Aurora w mroku

„Aurora w mroku” to kryminał, który pochłania czytelnika od pierwszych stron i nie pozwala odłożyć książki aż do samego finału. Barbara Baraldi stworzyła historię pełną mroku, psychologicznych niuansów i dusznej atmosfery małego włoskiego miasteczka, w którym nic nie jest takie, jak mogłoby się wydawać.

Główna bohaterka, Aurora Scalviati, błyskotliwa profilerka policyjna, po długim leczeniu psychiatrycznym wraca do służby i zostaje przeniesiona do Sparvary — miejsca zagubionego gdzieś pomiędzy Bolonią, Ferrarą i Modeną. Listopadowa mgła, cicha prowincja i pozorny spokój mają pomóc jej odzyskać równowagę po traumatycznych wydarzeniach z przeszłości. Szybko okazuje się jednak, że Sparvara skrywa znacznie więcej tajemnic, niż można było przypuszczać. Jeszcze przed dotarciem do hotelu Aurora trafia na miejsce brutalnego morderstwa, a śledztwo prowadzi ją wprost do konfrontacji z seryjnym zabójcą.

Największą siłą tej powieści jest doskonale dopracowana fabuła. Autorka umiejętnie wprowadza czytelnika w błąd, podrzuca tropy i buduje napięcie, by na końcu zaskoczyć rozwiązaniem. Akcja przez cały czas pędzi naprzód, nie ma tutaj miejsca na zbędne opisy czy przestoje. Każdy element historii wydaje się przemyślany i potrzebny.

Ogromne wrażenie zrobił na mnie psychologiczny aspekt książki. Barbara Baraldi pokazuje, jak wielki wpływ na życie człowieka mogą mieć trauma, strata i poczucie winy. Aurora nie tylko próbuje schwytać mordercę, ale także zmaga się z własnymi demonami i bólem po śmierci kolegi. Profilowanie kryminalistyczne zostało przedstawione niezwykle interesująco i wiarygodnie, co dodatkowo podkreśla mroczny klimat historii.

Bardzo ciekawie wypadły również nawiązania do wydarzeń z XI wieku, które zostały świetnie wplecione w główną intrygę. Uwielbiam kryminały, w których pojawia się mnóstwo pytań, ale tylko jedna właściwa odpowiedź — i właśnie taka jest ta książka. Wyścig z czasem, próba uratowania małej dziewczynki i nieustanne napięcie sprawiają, że trudno oderwać się od lektury.

Na uwagę zasługują także świetnie wykreowani bohaterowie oraz dopracowany klimat powieści. Nawet okładka idealnie oddaje mroczny charakter historii ukrytej w środku. Widać, że autorka ogromną wagę przywiązuje do detali i psychologicznej wiarygodności postaci.

To znakomity kryminał dla miłośników wartkiej akcji, złożonych bohaterów, psychologicznych zagadek i dopracowanych intryg. Po zakończeniu lektury wiem jedno — koniecznie muszę sięgnąć po kolejne części serii z Aurorą Scalviati.

To pierwsza część kryminalnej serii, w której główna bohaterką jest profilerka Aurora Scalviati.

Poznajemy ją w momencie jej życia zawodowego, gdy musi zostać przeniesiona w pracy i trafia do miasta Sparvara, w którym nic się nie dzieje. To tu po trudnych doświadczeniach zawodowych, ma pracować w miejscowej jednostce policji. Okazuje się jednak, że trafiła na mroczny wątek kryminalny. W okolicy grasuje morderca, który w rytualny sposób zabija ludzi. W noc przyjazdu Aurory dochodzi tu do brutalnego morderstwa, zniknięcia męża ofiary i porwania ich córki. Aurora jest przekonana, że krwawy ślad na ścianie może doprowadzić ją do dziewczynki. Nie czekając na pozwolenie i wsparcie, zaczyna śledztwo na własnych zasadach. Chociaż wszystko i wszyscy są przeciwko niej to gna do przodu.

Aurora jest kobietą silną z wewnętrznym chaosem. Zmaga się z traumami, zaburzeniami psychicznymi i uzależnieniem od leków. Mimo słabości jest zdeterminowana, inteligentna i przenikliwa.

