Zostawić ślad

Zostawić ślad” – Iwona Wilmowska

Niektóre książki wciągają od pierwszej strony, inne rozkręcają się powoli, ale zostają w głowie na długo. „Zostawić ślad” Iwony Wilmowskiej to ten pierwszy przypadek – od razu przenosi czytelnika w mroczny klimat małego miasteczka, gdzie za pozornym spokojem kryją się sekrety, które mogą zabić.

Główną bohaterką jest Paulina Gudejko, dziennikarka, która po utracie pracy i rozczarowaniach osobistych ucieka z wielkiego miasta do niewielkich Morów. Ma nadzieję znaleźć spokój i wreszcie napisać powieść. Jednak los ma wobec niej zupełnie inne plany. Seria tajemniczych zabójstw wstrząsa lokalną społecznością, a Paulina – zamiast pisać książkę – zostaje reporterką w miejscowej gazecie i wplątuje się w śledztwo.

To, co w tej historii szczególnie przyciąga, to galeria bohaterów. Wydawałoby się, że współwłaściciel piekarni, właścicielka salonu piękności i dyrektor Muzeum Zabawek nie mają ze sobą nic wspólnego. A jednak ich losy splatają się w dramatyczny sposób, tworząc misterną sieć powiązań i sekretów. Wilmowska bardzo umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając motywy i przeszłość postaci, dzięki czemu czytelnik nie może oderwać się od lektury.

Autorka ma lekki, ale jednocześnie wciągający styl – potrafi łączyć elementy kryminału z obyczajowym tłem, a także świetnie oddaje emocje bohaterów: strach, nieufność, tęsknotę i poczucie osamotnienia. Napięcie towarzyszy nam do samego końca, a finał zaskakuje i daje do myślenia.

To nie jest tylko kryminał. To także opowieść o ludziach, którzy próbują odnaleźć siebie w sytuacjach granicznych, o sile przeszłości, która nie pozwala ruszyć naprzód, i o tym, że w małych miejscowościach każdy zna każdego – ale nie zawsze zna jego tajemnice.

„Zostawić ślad” polecam wszystkim miłośnikom kryminałów z nutą psychologii, tym, którzy lubią w książkach nie tylko zagadki, lecz także pogłębione portrety bohaterów. To idealna lektura na jesienny wieczór – pełna napięcia, z niepokojącą atmosferą i bohaterką, której losy naprawdę chce się śledzić.

Jeśli szukacie książki, która wciąga, zaskakuje i trzyma w napięciu do ostatniej strony, koniecznie sięgnijcie po powieść Iwony Wilmowskiej.

Czytając ją, naprawdę ma się wrażenie, że każdy z nas zostawia jakiś ślad – czasem taki, który prowadzi do rozwiązania największej zagadki.

Mory - mała mieścina, gdzieś tam... niedaleko Olsztyna. Skostniała i trochę zapyziała, ale idealna, by odciąć się od świata i w ciszy i samotności napisać upragnioną powieść. Dlatego warszawska dziennikarka Paulina Gudejko po utracie pracy wynajęła tam domek pod lasem. Niestety, już pierwszego poranka policja puka do jej drzwi, bowiem opodal, w miejscu symbolicznie nazywanym Zaułkiem Filipka, zamordowano miejscowego piekarza. Dlaczego ktoś miałby bestialsko mordować akurat nad jeziorkiem, w którym kiedyś utonął chłopiec? Lokalna dziennikarka, chcąc zachować reporterską bezstronność i nie narazić się mieszkańcom, prosi Paulinę o napisanie kilku artykułów na ten temat. Wkrótce pojawiają się kolejne trupy, a Paulina trafia na trop mocnej, kryminalnej historii. Podąża za instynktem, nie bacząc na to, że sama może zginąć.

"Zostawić ślad" to dobre cosy crime w minimalistycznym wydaniu. Trochę ponad 200 stron skondensowanej, wartkiej fabuły, która nie przytłacza zbędnymi opisami, za to w całości skupia się na zagadce kryminalnej. Iwona Wilmowska nie tylko sprawnie i spójnie przeprowadziła intrygę, dobrze ukryła sprawcę i pokierowała jego motywami, ale też świetnie odnalazła się w małomiasteczkowym klimacie. Mory to typowa hermetyczna społeczność, gdzie każdy zna brudne sekreciki sąsiada, wszyscy wiedzą wszystko, ale nikt nic nie mówi. Autorka z wprawą porusza się wśród ludzi o zakłamanej mentalności, wąskich horyzontach i ciasnym poglądach.

Tłem historii i w pewnym sensie też jej motywem przewodnim jest krzywda dzieci i tutaj autorka wykazała się bardzo wdzięcznym podejściem do delikatnego tematu: zaznaczyła problem, ale go nie rozdmuchała do taniej sensacji.

Nie ma tu rozlewu krwi i plastycznych mordów, nie musimy przeżywać strachu i cierpienia ofiar, zbrodnia jest postawiona jakby z boku, na rzecz dochodzenia do prawdy, skrupulatnej dedukcji i mozolnego odkrywania tropów, które łączą się w zaskakujący sposób, obnażając sprawcę i ukazując jego motywy.

Bardzo fajna lektura na jeden wieczór.

Z zaskoczeniem odkryłam, że to drugie wydanie tej powieści...