Luta Karabina. tom 3. Ostatni taniec

"Strach nigdy natomiast nie powinien tobą rządzić. Musisz nauczyć się nad nim panować."

Luta jest gotowa na wszystko by odzyskać swoje dzieci. Czeka tylko na znak od Borysa, by mogli rozpocząć niewygodną dla niej akcję, zlikwidowania członka NATO. Kobieta nie wie już komu może ufać, szczególnie kiedy do jej drzwi puka nieznajomy, który chce jej pomóc. Jednak wraz z grupą najbardziej zaufanych przyjaciół rusza do Turcji gdzie ma odbyć się jej Ostatni taniec. Czy ta ostateczna misja w wykonaniu Luty będzie spektakularna?

Wcześniejsza część trochę nas przygotowała na to co się wydarzy w tej. Wiemy, że Luta jako matka jest nieprzewidywalna, a dla swoich dzieci jest w stanie zrobić naprawdę wszystko. Autor w świetny sposób opisuje nam przygotowania Luty do akcji, nie tylko taktyczne, ale też fizyczne. Otrzymujemy naprawdę wiele mocnych fragmentów, które spokojnie mogłyby stanowić podwaliny dobrego filmu sensacyjnego. Jednocześnie, miłość i przyjaźń jest tutaj niesamowicie wytłuszczona, co sprawia, że przysłowie o przyjaciołach i biedzie jest tutaj na pierwszym miejscu.

Bardzo dobra książka, jednak dla mnie trochę za dużo militari. Tych terminów, akcji i elementów nie do końca dla mnie zrozumiałych - ale motywacja Luty jak najbardziej dla mnie zrozumiała - jedno jest pewne, będzie mi brakować tych soczystych opisów stworzonych przez Autora w tej serii

Polecam!

W książkach przeważnie prym twardych charakterów takich nie cofających się przed niczym wiodą mężczyźni. Przemysław Piotrowski oddał w ręce czytelników serię o kobiecie odważnej, o kobiecie która nie cofnie się przed niczym, o kobiecie która walcząc o swoją rodzinę potrafi zemścić się na każdym, kto uczynił jej krzywdę, o to ona, Luta Karabina.

Tym razem Lutka walczy z rosyjskim wywiadem, zrobi wszystko żeby z ich rąk odbić swoje dzieci. Czuję się oszukana, Borys któremu ratowała życie bez skrupułów podał ją Rosjanom na tacy, a ona nie potrafi wybaczyć mu tej zdrady. Luta ma dylemat, jeśli wykona zadanie Rosjan może zakłócić ono bezpieczeństwo Polski, jeśli go nie wykona może już nigdy nie zobaczyć dzieci. Na szczęście zawsze może liczyć na przyjaciół, którzy i tym razem nie zawiodą.

Trzecia część wciągnęła mnie tak samo jak dwie poprzednie, od razu zaznaczę, że tą serię najlepiej czytać od początku. Luta znowu pokazuje swój mocny charakter, umiejętności snajperskie i chęć zemsty na tych, którzy skrzywdzili jej najbliższych. Jej wewnętrzna bitwa z dylematami, analiza pokazuje, że nie jest to kobieta bez uczuć i najważniejszym z nich jest miłość matki do swoich dzieci.

"Ostatni taniec" to też ostatnia część serii i przyznam się, że ciężko mi się z Lutą rozstawać, autor w sumie nigdy nie mówi nigdy więc może kiedyś się jeszcze pojawi. Ja przyznam się, iż kusi mnie taki duet Luta i Brudny, to mogłoby być ciekawie, mimo tego, że to dwie różne postacie, dwa różne charaktery i łączy ich niesamowita upartość.

Polecam całą serię

" [...] Uwierz mi, że czasem lepiej żyć w matriksie, nie wiedząc, jak naprawdę wygląda rzeczywistość. [...]"

Przemysław Piotrowski po raz kolejny udowodnił swoim czytelnikom, że warto czytać jego powieści. Z przyjemnością sięgnęłam po trzecią część serii z Lutą Karabiną pod tytułem "Ostatni taniec". Wow! Co za akcja! Tutaj nie miałam chwili na oddech. Fabuła tak pochłonęła mnie, że nie mogłam oderwać się od czytania. Podobnie jak Luta zrobiłabym dosłownie wszystko, żeby odnaleźć swoje porwane dzieci.