Jest mrocznie, niebezpiecznie i zaskakująco. Miejsce akcji jest jakby spowite mgłą tajemnicą i milczeniem. Wciągnęła mnie sprawa poszukiwań mordercy, stopniowane napięcie. To prawdziwy kryminał. Nie brakuje tu przemocy, trupów i krwi, doskonale prowadzonego śledztwa, podejrzeń, ślepych tropów. Akcja dzieje się szybko, mocno zaskakuje. Są tu też znaki zapytania. Pokazane jest tu jak łatwo można manipulować człowiekiem. Wątków jest dużo, ale łączą się ze sobą i są bardzo dobrze zmieszane.

Jest to opowieść o radzeniu sobie z traumą, pokazaniu ile jest się wartym, o ucieczce z samotności i marzeniach. To powieść o walce z przeszłością, z własnymi demonami i ze światem. O odwadze by szukać prawdy, nawet jeśli prowadzi ona w najciemniejsze miejsca.

To książka, która pozostaje w pamięci na długo. Idealna dla czytelników, którzy w thrillerach szukają czegoś więcej niż tylko zagadek kryminalnych. Chętnie sięgnę po kolejne tomy.

Dziś przychodzę do Was z pierwszą częścią cyklu o włoskiej profilerce, która na każdym kroku udowadnia, że nie wszystko jest takie, jak nam się wydaje na pierwszy rzut oka, a rozwiązanie nawet najtrudniejszej sprawy może się znajdować w wydawałoby się nic nieznaczących szczegółach. Wychodzę z założenia, że zaintrygować i sprawić by czytelnik przepadł w stworzonej przez siebie historii, zapewne nie jest łatwo, ale w tym przypadku plan został wykonany w stu procentach, pani Barbara z doskonałego pomysłu stworzyła fabułę wciągającą i nieprzewidywalną, od której bardzo trudno jest się oderwać. A to dopiero pierwsza część!

Nie będę opisywać fabuły krok po kroku, bo to mija się z celem, ale powiem tylko, że moje czytelnicze serce znów zostało zdobyte.

"Aurora w mroku" to rasowy kryminał, nie brakuje tu przemocy, trupów i krwi lejącej się litrami, doskonale poprowadzonego śledztwa, podejrzeń i ślepych uliczek prowadzących donikąd, drugiego, a nawet i trzeciego dna danej sytuacji, ale dla mnie jest to też opowieść o radzeniu sobie z traumą, potrzebie pokazania ile jest się wartym, o ucieczce od samotności i marzeniach, które stają się siłą napędową do pokonywania największych trudności.

Autorka przy pomocy doskonale wykreowanych postaci pokazuje, co ludzka psychika potrafi zrobić, by się obronić przed przyjęciem najgorszej prawdy. Doskonale zarysowany syndrom stresu pourazowego i wyparcie z pamięci najgorszej i najtragiczniejszej prawdy, pozwala zbliżyć się nam do bohaterów i prześledzić ich cierpienie niemal pod lupą, zrozumieć ich emocje i motywy, które nimi kierują, współczuć, ale i zastanowić się ile człowiek jest zdolny unieść, zanim się załamie i totalnie oszaleje.

Na przykładzie skrajnie różnych postaci pokazuje, jak bardzo różnie możemy się zachowywać w podbramkowych sytuacjach. Genialnie oddane emocje, które udzielają się czytelnikowi już od pierwszych stron.

Akcja utrzymana jest w dość szybkim tempie, mocno zaskakuje, końcówka totalnie miażdży mózg, a retrospekcje stanowią przysłowiową ciszę przed burzą. Nie brakuje w tej opowieści znaków zapytania, autorka doskonale miesza wątki, wprowadza w uliczki, które prowadza do zaskakujących i wydawałoby się początkowo niepowiązanych ze sobą wydarzeń. Z łatwością potrafi wyprowadzić czytelnika na manowce, by po chwili zaskoczyć i zszokować.

Emocje buzują od początku do końca, czekają tylko na kulminacyjny moment, by wybuchnąć całą swą mocą, a ten moment sprawi, że nie będziecie mogli wyjść z podziwu dla kunsztu, z jakim została ta powieść napisana.

