Łamacz kości

Główna bohaterka Aurora Scalviati po pięciu latach wraca do Turynu. Na prośbę podinspektora Damiana Provera ma sporządzić profil psychologiczny działającego w mieście seryjnego zabójcy. Nie wie, że zgadzając się na to, będzie musiała zmierzyć się z własnymi lękami.

W 1988 roku czteroletni chłopiec Tito był świadkiem zbrodni. Została zabita jego mama i jej kochanek. Śledztwo, które zakończyło się sukcesem, prowadził wtedy jej ojciec. Trzydzieści cztery lata później Tito zostaje zabity. Policja zastanawia się czy to ma związek z Potworem. Podinspektor Provera wie, że tylko Aurora może może rozwikłać tę zagadkę.

Ta część serii nie jest tak brutalna jak poprzednie. Trup ściele się także, ale autorka w tym tomie skupia się na warstwie psychologicznej nie tylko samego mordercy, ale jego ofiar. Bardzo dobrze zostało pokazane jak ludzie walczą z traumami przeszłości i jak silną emocją jest potrzeba zemsty.

Książkę czyta się dobrze. Styl pisarki jest lekki, ale jednocześnie głęboki i mocno działa na wyobraźnię. Fabuła składa się w logiczną całość. Nic tu nie jest przypadkowe.

Jest to opowieść o rodzinnych więzach, które mimo śmierci nie zostały zerwane. O miłości córki do ojca, o obsesji bycia perfekcyjnym i o zagubieniu.

To książka idealna dla wielbicieli oryginalnych i wciągających thrillerów psychologicznych.

„Łamacz kości” – mroczna podróż w głąb traumy i zemsty

Barbara Baraldi po raz pierwszy trafiła w moje ręce dzięki powieści "Łamacz kości" – i już wiem, że nie będzie to nasze ostatnie spotkanie.

Historia rozpoczyna się w 1988 roku w Turynie, gdzie czteroletni Tito Ferretti staje się świadkiem brutalnego morderstwa swojej matki i jej kochanka. O zbrodnię podejrzewany jest seryjny zabójca znany jako Potwór, który od miesięcy terroryzuje miasto. Śledztwo prowadzone przez zastępcę prokuratora Francesco Scalavatiego kończy się sukcesem — sprawca zostaje ujęty, a sprawa wydaje się zamknięta.

Do czasu.

Trzydzieści cztery lata później przeszłość powraca w najbardziej okrutny sposób. Tito zostaje znaleziony martwy, a schemat zbrodni sugeruje, że koszmar sprzed lat wcale się nie zakończył. Do gry wkracza podinspektor Damiano Provera oraz Aurora Scalviati — córka prokuratora, która musi zmierzyć się nie tylko z geniuszem zbrodni, lecz także z własnymi demonami.

Mimo że nie czytałam poprzednich części serii, historia pochłonęła mnie bez reszty. Autorka genialnie buduje napięcie — stopniowo, precyzyjnie, bez zbędnego pośpiechu. Każdy rozdział odsłania kolejny fragment mrocznej układanki. Intryga jest misternie skonstruowana, a zakończenie naprawdę zaskakuje — a to w kryminałach cenię najbardziej.

Ogromnym atutem powieści jest psychologia postaci. Baraldi doskonale pokazuje, jak silną emocją jest potrzeba zemsty, jak głęboko zakorzenia się trauma i jak trudno pogodzić się ze stratą, nawet po wielu latach. Interesujące było dla mnie również wplecenie w fabułę elementów mistycyzmu i wiary zestawionych z fizyką kwantową — ten nieoczywisty zabieg nadaje historii dodatkowej głębi.

Aurora to bohaterka z krwi i kości — rozdarta między przeszłością a teraźniejszością, silna, a jednocześnie pełna wątpliwości. Musi nie tylko rozwiązać zagadkę makabrycznych morderstw, ale też spróbować zrozumieć historię, o której wszyscy pamiętają. I wybaczyć — innym, ale przede wszystkim sobie.

