Żuchwa Kaina

Czytanie kryminałów rozbudza detektywistyczne ciągotki. Ja nie odczuwam szczególnej presji na samodzielne rozgryzanie zagadki, lubię być zaskakiwana, szczególnie gdy z perspektywy czasu wszystko logicznie się układa. Nie przepadam za zakończeniami totalnie z kosmosu, a niestety jest taka tendencja, by szokować za wszelką cenę. Wolę już domyślić się, kto był sprawcą niż czytać sztuczne rozwiązania.

"Żuchwa Kaina" to jednak coś zupełnie innego. Przyglądałam się tej książce w oryginale, ale wkrótce okazało się, że zostanie wydana po polsku, więc postanowiłam poczekać. Było warto, bo Natalia Wiśniewska przełożyła ją znakomicie, a wystarczy zerknąć na jedną stronę, by mieć świadomość, że nie było to łatwe zadanie.

Sto stron, które nawet nie są zadrukowane w całości. A jednak od blisko dziewięćdziesięciu lat historię poznały tylko trzy osoby. Dlaczego? Bo cała sztuka polega na tym, by poukładać te kartki w odpowiedniej kolejności. Gdy się o tym dowiedziałam, byłam przekonana, że to nie może być przecież aż tak trudne.

Przeczytałam tę książkę tak jak została wydrukowana. I czuję się totalnie niezdolna do rozwiązania tej zagadki. Sam język jest niezwykle specyficzny, dopiero po dłuższym czasie dotarło do mnie, że w narracji coś mi zgrzyta, co niewątpliwie może ułatwić główkowanie, ale i tak czarno to widzę. Mam takie obawy, że będę miała rozrywkę na naprawdę wiele lat, póki co połączyłam sobie te najbardziej oczywiste strony i próbuje ułożyć strategię na dalszą zabawę. A warto wspomnieć, że rozwiązanie to nie tylko poprawna kolejność, ale też ustalenie morderców i ofiar oraz określenie jakie wskazówki pomogły to wszystko rozwikłać.

"Żuchwa Kaina" to w moim odczuciu jeden z najlepszych pomysłów na prezent. Dla fana kryminałów, dla fana gier logicznych, dla osób lubiących wyzwania, każdy będzie zadowolony, przynajmniej dopóki nie podejmie próby rozwiązania zagadki. Mam jednak ogromną nadzieję, że skoro doczekaliśmy się tłumaczenia, to i komuś z nas uda się rozgryźć.

Moje 10/10.

Najbardziej "dziwna" książka (w pozytywnym słowa tego znaczeniu), którą miałaś/miałeś okazję przeczytać to?

~ U mnie bez wątpienia tym razem będzie to "Żuchwa Kaina" pozycja, która obiegła świat bookstagramu.

I już na wstępie pragnę wam podkreślić, że jest to pozycja nieoczywista, trudna a jednoczenie niezwykle fascynująca gdyż powstała Uwaga - w 1934 roku więc język którym posługuje sam Edward Powys może być momentami niejednoznaczny i kłopotliwy.

To jednak nie zniechęciło mojego zapału w odkryciu łamigłówki prawie niemożliwej do rozwiązania, zagadki, której do tej pory udało się rozwiązać tylko nielicznym. Czy znalazłam się w tej grupie szczęśliwców? Ja wierna fanka mrocznych kryminałów?

Absolutnie nie! Byłam pewna że niczym sam Sherlock Holmes, dam radę rozwiązać ta niezwykle trudną zagadkę Torguemady, ukrytą na zaledwie stu stronach, ułożonym w przypadkowym porządku, z milionem kombinacji. Jakże się pomyliłam, niby tylko sześć morderstw z dość poplątaną zagadkę kryminalną ale zwykły szaraczek taki jak ja nie w stanie posogregiwac tego w poprawą całość by móc ujawnić prawdziwą tożsamość zabójców. Moja logika, tropy, pełne skupienie wraz dużymi pokładami cierpliwości do dnia dzisiejszego błądzą w czeluściach poplątanego labiryntu z którego niby koniec wciąż jest początkiem wszystkiego i nieoczywistego.

~Jesli lubicie takie niespodzianki i wielogodzinną niezapomnianą zabawę to gorąco wam polecam! Jest to pozycja orginalna, nietypowa, idealna nawet na prezent gdyż poza dobra zabawą, dostarczy nam nuty grozy związanej z możliwością wyrwania kartek, a nawet robienia notatek! Ja nie dałam rady i nawet tutaj poległam. Mój perfekcjonizm i słabe nerwy wygrały z tak dużymi możliwościami, które zapewnił nam wydawca.

Bezapelacyjnie polecam! J.K.