Fabuła zaskoczyła mnie wiele razy, autorka miesza wątki, urywa wątek w najmniej spodziewanym momencie i znów porządnie wszystko wymieszać- kiedy już byłam pewna, że rozwiązałam zagadkę, pojawiał się kolejny plot twist, który totalnie burzył całą moją koncepcję dotyczącą mordercy, a już totalnym zaskoczeniem jest rozwiązanie sprawy, z którą mierzą się śledczy.

Historia jest mega mroczna, momentami strasznie brutalna, a jej klimat z każdą przewracaną stroną staje się bardziej duszący, podsycający niepewność co do dalszych losów postaci, które są niezwykle autentyczne- jest ich dość sporo, ale wszystkie one są genialnie wykreowane i poprowadzone. Są one niejednoznaczne, poranione, kilka z nich totalnie wypaczonych psychicznie. Ich dusze przepełnione złem i chęcią zemsty, wzbudzają całą gamę uczuć i emocji. Niejednokrotnie odczuwałam złość, niedowierzanie i współczucie jednocześnie. Autorka genialnie pokazała, jak łatwo jest manipulować drugim człowiekiem, jak łatwo jest pójść o ten jeden krok za daleko.

Autorka, budując w szybkim tempie napięcie, rozbudza ciekawość i nie pozwala, by odłożyć książkę na bok bez poznania zakończenia. Wątków jest sporo, ale łączą się one w spójną i klarowną całość, pokazującą złożony obraz ludzkich zachowań w trudnych sytuacjach i funkcjonowaniu w świecie wykreowanym przez wypaczoną psychikę.

Książkę czyta się doskonale, ja jestem nią zachwycona i z wielką niecierpliwością czekam, aż sięgnę po kontynuację, która na szczęście już czeka na półce

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Jeśli lubicie kryminały i thrillery, w których sporą rolę odgrywa ludzka psychika, będziecie tak jak ja zachwyceni. Idealna historia na długi i mroczny i ekscytujący wieczór.

POD PATRONATEM MEDIALNYM KSIĄŻKA ZAMIAST KWIATKA

Skrupulatna śledcza, Aurora Scalviati po przymusowej przerwie postanawia wrócić do pracy w policji. Dramatyczne wydarzenia, których była uczestniczką, sprawiły, że przez długi czas leczyła się psychiatrycznie. Niewielkie miasteczko w środkowych Włoszech wydaje się idealnym miejscem do rozpoczęcia życia zawodowego (i prywatnego) na nowo. Zanim Aurorze udaje się dotrzeć do hotelu, w którym zaplanowała swój pobyt, przypadkowo trafia na miejsce zbrodni. Okazuje się, że spokój mieszkańców zostaje zburzony przez wyjątkowo brutalną zbrodnię, której ofiarą okazuje się żona byłego policjanta. Początkowo wszyscy zakładają, że sprawcą jest mąż. Jednak w makabrycznej scenerii jest coś, co nie daje spokoju inteligentnej profilerce. Scalviati sugeruje, że zbrodnia jest dziełem seryjnego mordercy. Mimo sprzeciwu przełożonego postanawia na własną rękę odszukać sprawcę. Z czasem okazuje się, że przed laty w miejscowości miało już miejsce łudząco podobne morderstwo. Dodatkowo w otoczeniu profilerki znajduje się ktoś, kto postanawia udowodnić, że wszystko, co dzieje się wokół niej jest jedynie owocem chorej wyobraźni.

Wysnuta przez Barbarę Baraldi opowieść w zupełności mnie pochłonęła. “Aurora w mroku” swoją dynamikę zawdzięcza licznym przeskokom czasowym. Współczesne wydarzenia łączą się z tymi, jakie miały miejsce w XIV w. Dodatkową dawkę skrajnych emocji dostarcza główna bohaterka. Aurora nie jest postacią, którą już od pierwszych stron daje się lubić. Jednak “hipnotyzuje” swoim charakterem na tyle, że pod koniec lektury zwyczajnie chce się już zajrzeć do kolejnego tomu.