Książkę czyta się błyskawicznie — wciąga niczym wir i nie pozwala się odłożyć. Bardzo plastyczne opisy miejsc i zdarzeń sprawiają, że czytelnik niemal widzi mroczne zaułki Turynu i czuje ciężar wiszącego w powietrzu napięcia. To zdecydowanie lektura dla osób lubiących mocne, intensywne kryminały.

„Łamacz kości” to powieść, która zostaje w pamięci na długo. To nie tylko historia o mordercy, ale przede wszystkim opowieść o walce z przeszłością, o wierze, która potrafi zmieniać sposób postrzegania świata, i o cienkiej granicy między sprawiedliwością a obsesją.

Na osobną uwagę zasługuje również okładka książki — mroczna, sugestywna i idealnie oddająca klimat powieści, przyciąga wzrok i doskonale zapowiada historię pełną napięcia i niepokoju.

Polecam z całego serca — i już wypatruję kolejnych książek autorki.

„Łamacz kości” autorstwa Barbara Baraldi to thriller, który od pierwszych stron wbija w fotel i nie pozwala złapać oddechu aż do samego końca. Mroczny, brutalny i niezwykle intensywny – dokładnie taki, jakiego oczekuję od rasowego kryminału z psychologiczną głębią.

Historia zaczyna się w 1988 roku w Turynie. Czteroletni Tito Ferretti jest świadkiem potwornej zbrodni – na jego oczach ginie matka i jej kochanek. Odpowiedzialny za serię makabrycznych morderstw „Potwór” zostaje schwytany, a śledztwo prowadzone przez zastępcę prokuratora Francesco Scalviatiego wydaje się zamknięte. Sprawa trafia do archiwum. Tyle że zło nigdy nie znika naprawdę.

Trzydzieści cztery lata później Tito zostaje znaleziony martwy. Ktoś morduje według przerażająco precyzyjnego schematu. Czy to naśladowca? A może prawda sprzed lat była tylko iluzją? Do akcji wkracza komisarz Damiano Provera, ale kluczem do rozwiązania zagadki okazuje się Aurora Scalviati – córka prokuratora, dziś policjantka. To właśnie ona musi zmierzyć się nie tylko z bezwzględnym umysłem zbrodniarza, ale też z cieniem przeszłości własnej rodziny.

Aurora to bohaterka z krwi i kości – silna, inteligentna, ale pełna wewnętrznych rys. Jej walka to nie tylko śledztwo, lecz także konfrontacja z lękami i wspomnieniami, które nigdy nie przestały boleć. Kiedy znika dwunastoletnia Giorgia, napięcie sięga zenitu. Czas działa na niekorzyść śledczych, a każdy trop wydaje się prowadzić donikąd.

Barbara Baraldi porusza w tej powieści temat traumy, dziedziczenia winy, obsesji oraz cienkiej granicy między sprawiedliwością a zemstą. To historia o tym, jak przeszłość potrafi zatruwać teraźniejszość i jak łatwo uwierzyć w wygodną wersję wydarzeń. Autorka buduje atmosferę duszną, momentami klaustrofobiczną. Brutalność nie jest tu tanim efektem – jest narzędziem pokazującym skalę zła.

Podczas czytania czułam narastający niepokój i napięcie. Były momenty, gdy musiałam odłożyć książkę, bo atmosfera była tak gęsta, że aż przytłaczająca. Z jednej strony fascynacja misterną konstrukcją intrygi, z drugiej – autentyczny lęk o bohaterów. To jedna z tych historii, przy których serce bije szybciej, a wyobraźnia podsuwa najmroczniejsze scenariusze.

Gatunkowo to mocny thriller kryminalny z wyraźnym wątkiem psychologicznym. Książka dla czytelników o mocnych nerwach, którzy lubią skomplikowane śledztwa, seryjnych morderców i fabuły, w których nic nie jest oczywiste. Jeśli ktoś ceni mroczny klimat, dynamiczną akcję i bohaterów zmagających się z własnymi demonami – będzie usatysfakcjonowany.

„Łamacz kości” to historia, która udowadnia, że zło potrafi cierpliwie czekać. Brutalna, wciągająca i niepokojąco realistyczna opowieść, którą czyta się z zapartym tchem i której długo nie da się wyrzucić z myśli. Zdecydowanie polecam fanom mrocznych kryminałów.