Przed Lutą stoi bardzo trudne zadanie. Musi ocalić własne dzieci, współpracując z wrogiem. Czy jej się to uda? Czy ktoś wyciągnie do niej swoją pomocną dłoń? Czy porwane dzieci przeżyją? Na te i wiele innych pytań odpowiedzi poznacie, czytając "Ostatni taniec".

Mam nadzieję, że ten trzeci teoretycznie ostatni tom nie będzie zakończeniem historii Luty. Chętnie poznam jej dalsze losy, ponieważ ona na to zasługuje.

Poznając Lutę, będziecie jej mocno kibicowali. Polubicie ją za wytrwałość. W męskim świecie idealnie sobie radzi. Jest lepsza od niejednego mężczyzny. Jeżeli jej jeszcze nie znacie, to śmiało to nadróbcie.

Jej historię polecam zacząć czytać od: "Prawa matki", "Nic do stracenia" i na końcu "Ostatniego tańca".

Kolejna seria Przemysława Piotrowskiego godna waszej uwagi.

Nie wiem, jak to się stało, ale "Ostatni taniec" wciągnęłam dosłownie w ciągu jednego dnia i już mi brakuje Luty Karabiny. Mam nadzieję, że ta bohaterka przyśni się autorowi i w 2025 roku ponownie przeczytamy historię jej niebezpiecznych misji.

Z tą lekturą poruszamy się po różnych krajach. Poznajemy bardzo niebezpiecznych, a nawet zabójczych ludzi. Bierzemy udział w akcjach na śmierć i życie, dlatego z "Ostatniego tańca" nie wieje nudą. To był trzeci tom, który był równie dobry jak pierwszy i drugi.

Książki Przemysława Piotrowskiego śmiało, można brać w ciemno. Ten autor nigdy nie zawodzi swoich czytelników.

Ps.

Kto wie, może w przyszłości Luta Karabina dopadnie wroga publicznego numer 1, jakim jest W.P. i zakończy to wojnę na Ukrainie. Dla autora nie ma nic niemożliwego.

Luta Karabina wróciła i to z przytupem. Gdybym miała wskazać bohaterkę, która ma silną osobowość, a sytuacje wymagające ogromnego poświęcenia i nie tracąc przy tym człowieczeństwa są na porządku dziennym i radzi sobie z tym jak najlepszy agent (którym zresztą jest), byłaby nią właśnie Karabina. Już nie mówiąc o tym, że ma dwójkę dzieci, które są idealnym celem dla jej wrogów, by móc cokolwiek od niej uzyskać. Albo po prostu zniszczyć.

Praca dla elitarnych jednostek jest dla wybrańców, a stawka dość wysoka. Luta doskonale o tym wie, zwłaszcza jeśli w grę wchodzi życie jej bliskich. To jest ten moment, kiedy bohater czuje, po prostu wie, że jego żywot może już długo nie potrwać, ale zrobi wszystko, by jego rodzina była bezpieczna.

"Ta dziewczyna miała charyzmę, z jaką się do tej pory nie spotkał, i łączyła w sobie tyle sprzeczności, że można by nimi obdzielić połowę batalionu Rangersów. Brutalnie subtelna i subtelnie brutalna."

Ponownie jestem pełna podziwu dla autora, że potrafi w taki sposób ugryźć całą fabułę. Dla mnie polityka czy zagadnienia związane z kryminologią i innymi ważnymi aspektami mającymi ogromne znaczenie dla książki, to jakiś kosmos. Dołożyć do tego relacje między bohaterami, trochę humoru i wychodzi na to, że powstaje historia idealna.

Finałowe tomy mają to do siebie, że oczekuje się od nich ogromu emocji i zdarzeń, które pewne sytuacje wyjaśnią. Obawy zazwyczaj dotyczą niewyjaśnionych wątków, czy braku wspomnianych już emocji porównując do poprzednich tomów. W przypadku "Ostatniego tańca" emocje są gwarantowane na najwyższym poziomie, natomiast co do wyjaśnionych wątków nie zostałam nakarmiona do syta, ale to nic nie szkodzi, bo i tak bawiłam się wyśmienicie.

Książkę przeczytałam w ekspresowym tempie, co oznacza, że jest to angażująca i napisana z dbałością o szczegóły historia. Z przyjemnością zaczytywałam się w bezlitosnym życiorysie Lutki i cały czas mocno jej kibicowałam. Jeśli nie znacie jeszcze Luty Karabiny, to zdecydowanie warto to zmienić!

