Adam

Ile książek czy opracowań tak naprawdę napisano na temat Adama Mickiewicza? Szczerze mówiąc, jest to niezły dylemat, bo nie jestem w stanie tego zliczyć. Podczas studiów polonistycznych bardzo często rozmawialiśmy o poczynaniach wieszcza, ale Cezary Harasimowicz i tak szalenie mnie zaskoczył. Mogę posłużyć się niezwykle znanym tekstem i stwierdzić, że TEGO JESZCZE NIE GRALI. „Adam” to powieść, która ma swój określony klimat, a także tajemnicę. Otóż kim jest postać, która przeprowadza nas po etapach życia Mickiewicza? Tego się nie dowiemy, a sam sposób opowieści ukrytego narratora nie pozwala nam odłożyć dość grubego woluminu.

Bardzo często znawcy literatury pokazują tylko to, co dobre, piękne, wartościowe. Tak samo czyniono w stosunku wieszcza Adama. Osoby znające epokę romantyzmu od podszewki próbują często wmówić odbiorcy, że ktoś, kto pięknie pisał, był zdolny w każdej dziedzinie życia. Cezary Harasimowicz dobitnie pokazał nam jednak, że tytułowy Adam miał zalety, zwłaszcza w dziedzinie poezji, ale nie można odmówić mu też wad. Według autora i tajemniczego narratora uchodził za biedaka, bałaganiarza i bawidamka, który kocha szczególnie zamężne panie, co też powodowało wszczynanie sławnych pojedynków na szable czy pistolety.. Był też często niezadowolony z tego, co musiał robić, by przetrwać. Co może wydać się komiczne- znany nam wszystkim Mickiewicz pisał jak kura pazurem, ale CO pisał? Ano właśnie, często zastanawiam się, czy narodzi się jeszcze taka osoba, która dzięki swoim pięknym zapisom będzie mogła otworzyć nową epokę literacką w Polsce? Teraz ta myśl wydaje się wręcz kuriozalna, ale taki był właśnie Adam Mickiewicz- to on, dzięki skomponowaniu „Ballad i romansów”, mógł rozpocząć narodowy romantyzm.

Książka Cezarego Harasimowicza jest dość obszerna, liczy sobie prawie 500 stron, niemniej jednak treść nie zanudza czytelnika. Wręcz przeciwnie- sama momentami a to śmiałam się, by za chwilę spoważnieć i zastanowić się, jaki naprawdę mógł być polski wieszcz narodowy.

Nie musimy też obawiać się mnogości obcojęzycznych zwrotów, głównie francuskich i rosyjskich, gdyż wszystkie one są odpowiednio przetłumaczone.

Na książkę tę nie trafiłam przypadkowo- bardzo dobrą opinię miał o niej niejaki Adam Szaja, dziennikarz i założyciel projektu o nazwie Smak Książki. Dzięki jego recenzji sama chciałam się przekonać, czy nie będzie to kolejne z wielu opowieści o autorze epopei narodowej. Okazało się, że wspomniany wyżej Adam Szaja nie kłamał. Mam zatem skromną nadzieję na to, że tytułowy „Adam” zasypiający w grubym palcie, będzie lepiej odebrany przez czytelników, którzy zwykle nie mają ochoty na przerabianie nudnych, skomplikowanych, lekturowych propozycji? Oby tak właśnie się stało. Czy widzę w tej książce jakiś minus?

Bardziej przekonałam się, że z całą pewnością NIE jest to treść odpowiednia dla kogoś, kto szuka czegoś lekkiego do przeczytania w zimowy wieczór. Zachwyceni nią będą jednak zwolennicy dawnych czasów, historycy.

To niesamowite w jaki sposób autor przedstawił czytelnikowi biografie Adama Mickiewicza! Każdy kto uwielbia powieści klasyczne z pewnością zakocha się w "Adamie". Polecam wszystkim tym, którzy chcą odczarować "Dziady". Mimo swojej obszernej objętości czyta się ją szybko i z przyjemnością.