Co łączy Potwora – seryjnego mordercę grasującego od miesięcy w Turynie – ze sprawą z 1988? Dlaczego ocalały wówczas 4-letnni Tito Ferretti został zamordowany przez Potwora? Profilerka policyjna Aurora Scalviati wraca do rodzinnego miasta aby rozwiązać tą tajemnice i pomóc w schwytaniu przestępcy.

Zagadka goni zagadkę, suspens następuję po suspensie. Roi się tutaj od podejrzeń, domysłów i … ślepych uliczek. Ktoś coś ukrył w przeszłości, teraz to wyszło na światło dzienne i rozpętało morderczą zawieruchę. Strach i wściekłość pulsują w żyłach bohaterów. Stare żale, nieokiełznane demony, niewyjaśnione sprawy powodują liczne tarcia w szeregach policji.

Aurora ma trudną rolę do odegrania. Musi stawić czoło bolesnym wspomnieniom, zmierzyć się z ostracyzmem dawnych kolegów, powrócić do śledztwa prowadzonego przed laty przez jej ojca. Czy jej wielki hart ducha, niezwykła inteligencja i umiłowanie ryzyka pozwolą jej osiągnąć zamierzony cel?

„Łamacz kości” to prawdziwa literacka uczta dla koneserów intensywnych kryminałów oraz zwolenników finałów, które zwalają z nóg.

Baraldi piąty już raz zabrała mnie do świata Aurory, gdzie kolejny raz krążyłam po najmroczniejszych zakamarkach ludzkiej psychiki. Nowa powieść autorki to klasyczny kryminał naszpikowany napięciem z thrillera psychologicznego, gdzie wytworzony klimat jest równie mocnym punktem, co sama intryga.

Rok 1988, śmierć matki i jej towarzysza napiętnowały życie Tito Ferrettiego na zawsze, a tajemniczy „potwór” dokonujący ów makabrycznego mordu wyrył się w pamięci niczym tatuaż. Rozwiązanie sprawy i ukaranie sprawcy wydaje się dawać pozorne ukojenie, jednak po 30 latach Tito zostaje znaleziony martwy, a koszmar zdaje się powracać, rzucając mroczny cień na Turyn. Komisarz Provera prowadzi śledztwo, jednak dopiero po wkroczeniu dobrze znanej Aurory Scalvati wszystko nabiera innego wymiaru.?Sama bohaterka pozostała sobą jest złożona, wrażliwa i silna zarazem, nieustannie toczy boje z własnymi demonami i poczuciem winy, co pogłębia psychologiczny portret bohaterki,

Nieprzerwanie jestem fanką splatania przeszłości z teraźniejszości, która Baraldi potrafi znakomicie zbalansować. Wątki to się rozdzielają, to splatają tworząc intrygujący labirynt pełen sekretów, fałszywych tropów i przemilczanych dramatów. Powieść ma dobre tempo, a zakończenie rozdziałów zawsze zostawiało mnie z „tym czymś”, co każe czytać dalej i dalej.

„Łamacz kości” utrzymał poziom poprzednich tomów, bo to historia mroczna, inteligenta, refleksyjna, ale i pouczająca. Baraldi kolejny raz wciągnęła mnie w spirale leku i obsesji nie dając mi się wyrwać z tej historii.

Ponownie czytaliśmy książkę jednocześnie, starając się o niej nie dyskutować, żeby napisać dwie niezależne recenzje.

ONA - Elżbieta Podolska

Zapomnijcie o banalnych historiach z happy endem. Ta powieść to podróż w sam środek najgłębszego mroku ludzkiej psychiki. To hipnotyzujący, wciągający od pierwszej strony thriller psychologiczny, który bezwzględnie łączy ze sobą dawne, niezaleczone rany z przerażającą teraźniejszością.