"Brutalnie subtelna i subtelnie brutalna. Bezwzględna jak lwica i delikatna jak koliber".

Luta to bowiem bohaterka o której nie da się zapomnieć. Autor wykreował jej postać niezwykle wyraziście nadając jej cechy prawdziwej wojowniczki. Łącząc hart ducha z wrażliwością matki stworzył postać nieustraszoną, pełną temperamentu, silną psychicznie z dużą dawką empatii. I jak tu jej nie lubić? Nie da się ?

W trzecim tomie serii, jak i w poprzednich, akcja goni akcję. Powieść jest bardzo dynamiczna i emocjonująca. Lutka zostaje wystawiona na kolejne próby, a spokój jej rodziny zależy od podjętych przez nią działań. Czy tym razem wytrzyma jednak psychicznie? Dylematy przed jakimi stanie będą nie tylko bardzo trudne do rozwikłania, ale i obciążające sumienie...Czy Luta przyjmie pomoc kogoś z zewnątrz? Życie przecież ją nauczyło, że tylko nielicznym można ufać...

Seria z Lutą Karabiną to jedna z dynamiczniejszych serii kryminalnych jakie czytałam. Ależ ją się dobrze czytało! ? Żal mi się z nią rozstawać. To był mój pewniak!

Gruba impreza. Konkret i profesjonalizm.

Muszę przyznać, że autor coraz wyżej podnosi poprzeczkę. Ostatni taniec to trzeci tom z Lutą - combo-babką, która gdyby trzeba było to położyła by na łopatki połowę facetów na kuli ziemskiej. Już nie raz w poprzednich częściach pokazywała na co ją stać. Tak bardzo nie chce zdradzać fabuły i wchodzić w szczegóły książki, bo tam się dzieje tyle akcji, tyle komando i wywiado-wątków, że co ja wam będę odbierać przyjemność z czytania i odkrywania tajemnic. To trzeba przeczytać, samemu wniknąć w tą sieć powiązań, napawać się wielowątkowością, brnąć z ciężkim oddechem w akcję i kibicować bohaterom w ich niebezpiecznych misjach. Dla mnie czad.

"Brutalnie subtelna i subtelnie brutalna. Bezwzględna jak lwica i delikatna jak koliber. Odważna, prawa, waleczna, nieprawdopodobnie odporna psychicznie, ale zarazem wrażliwa i krucha, boleśnie empatyczna. Przy tym piękna, kobieca i kochająca, choć wystarczyło nadepnąć jej na odcisk, aby pokazała pazury i rozszarpała przeciwnika w mgnieniu oka."

Uwielbiam pióro Przemysława Piotrowskiego. Znam prawie wszystkie jego książki i żadna mnie nie zawiodła. Trylogia z Lutą, mimo odczucia porozumienia z główną postacią, nie jest jednak moją ulubioną, gdyż wolę autora w wydaniu bardziej kryminalnym niż sensacyjnym. Czy zatem "Ostatni taniec" przypadł mi do gustu? Zdecydowanie tak! I uważam, że stanowi on idealne zamknięcie historii.

Siły specjalne, agenci, wywiad, wojna, szpiedzy, porwania, pościg, zabójstwa na zlecenie... Matko! Ileż tu się dzieje. Szalone tempo akcji i nieustanne napięcie (w szczególności w drugiej połowie książki) nie dają wytchnienia. Wyraźnie odczuwalny podczas czytania jest niepokój, towarzyszący zbliżającej się inwazji Rosji na Ukrainę. Fikcja literacka bardzo dobrze została wpleciona w szczególny okres napięć między Rosją a krajami zachodnimi. Choć główna postać to kobieta, myślę, że "Ostatni taniec" to lektura o mocno męskim charakterze. Z chęcią obejrzałabym film, gdyby takowy powstał na kanwie trylogii.

Umiejscowienie akcji w podziemnym mieście w Turcji było dla mnie strzałem w dziesiątkę i mocno pobudziło moją wyobraźnię do działania. Bardzo to lubię!

Rzadko spotykam serie, w których każda część trzyma jednakowo wysoki poziom, a w przypadku Luty tak właśnie jest. "Ostatni taniec" był dla mnie sensacyjną czytelniczą ucztą i, mimo iż nie jest to mój ulubiony gatunek, spędziłam z nim kilka emocjonujących, pełnych napięcia godzin. Polecam!

Lubicie książki sensacyjne? Jeśli tak, to koniecznie musicie przeczytać tą.

