Anubis. Komisarz Igor Brudny. tom 7

Igor wraca do Zielonej Góry, do Julki, na swój stary posterunek, niestety nie zagrzeje tam miejsca za długo. Czarnecki wysyła do go Egiptu ale nie na wakacje, wybiera się badać sprawę zmumifikowanych zwłok. Razem z nim leci młoda aspirantka Jagna Witos, Julia nie jest z tego zadowolona a młoda dziewczyna ma wobec Brudnego swoje plany.

Mogę Wam tylko powiedzieć jedno, gdzie kłopoty tam i Brudny, nie da się inaczej. Tym razem oprócz problemów w śledztwie, uważania na swoje życie, dochodzą problemy natury osobistej. Chyba pierwszy raz autor napisał tom w taki sposób, że zachodzi równowaga pomiędzy wątkiem kryminalnym a obyczajowym. Książka jest lżejsza niż poprzednie tomy, takiego Igora też chciałam poznać i nie razi mnie to wcale, tak się z nim zżyłam, że jego problemy osobiste też mnie interesują.

Brudny zostaje wciągnięty w nieczystą grę, z jednej strony Julka, zazdrosna nie pewna siebie, z drugiej młoda dziewczyna kokietka, zalotnica i Igor który ma mętlik w głowie, a może bardziej w spodniach. Powinnam powiedzieć, że mnie rozczarował, twardy konkretny facet a tu takie dylematy, ale właśnie nie, pozytywnie mnie tym zaskoczył, ten facet nareszcie dopuszcza do siebie uczucia, tego się nie spodziewałam.

Co do samej sprawy, jest trudna, skomplikowana, a to, że każde morderstwo dzieli spory przedział czasowy niczego nie ułatwia. Współpraca z policją z Egiptu też nie jest łatwa, jednak jak to Brudny nigdy się nie podda i mimo, iż w pewnym momencie domyślałam się kto może za tym stać to byłam ciekawa jak sprawa zostanie zakończona.

Dawno nie zarwałam nocy dla książki, tutaj musiałam, nie ważne, że rano do pracy nie mogłam się oderwać od Brudnego.

Polecam, warta przeczytania, a tym co nie mieli kontaktu z Brudnym polecam całą serię.

Tym razem Igor Brudny ma do rozgryzienia egipską zagadkę a do towarzystwa zostaje mu przydzielona młodziutka aspirant Jagna.

I wszystko mogłoby biec standardowym torem, gdyby intuicja Julki nie włączyła alarmu.

Piotrowski po raz kolejny udowadnia swój mistrzowski kunszt budowania napięcia. Fabuła obfituje w zwroty akcji, a mroczny, egzotyczny przez co niebezpieczny Egipt potęguje uczucie niepewności i zagrożenia

Gdy pięć lat temu w Zielonej Górze znaleziono zmumifikowane zwłoki, nikt nie sądził, że wkrótce w egipskim kurorcie odnajdzie się kolejne takie ciało i zrobi się z tego międzynarodowe śledztwo. Do Hurghady jedzie nadkomisarz Brudny w towarzystwie (błe!) młodszej aspirantki Jagny Witos. Co z tego wyniknie?

Cykl z Igorem Brudnym przeczytałam jak w amoku, w kilka tygodni pochłaniając sześć tomów. Na siódmy czekałam niecierpliwie i jednocześnie bałam się, że „Anubis” nie sprosta poziomowi poprzednich. Na szczęście nic takiego się nie stało i ostatecznie uważam, że jest to jeden z lepszych, jeśli nie najlepszy tom cyklu. Początkowo nie mogłam złapać czytelniczego rytmu, bo wpadłam w przepychanki między dwiema paniami, z których jedna doprowadzała mnie do szału, i jako że trochę mnie to zniechęcało i nie pozwalało mi pogodzić się z pewnymi rzeczami, zrobiłam coś, czego nie robię nigdy: udałam się na koniec powieści i przeczytałam Podziękowania od autora, z których zrozumiałam ideę tegoż wątku. I wtedy stała się magia: wszystko nabrało sensu, uporządkowało się, i czytanie stało się totalną przyjemnością.

Intryga kryminalna skupia się na sprawie zmumifikowanych zwłok i powiązań między ofiarami. Śledczy długo nie mogą znaleźć właściwych powiązań między wątkami sprawy, a nawet odnoszą wrażenie, że śledztwo jest sabotowane. Puzzle tej śmiercionośnej układanki ułożą się dopiero wtedy, kiedy Brudny odrzuci na bok kłębiące się w nim emocje, zacznie myśleć głową i uwierzy, że to co, Julii Zawadzkiej podpowiada intuicja, to szczera prawda, a nie rojenia zazdrosnej histeryczki. Ja od razu czułam, że coś jest na rzeczy, ale ostateczny finał i tak mnie zaskoczył, bo postawiłam wszystko na TĘ osobę…

Wątek egipski bardzo przypadł mi do gustu, szczególnie że odsłania mechanizmy społeczne panujące w tym kraju. Piotrowskiemu udało się oddać realia obyczajowo-kulturowe i stworzyć tropikalny klimat opowieści. W kontrze do tego postawił Zieloną Górę, która przy Hurghadzie wypada blado i szaro. Ale w ZG byłam, a w Hurghadzie nie, i się nie wybieram, bo nie znoszę krajów arabskich :))

Mam nadzieję na kolejne spotkanie z Brudnym i Julką, bo „Anubis” wszystko skomplikował.