Wszystko zaczęło się w dusznej atmosferze Turynu 1988 roku, kiedy czteroletni Tito Ferretti staje się niemym świadkiem sceny rodem z koszmaru: brutalnego morderstwa swojej matki i jej kochanka. Zbrodnia wpisała się w serię makabrycznych czynów przypisywanych seryjnemu zabójcy, znanemu jako Potwór. Choć wydawało się, że śledztwo prokuratora Francesco Scalviatiego zamknęło tę sprawę na lata, prawdziwa groza dopiero czekała na swój powrót.

Trzydzieści cztery lata później koszmar wybucha z nową, zdwojoną siłą. Tito zostaje znaleziony martwy – to trzecia ofiara sprawcy, który działa według schematu tak precyzyjnego, że aż mrożącego krew w żyłach. Czy to tylko naśladownictwo? Czy Potwór powrócił z zaświatów, a może jego cień nigdy tak naprawdę nie opuścił miasta?

Na scenę wkracza Komisarz Damiano Provera, który instynktownie wie, że ta sprawa przekracza jego kompetencje. Potrzebuje geniusza, osoby zdolnej zajrzeć w otchłań, a taką osobą jest tylko jedna kobieta: Aurora Scalviati, córka prokuratora sprzed lat. Aurora to postać, która magnetyzuje i irytuje jednocześnie. Niesamowicie inteligentna, o umyśle ostrym jak brzytwa, potrafi dostrzec te niuanse, które innym umykają. Jej portrety psychologiczne są tak przenikliwe, że wydaje się czytać w duszach zarówno ofiar, jak i ich oprawców. To ten rodzaj protagonistki, którą kochamy za jej błyskotliwość, nawet jeśli bywa trudna w obyciu. Jest silną jednostką kobiecą, która w pełni zasługuje na miano ekspertki w dziedzinie głębokiej dedukcji.

Zegar tyka coraz głośniej, gdy porwana zostaje dwunastoletnia Giorgia. Każde pociągnięcie Aurory w tej mrocznej układance prowadzi ją coraz głębiej w labirynt strachu i dawnych sekretów. Autorka, Barbara Baraldi, udowadnia, że jest mistrzynią w budowaniu gęstego, niemal namacalnego napięcia. Potrafi przedstawić psychologię bohaterów w sposób, który sprawia, że czujemy ich lęki i obsesje na własnej skórze.

To nie jest historia banalna – jej wielowątkowość i nawiązania do takich dziedzin jak teologia czy nawet fizyka kwantowa, wynoszą ją poza ramy standardowego kryminału, czyniąc z niej zagadkę szytą na miarę. Cień, mrok i niepowtarzalny styl Baraldi otaczają Aurorę i czytelnika, czyniąc tę lekturę absolutnie nieodkładalną.

Podróż ta wymaga od Aurory zmierzenia się nie tylko z geniuszem zbrodni, ale także ze swoimi własnymi, głęboko ukrytymi lękami. Czy klucz do przerażającej teraźniejszości tkwi w 1988 roku? Odpowiedź, którą otrzymujemy, jest absolutnie zaskakująca i satysfakcjonująca, zamykając sprawę w sposób, który trzymał w napięciu do samego końca.

Jeśli jesteście fanami mrocznych, wciągających thrillerów psychologicznych, które zmuszają do myślenia i oferują coś więcej niż proste polowanie na mordercę, ta pozycja jest dla Was obowiązkowa, a najlepiej przeczytać wszystkie cztery części z Aurorą, jako bohaterką.

Jeżeli ma to być ostatni raz, kiedy towarzyszymy Aurorze w jej śledztwie, będę za nią bardzo tęsknić.

Gorąco polecam!

?ON –Juliusz Podolski

Mam strasznie mieszane uczucia, wiem, że nie mówi się strasznie, ale tu inaczej się nie da. No bo każda książka z profilerką Aurorą Scalviati jest straszna. Ale straszne jest to, że to prawdopodobnie ostatnia Aurora… Kolejnej Barbara Baraldi nie napisała, bo wydana w tym roku książka „Gli omicidi dei tarocchi” („Morderstwa tarota”) to jak pisze autorka historia, która rodzi się sama. „Gdybym miała wybrać jedno słowo, by ją opisać, byłaby to „synchroniczność”. No, proszę, czyli ważny element, tytuł ostatniej części „Łamacza kości”. Straszne jest także to, że nie będziemy patronami, kolejnej części Aurory, no bo jej nie będzie. Straszny jest także brak wiedzy, czy „Morderstwo tarota” zostanie wydane przez Letre… Jakie to wszystko jest straszne!