Próbując odzyskać uprowadzone dzieci Luta podejmuje się zamachu na przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO. Niespodziewanie wsparcia udzielają jej koledzy komandosi z jej byłej jednostki. Luta staje na rozdrożu. Kogo ma ratować, dzieci czy ojczyznę?

Autor osadza akcję w doskonale znanych nam czasach, Europa przygotowuje się bowiem do napaści Rosji na Ukrainę. Już samo tło powieści jest gęste od emocji, natłoku zdarzeń, wibrującego w powietrzu niebezpieczeństwa. Dochodzi do starcia różnych sił politycznych, agencje wywiadowcze szaleją, zbliżający się konflikt wisi na cienkiej nitce.

Luta musi dokonać trudnego wyboru, który wpłynie na losy Polski. Stąpa po niebezpiecznym terenie nie mając pewności, że porywacze dotrzymają słowa i oddają jej dzieci. Jej dawny wróg obserwuje jej ruchy. Kobieta nie wie w co może wierzyć a w co nie, nie wie kto jest przyjacielem a kto wrogiem, oglądanie się za siebie niewiele daje.

Tym razem do akcji autor wplótł dawnych kolegów Luty i chwała mu za to, bo są to niezwykle barwne postaci. Pokochałam tych chłopaków od pierwszych stron i dzielnie im kibicowałam.

W poprzednim tomie scenerią akcji była platforma wiertnicza w tym sceny finałowe też mają niesamowity entourage i choćby z tego powodu warto sięgnąć po tą książkę.

Luta to konkretna, zdeterminowana i silna osoba. W imię rodziny oraz braterstwa krwi pójdzie nawet do piekła.

„Ostatni taniec” to akcja w czystej postaci. Dzieje się tutaj bardzo dużo, trup przelewa się przez strony. Jest brutalnie, jest krwawo, jest emocjonująco.

Czytałam tą książkę z zapartym tchem, wypiekami na twarzy i okrzykiem na ustach: „dajesz Luta, dajesz”.

„Strach był naturalnym ludzkim instynktem i tylko głupcy albo kompletni idioci mogli powtarzać, że nie boją się śmierci”.

Lutosława Karabina powraca w trzecim, podobno finałowym już tomie sensacyjnego cyklu i wydaje się być nadal w szczytowej w formie.

Ta charyzmatyczna outsiderka z domieszką tureckiej krwi, kiedyś jedna z najlepszych kobiet w siłach specjalnych, a dziś samodzielna matka dwójki małych dzieci, doświadczona na platformie wiertniczej u wybrzeży Norwegii i naznaczona widmem straty tego co najcenniejsze, zaprawiona w boju z zorganizowanymi grupami przestępczymi – po raz kolejny stanie przed trudnym życiowym wyborem, kto wie, czy nie najtrudniejszym..

Ktoś chce uczynić z niej „słupa”, pionka w grze, użyć jej, by zdestabilizować sytuację w całej Europie. Luta zostaje wplątana w śmiertelnie niebezpieczną intrygę rosyjskiego wywiadu. Jest zmuszona zlikwidować przewodniczącego Komitetu Wojskowego NATO, który wkrótce przybędzie do Polski. Stawka w tej grze jest niebagatelna, bo zakładnikami Rosjan są jej dzieci..

Kobieta będąca uosobieniem ognia i wody, fascynująca i przerażająca zarazem, potrafiąca jak nikt inny trzymać emocje na wodzy i osiągać zamierzone cele na własnych warunkach, specjalistka od „nieautoryzowanych akcji” – zatańczy swój „ostatni taniec” u „wrót piekła” i wcale nie od fartu zależeć będzie tak zwane szczęśliwe lub nieszczęśliwe zakończenie.

„Ostatni taniec” to kolejna, napisana w autorskim stylu, ekscytująca, dynamiczna i wielowątkowa powieść Przemysława Piotrowskiego, który jak nikt potrafi zafundować czytelnikom nieprzeciętną jazdę bez trzymanki karuzelą emocji. Ta książka jest angażująca, emocjonująca, wciągająca bez reszty. Odcina od świata i nie bierze jeńców. Mnie ta historia totalnie pochłonęła. Mam nadzieję, że może kiedyś Autor wykorzysta tę furtkę którą sobie zostawił i poczęstuje nas jeszcze raz lub nie raz, wyborowym towarzystwem Lutosławy Karabiny.

Polecam.