Nastroje. Wydanie ilustrowane

Kiedyś myślałam, że Luisa May Alcott napisała jedynie „Małe kobietki” i tyle. W tej chwili czytam już kolejną powieść tej amerykańskiej pisarki i na nowo zachwycam się jej stylem, delikatnością i przenikliwością w odczytywaniu ludzkich charakterów i tego co jest najbardziej skryte w duszy. Robi to po mistrzowsku niczym sama Jane Austen.

Jednak dość już o samej autorce. „Nastroje” to, moim zdaniem, książką napisana dla młodych dorosłych. Nie jest to już jak w przypadku „Małych kobietek” książka dla młodzieży, ale to właśnie dorośli lepiej odnajdą się w tym tytule.

„Nastroje” to książka o życiowych wyborach, najważniejszych decyzjach, których człowiek podejmuje w swoim życiu zaledwie kilka, ale które wpływają na całe jego życie. Młodziutka Sylvia, przeżywa tytułowe nastroje, wchodzi w wiek, w którym dziewczyna staje się kobietą. Ma też dwóch adoratorów, spokojnego i poczciwego Geoffreya Moora oraz porywczego i pełnego pasji Adama Warwicka. Jednego kocha, drugiego traktuje jak przyjaciela. Jednak wybór jednego z nich nie jest wcale taki prosty i oczywisty.

Ta powieść to doskonałe studium ludzkiej natury. Postaci mają bardzo wyraźne nakreślone charaktery i są w tym bardzo konsekwentni. Każdy z nich ma określoną pulę cech, które determinują ich zachowanie i wybory.

Zdaję sobie sprawę, że książce można też wiele zarzucić. Moralizatorski ton, wyidealizowanie niektórych bohaterów czy zbyt dziecinne miejscami treści. Jednak ja ciągle będę powtarzać to, że taki styl pisania miała autorka, że książka została napisana około 150 lat temu i spełniała oczekiwania ówczesnego czytelnika (a to, że teraz dalej się ją dobrze czyta to tylko dodatkowy plus), że to jakie wartości pokazuje dalej jest na wagę złota.

Czy potrzebujemy więcej książek, gdzie szerzy się różnego rodzaju patologia, gdzie kolejny raz są poruszane te same trudne tematy albo kolejny raz jest napisana niedbale „na kolanie”?

Moje literackie serce dla miłej odmiany lubi sięgnąć właśnie po Alcott i wejść do jej świata. Zachwycić się codziennością, zwolnić i poczytać o tych wszystkich dobrych rzeczach, które można znaleźć między innymi w „Nastrojach”.

Kiedyś wspomniałam, że Wydawnictwo MG jest jednym z moich ulubionych wydawnictw, a to dzięki ciągłej aktualizacji szaty graficznej książek, które należą do klasyków literatury. Dzisiejsza recenzja dotyczy właśnie takiego klasyka – książka autorstwa Louisy May Alcott pt. „Nastroje”. Zapewniam, że to nie tylko podróż w głąb kobiecej duszy, ale także w głąb każdego z nas. Muszę ostrzec, bo będzie spojler. Jest to powieść, która zaskakuje swoją dojrzałością i głębią psychologiczną. Autorka jest znana z takich tytułów jak „Małe kobietki”. XIX-wieczny świat przedstawiony przez Alcott niemal wcale nie różni się od tego, który znamy dzisiaj. Świat kobiety, dziewczyny przechodzącej z okresu nastoletniego w dorosłość, kiedyś mocno trzymał się ustalonych ram. Jak jest dzisiaj? Odpowiedź znajdziecie w lekturze, z którą każdy z was będzie się utożsamiał.

Główną bohaterką powieści jest Sylvia Yule, młoda, niezależna kobieta, która poszukuje swojego miejsca w życiu. Jej nastroje, jak sugeruje tytuł, są zmienne i nieprzewidywalne, co prowadzi do licznych konfliktów wewnętrznych i zewnętrznych. Sylvia musi dokonać trudnych wyborów, balansując między oczekiwaniami społeczeństwa a własnymi pragnieniami. Alcott kreśli postać silną, ale jednocześnie pełną wątpliwości, co czyni ją niezwykle autentyczną. Ważną rolę w powieści odgrywają również męskie postacie: Philip, romantyczny poeta oraz Warwick, pragmatyczny i opiekuńczy. Relacje Sylvii z nimi stanowią oś fabuły, a ich dynamika jest pełna napięć i emocji. Alcott z dużą wrażliwością analizuje różne odcienie miłości, ukazując jej blaski i cienie.

Według mnie to powieść, która zaskakuje swoją dojrzałością i głębią psychologiczną. Louisa stworzyła dzieło głębokie i poruszające, które skłania do refleksji nad życiem, miłością i rolą kobiety w społeczeństwie. Warto zwrócić uwagę na feministyczne przesłanie powieści, które, musicie przyznać, wyprzedziło swoją epokę.

Autorka kwestionuje konwencje społeczne i stereotypy dotyczące kobiet, ukazując ich pragnienie niezależności i samorealizacji. W książce mamy również analizę różnych aspektów miłości, od tego romantycznego uniesienia po dojrzałe partnerstwo, stawiając pytania o sens małżeństwa i jego wpływ na życie kobiety.

Język powieści jest bogaty i kwiecisty, typowy dla XIX-wiecznej literatury. Czy jest zrozumiały? Oczywiście, ale jeśli komuś nie odpowiada taki styl, to szanuję to. Posiadam wydanie ilustrowane „Nastrojów”, które doskonale oddaje klimat epoki i charakter postaci. Ilustracje stanowią integralną część książki, wzbogacając jej warstwę wizualną i emocjonalną. Lubię te grafiki, ponieważ skłaniają do refleksji i pozwalają na własną interpretację przedstawianych scen czy momentu w książce.