Aldobrando

„ALDOBRANDO” - zapamiętajcie ten komiksowy tytuł, który ma wszelkie atuty ku temu, by stać się jedną z najlepszych, najciekawszych i najbardziej intrygujących premier tego roku. Pod nim kryje się bowiem fascynująca opowieść fantasy, której strony znaczy wielka przygoda, wartka akcja, potężna porcja humoru oraz życiowa mądrość o tym, jacy zawsze byliśmy, jesteśmy i pewnie już będziemy... Komiks ten ukazał się w naszym kraju nakładem Wydawnictwa Kultura Gniewu.

Tytułowy bohater to nastoletni chłopiec, który przed laty został powierzony opiece staremu magowi przez swojego ojca, gdy ten przewidział swoją rychłą śmierć na arenie walki z mieczem w ręku. Alodbrando wychowuje się zatem u boku przedziwnego, ale też i niezwykle poczciwego czarodzieja, ucząc się życia i nie zapuszczając poza obręb domostwa - aż do czasu. Pewnego razu bowiem jego opiekun zostaje raniony przez kota, a jedynym lekarstwem okazuje się roślina o nazwie "wilcza trawa". Mimo lęku i obaw chłopiec udaje się zatem po cudowny lek, wyruszając w daleki świat i spotykając na swej drodze niezwykłych ludzi...

Gianni Pacinotti Gipi - włoski autor niniejszej opowieści, połączył tu w spójną całość elementy klasycznej baśni, przygodowej historii i familijnej komedii, oddając w ręce czytelników tyleż ekscytującą, co i poruszającą emocjami relację. To wbrew pozorom nie tylko opowieść o barwnych przygodach tytułowego bohatera, ale też i uniwersalna historia o dojrzewaniu, odkrywaniu swojego miejsca w życiu i popełnianiu młodzieńczych błędów, które są ludzką i naturalną koleją rzeczy...

Fabuła komiksu zachwyca nas swoim rozmachem, złożonością i wielowątkowością, gdyż oto owszem - w centrum zdarzeń jest zawsze Aldobrando i to wokół jego losów skupia się oś narracji, ale przez fakt, iż poznaje on na swej drodze niezwykłe postacie i wikła się w ich ścieżki życia, opowieść ta ma wiele rozmaitych i intrygujących obliczy. Ot, wystarczy wspomnieć o uwikłaniu się chłopca w pewne skomplikowane, pałacowe intrygi, udziale w walce z uciskiem i tyranią, czy też choćby odkrywaniu potęgi miłości i przyjaźni. To inteligentna, wielokrotnie chwytająca za serce i pasjonująca relacja, która zachwyca nas do samego końca.

Zachwyca nas także kreacja bohaterów i quasi średniowiecznego, przypominającego dawną Italię, świata tego komiksu. Co do postaci, to mamy oczywiście dobrodusznego, nieco zlęknionego, ale z każdym dniem odkrywającego swoją wewnętrzną siłę, Aldobrando, którego lubimy, ale nierzadko też i który potrafi zirytować nas swoim zachowaniem. Mamy także barwne postacie z drugiego planu, by wspomnieć o pewnym olbrzymie o skomplikowanej naturze, pięknej księżniczce, czy też podstępnym księciu...

Co zaś do świata tego komiksu, to ten zachwyca nas czymś, co w tego typu historiach jest rzadkością - realizmem. Otóż są tu magowie i ich czary, ale jednakże zepchnięte niejako na margines, gdyż najważniejsze są zwykłe ludzkie sprawy - na czele z chciwością, destrukcyjnymi żądzami, czy też społeczną niesprawiedliwością wobec biednych. To ludzki, quasi średniowieczny i w jakiejś mierze przypominający naszą codzienność, świat.

Wielkie wrażenie wywiera na nas ilustracyjne oblicze tej opowieści, o które zadbał Luigi Critone. Stworzył on tutaj niezwykle malownicze, pociągnięte lekką i płynną kreską, a przy tym i uderzające swoją szczegółowością, rysunki. To dbałość o detale na pierwszym i drugim planie, szczypta karykatury, absolutnie perfekcyjne kadrowanie oraz bogactwo kolorów, których rozmaite odcienie oczarowują nas od pierwszych chwil. To komiksowa baśń z najwyższej, ilustracyjnej półki.

