Andy Warhol. Srebrny lis

Czy można kochać sztukę, nie lubiąc artysty? Takie pytanie kołacze mi się po głowie po skończeniu tej książki.

Przeczytałam „Srebrnego Lisa” i mam w głowie totalny mętlik. Z jednej strony – Andy Warhol, bóg pop-artu, który z puszki zupy zrobił ikonę wartą miliony. Z drugiej – człowiek, który po tej lekturze wydaje mi się po prostu… toksyczny.

Liaut w swojej biografii nie bawi się w laurki. Zamiast tego serwuje nam portret człowieka, który był emocjonalną pustynią. Czytałam tę książkę i momentami miałam ciarki – nie z zachwytu, a z niedowierzania, jak bardzo można być niedostosowanym do świata, a jednocześnie tak genialnie nim manipulować. Warhol zbierał wokół siebie pięknych ludzi jak trofea, a potem obserwował ich z boku, samemu pozostając za bezpieczną szybą swojej słynnej peruki.

To, co mnie uderzyło najbardziej, to ta jego „inność”. On niczego nie udawał. On po prostu był efektem swoich trudnych początków i lęków, które przekuł w najpotężniejszą markę osobistą XX wieku. Factory, te wszystkie muzy, skandale – to nie był tylko show, to była jego tlen.

Książka jest napisana fenomenalnie (ukłony dla tłumaczki, bo to się po prostu „chłonie”!), ale zostawiła mnie z gorzkim wnioskiem, że ludzie nie zawsze są tacy, jakimi nam się wydają. Ta biografia to brutalna lekcja o tym, że za wielkim geniuszem często stoi wielka samotność i charakter, który trudno polubić.

Jeśli chcecie dowiedzieć się, jak to jest być „pępkiem świata”, nie dając światu od siebie prawie nic poza obrazami – czytajcie Liauta. Ale ostrzegam: Wasze spojrzenie na kolorowe sitodruki zmieni się na zawsze.

Srebrny Lis jest biografią, która spełnia moje oczekiwania wobec tego gatunku. Opiera się na solidnej wiedzy i wieloletnich badaniach, a zarazem nie rezygnuje z detalu, z anegdoty, z ludzkiego tonu. Dzięki temu Warhol przestaje być jedynie chłodnym symbolem pop-artu. Staje się człowiekiem: pełnym sprzeczności, słabości i błyskotliwości. A to w biografii najcenniejsze.