Na koniec powiem, że powieść dostarczyła mi całej gamy emocji, często sprzecznych, a że ja co do zasady nie lubię kobiecych bohaterek, to w wielu momentach sama miałam ochotę popełnić zbrodnię niedoskonałą :)))

„Miłość, nienawiść, zemsta. Wszystkie te trzy emocje często się ze sobą łączą”.

„Anubis” – czyli Igor Brudny level 7!

Kolejny raz Autor bezpardonowo wjeżdża na rynek z zupełnie nieszablonową historią z drugim dnem.

Tym razem przed znanym i lubianym, bardziej jednak ludzkim niż boskim komisarzem Igorem Brudnym sprawa z policyjnego Archiwum X. Nagle zagwozdka, która zebrała na swoich aktach solidną warstwę kurzu, zdawała się być już dawno zapomniana i zwyczajnie nierozwiązywalna – stała się przedmiotem międzynarodowego śledztwa jako rozwojowy fuks, do tego skomplikowany i wielowątkowy.. Przed zielonogórskim komisarzem mnóstwo atrakcji, w tym wycieczka do Egiptu, gdzie nie tylko piekielnie wysoka temperatura sprawi, że obraz tajemniczych morderstw okraszonych wyrafinowanymi torturami stanie się jeszcze bardziej rozmazany, nieczytelny.. Śledczy zacznie się motać w chaosie poszlak i niejasnych podejrzeń. A motyw zabójcy nieznośnie długo pozostaje nieznany..

Kim jest „kolekcjoner dusz” namiętnie realizujący swoją „morderczą krucjatę”?

Gdy emocje wezmą górę, nawet najbardziej wytrawny gracz może mieć trudności, by zachować pokerową twarz..

Gdy ktoś dojdzie do ściany, spuści ze smyczy swoje demony – jakakolwiek logika przestaje obowiązywać i zemsta miesza się z obłędem..

„Anubis” to siódma już odsłona jednej z najlepszych na polskim rynku kryminalnych serii. Każda kolejna historia jest inna, błyskotliwa, szalona i wysmakowana, a przy tym tak samo mroczna, klimatyczna i wysublimowana. Autor po raz kolejny udowadnia, że prawda ma rożny kaliber, wartość i swoje przeciwieństwo, również ta, że „nie ma na świecie nic gorszego niż oszukana i zdradzona kobieta”..

Zakończenie rozbudza apetyt na ciąg dalszy, na który już czekam z niecierpliwością.

Tymczasem, gorąco polecam kolejną dawkę dobrej rozrywki w doborowym towarzystwie.

Przy poprzednim tomie marudziłam, że ten Brudny ugrzeczniony za bardzo się zrobił. No i cyk... kolejny tom i wraca stary, dobry komisarz. A o tym, że jest rzeczywiście dobry świadczy fakt, że zostaje wysłany do Egiptu. Za pieniądze podatników! Ale, ale... nie gorączkujmy się tak, bo wyjazd dotyczy prowadzonego śledztwa a nie pobytu w hotelu z opcją all inclusive czy tam all ekskjuzmi dla bardziej wymagających.

W kraju faraonów zostają odnalezione zwłoki, ale jakbyście sobie myśleli, że ktoś kogoś pospolicie rąbnął w łeb czy zaciukał nożem, muszę Was rozczarować. Nie wiem, czy mordercy mają swoją edycję "Mam Talent", ale ten śmiało mógłby wziąć w nim udział. Ba! Wygrałby w przedbiegach, bo nie co dzień ktoś z ciał sporządza mumie! Takie wiecie... bandaże, mazidła, olejki, czyli wszystko zgodnie ze sztuką. Na nieszczęście (dla zabójcy) jedno z ciał nosi ślady polskości. Bo przecież tatuaż z husarią może sobie zrobić tylko prawdziwy polski patriota.

W tym samym czasie w Zielonej Górze ktoś pomyślał "czekaj, czekaj... czy u nas też nie zalega jakaś mumia?" No raczej!

I tu na scenę wkracza nasz znajomy Igor Brudny. Otrzepawszy się z bieszczadzkiego kurzu jest gotów do poprowadzenia sprawy w cieniu piramid. Towarzyszy mu piękna i ambitna aspirantka, która nie wszystkim przypada do gustu...

No! To teraz drżyjcie złoczyńcy - żaden sekret nie pozostanie długo w ukryciu. Ale zanim dowiemy się, kto zabija i jakie motywy nim kierują, czekają nas atrakcje w postaci napadu, strzelaniny, mordobicia i innych emocjonujących momentów. A tak przy okazji... momenty też będą. I kolejny tom, bo autor zrobił piękne otwarcie. I już czekam z utęsknieniem.