I jak baśń odkrywa się tę piękną opowieść, która zabiera nas do świata wielkich emocji, równie efektownej przygody i zgrabnie skrojonej intrygi, która wbrew pozorom nie jest wcale taką prostą, jakby to mogło się wydawać. Efektem jest nasza wielka przyjemność, znakomita rozrywka i mile spędzony czas. Co ważne, tytuł tej wydaje się na tyle uniwersalnym, że może porwać sobą zarówno dziecięcego, jak i dorosłego odbiorcę, co nie zdarza się często.

Komiksowa opowieść pt. „Aldobrando”, to rzecz piękna, niezwykle emocjonująca i oczarowująca swoim niepowtarzalnym klimatem. O takich komiksach można mówić jedynie dobrze i zachwycać się tym, co sobą oferują. Dlatego też pozostaje mi już tylko zachęcić was gorąco do sięgnięcia po ten tytuł, mając jednocześnie małą nadzieję, że jego twórcy powrócą jeszcze kiedyś do tego niezwykłego świata. Polecam – naprawdę warto!

„Aldobrando” to zdecydowanie najlepszy album z wrześniowej oferty Kultury Gniewu. Przy okazji to kawał naprawdę przyjemnej opowieści fantasy (a może należałoby rzec quasi-historycznej opowieści przygodowej) dla miłośników gatunku. Jedni powiedzą, że typowej, inni nazwą wzorcową, jakkolwiek by do niej nie podchodzić, trudno nie docenić dobrego wykonania, lekkości i klimatu.

Wszystko zaczyna się pewnej deszczowej nocy. Do wioski, jakich wiele przybywa mężczyzna. On. Wszyscy myślą, że chce napoić konia albo odebrać zapłatę, ale nie, przybysz ma inną prośbę. Sprzeciw się nieprawościom możnego pana, którego zwą Branciem Gwałcicielem. Wie, że nie przeżyje tego, co nadciąga, dlatego chce ocalić chociaż swojego potomka, Aldobrando. Chłopiec jest jeszcze mały, ojca pewnie nie będzie pamiętał, ale tak przynajmniej przetrwa. Chce by jednak wieśniacy wychowali malca na godnego męża.

I tak zaczynają się przygody Aldobrando i jego droga do dojrzałości i sprostania spuściźnie, jaka nad nim ciąży. Czy jednak męstwo i czyste serce wystarczą do obalenia tyranii? A może podzieli losy swego ojca?

Jak już widzicie po samym opisie, „Aldobrando” to rzecz na wskroś klasyczna w swoim gatunku. Nie ma tu skomplikowanych intryg, nie ma mnóstwa bohaterów i analizowania mechanizmów władzy, nie ma epickiej akcji ani gigantycznych starć. Jest za to opowieść o dojrzewaniu do sprostania własnemu przeznaczeniu. Standard, prawda? Jeśli jednak lubi się takie opowieści, dzieło Critone’a i Gipiego to kolejny przykład dobrej, dobrze zrealizowanej opowieści traktującej o tym swoistym rytuale przejścia.

Jak więc możecie się domyślić, „Aldobrando” nie zaskakuje. Ale czy miał zaskakiwać? Miał być przede wszystkim dobrą rozrywką, gdzie twórcy mogli odtworzyć ulubione motywy, dorzucić od siebie co nieco i dobrze się bawić. I to właśnie robią. A my bawimy się wraz z nimi, bo akcja jest prosta, lekka i przyjemna, dużo tu akcji i przygód, chociaż tempo jest raczej leniwe. Autorzy stawiają bowiem na panujący na stronach albumu nastrój. A właściwie całe mnóstwo nastrojowej różnorodności, od sielskich, wiosennych niemal scenerii, przez pogrążone w półmroku rozwiewanym blaskiem świec lochy, po skute lodem i zasypane śniegiem plenery.

Od stronu wizualnej album jest o tyle prosty, co po prostu znakomity. Nieskomplikowany, ale ekspresyjny design twarzy postaci w połączniu z dopracowanymi tłami i świetnym kolorem, daje nam komiks, który naprawdę warto poznać, choćby tylko dla tych ilustracji. Na szczęście jego fabuła też trzyma poziom, więc jeśli lubicie takie schematy, możecie sięgnąć w ciemno.