Adam Bede

Przedstawiam recenzję powieści „Adam Bede” autorstwa George Eliot. Od razu muszę podzielić się jednym spostrzeżeniem: cztery razy próbowałam zabrać się za tę książkę, ale nie potrafiłam przebrnąć przez początek, a konkretnie przez pierwsze sto stron. Nie oceniajcie jej krytycznie wręcz przeciwnie, polecam wyrobić sobie własne zdanie. To było moje drugie spotkanie z twórczością autorki; wcześniej miałam przyjemność przeczytać „Młyn nad Flossą”, która zdecydowanie jest moją ulubioną powieścią.

„Adam Bede” to opowieść o miłości, zdradzie, pokucie i przebaczeniu. George Eliot z niezwykłą wrażliwością ukazuje życie prostych ludzi, ich radości i smutki, moralne dylematy oraz siłę charakteru. To historia, która porusza do głębi i skłania do refleksji nad naturą ludzkiego losu. To zaledwie skrawek tego, co czeka na was w tej książce. Przyznaję, że zachwyciła mnie jej głębia psychologiczna oraz realistyczny obraz XIX-wiecznej angielskiej wsi.

Autorka mistrzowsko kreśli portrety swoich bohaterów, nadając im indywidualne cechy i przekonująco ukazując ich wewnętrzne rozterki. Fabuła, osadzona w realiach wiejskiego życia, porusza uniwersalne tematy, takie jak moralność, odpowiedzialność i konsekwencje wyborów.

„Adam Bede” to powieść, która, mimo że powstała w 1859 roku, wciąż ma wiele wspólnego z dzisiejszym światem. Wydaje mi się, że człowiek na przestrzeni lat się nie zmienił. Sami przyznajcie, że nic tak nie fascynuje jak życie prywatne innych ludzi!! A jeśli dodamy do tego coś nieprzyzwoitego, to już mamy prawdziwy rollercoaster emocji! Nie zamierzam zdradzać, z kim przyjdzie wam się spotkać ani o czym dokładnie jest ta książka, ale podpowiem, abyście czytali między wierszami. Momentami smutna, momentami wesoła – taka jak życie każdego z nas. Cieszę się, że nie poddałam się i dotrwałam do końca, bo ta lektura jest warta każdej przewiniętej strony. Zdecydowanie polecam ją nie tylko miłośnikom klasycznej literatury angielskiej.

Nie zliczę ile razy, podchodziłam do czytania tej książki i zawsze odbijałam się gdzieś w okolicy strony pięćdziesiątej, mimo iż wiedziałam, że jak już wsiąknę w lekturę, to bardzo mi się spodoba, tym bardziej że opis mnie zaciekawił. No ale w końcu udało mi się przeczytać całość i jestem z siebie dumna. Także zapraszam Cię na moje przemyślenia na temat książki Adam Bede.

Początek XIX wieku na Angielskiej prowincji. Tu gdzie panuje spokój i porządek, nawet najmniejsze wydarzenie urasta do wielkiej rangi. To właśnie tutaj, autorka nas zabiera, żeby pokazać nam miłosne perypetie bohaterów.

Ta historia opisami stoi, ale może nie koniecznie przyrody, tylko codziennego życia, prostych czynności, czy światopoglądów bohaterów. Mogłoby się wydawać, że to nudne i nieciekawe, ale jak już przebrnęłam przez tę moją niewidzialną barierę, to naprawdę mnie one ciekawiły. Z każdą kolejną stronę wciągałam się w to coraz bardziej i byłam ciekawa co jeszcze znajdę w tej historii.

Fabuła jest dosyć interesująca i wciągająca. Byłam bardzo ciekawa, jak autorka poprowadzi swoich bohaterów i jakie napisze dla nich zakończenia. Muszę przyznać, że podobało mi się, jak zostały zakończone wszystkie wątki i choć sama może bym coś pozmieniała, to jestem bardzo usatysfakcjonowana, tym co dostałam i gdybym miała okazję coś jeszcze przeczytać o bohaterach tej historii, to bardzo chętnie bym to zrobiła.

Jeśli chodzi o kreację bohaterów, to podobała mi się. Były momenty, że autorka pompatycznie podkreślała moralność bohaterów, zwłaszcza naszego Adama, jaki jest wspaniały i pracowity i najlepszy, ale chyba właśnie o to chodziło w tym wszystkim. Poznajemy dokładnie praktycznie wszystkich bohaterów, nawet tych najmniej istotnych i to było całkiem ciekawe. Dynamika między postaciami jest całkiem fajna i dobrze się to czyta.

Najbardziej podobał mi się narrator. Jest on wszechwidzący i niejednokrotnie zwraca się bezpośrednio do czytelnika. Pokazuje perspektywę wielu bohaterów i dzięki temu czytelnik jest w stanie bardziej wczuć się w to, co się dzieje. Tak, język momentami jest mniej przystępny dla czytelnika, ale tak naprawdę jest to niewielki odsetek i jak zabierałam się za lekturę, myślałam, że będę się bardziej męczyć, jeśli chodzi właśnie o język. Autorka jednak potrafi zaczarować i porwać czytelnika swoim niejednym opisem, a cała ta magia zawiera się w prostocie. W prosty sposób opisuje codzienne rzeczy, o których chce się czytać.

Czy sięgnę jeszcze po jakąś książkę George Eliot? Tak szczerze to nie wiem, ale wydaje mi się, że jeśli nadarzy się taka okazja, to przeczytam. Sam musisz zdecydować czy chcesz przeczytać tę historię, ale mam nadzieję, że się nie zniechęcisz i z samej ciekawości zainteresujesz się tą pozycją.

Z książkowymi pozdrowieniami,

Klaudia.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem MG