Ale co najważniejsze wspaniały smak pozostał po ostatniej części „Łamacz kości” jak po super tatarze z sarniny, który uwielbiam… Może nie na miejscu jest to porównanie do dania, ale nie umiem znaleźć innego tak wspaniałego do książki Barbary Baraldi. Wiem, co mówię, bo kilka książek tej autorki mam za sobą.

To zupełnie inna opowieść niż pozostałe. Bardziej spokojna, chociaż nie oznacza to, że mniej tajemnicza, zwrotów akcji jest mnóstwo, a Aurora idzie według swojego własnego kursu wbrew wszelkim zakazom i nakazom. Jak zawsze liczy się wyjaśnienie sytuacji, a jeśli jeszcze chodzi o uratowanie życia nastolatki, nie zatrzyma się i naruszy wszelkie możliwe procedury. Pisząc spokojna, mam na myśli zdecydowanie mniej jej wizji, związanych z problemami, jakie stwarza odłamek pocisku, który tkwi w jej głowie. Ale uwaga autorka nie byłaby sobą gdyby chociaż na moment nie napisała o spotkaniu Aurory z Curtzim… Kto czytał ten, wie? Ja ucieszyłem się, że pojawił się na moment. Jest Bruno, z którym Aurora wciąż jest lub nie jest, a może dopiero będzie tak naprawdę. Baraldi wprowadza także trochę fizyki kwantowej. Po co? By nieco zmienić patrzenie na to, co może się wydarzyć, co może się przydarzyć, jakie są związki między sytuacjami i ludźmi niby bez związku… Tajemniczo? Tak! Oczywiście końcówka, jak to u BB jest wręcz rewolucyjna, przepraszam „przewalająca” wszystko do góry nogami i z powrotem na głowę!

Cieszyły mnie fragmenty powrotu do historii ojca Aurory prokuratora Francesco Scalviatiego. Historia sięga tajemniczego ”Potwora” i przeżyć czteroletniego Tito Ferettiego. Wracamy do pająków i mostu z prequela serii kryminalnej „Sezon pająków”.

Myślę sobie jednak, że może Baraldi powróci kiedyś do Aurory no bo pisze „Aurora jest jedną z nas”! Ale także Aurora rozlicza się z przeszłością, zamykając kilka rozdziałów… Ja jednak i myślę, że nie tylko ja -Aurora będzie musiała wrócić, bo jak mówiła sama Baraldi o swojej nowej książce są takie historie, które rodzą się same. Mówię zatem: Do zobaczenia, Auroro!

Ponownie czytaliśmy książkę jednocześnie, starając się o niej nie dyskutować, żeby napisać dwie niezależne recenzje.

ONA - Elżbieta Podolska

Zapomnijcie o banalnych historiach z happy endem. Ta powieść to podróż w sam środek najgłębszego mroku ludzkiej psychiki. To hipnotyzujący, wciągający od pierwszej strony thriller psychologiczny, który bezwzględnie łączy ze sobą dawne, niezaleczone rany z przerażającą teraźniejszością.

Wszystko zaczęło się w dusznej atmosferze Turynu 1988 roku, kiedy czteroletni Tito Ferretti staje się niemym świadkiem sceny rodem z koszmaru: brutalnego morderstwa swojej matki i jej kochanka. Zbrodnia wpisała się w serię makabrycznych czynów przypisywanych seryjnemu zabójcy, znanemu jako Potwór. Choć wydawało się, że śledztwo prokuratora Francesco Scalviatiego zamknęło tę sprawę na lata, prawdziwa groza dopiero czekała na swój powrót.

Trzydzieści cztery lata później koszmar wybucha z nową, zdwojoną siłą. Tito zostaje znaleziony martwy – to trzecia ofiara sprawcy, który działa według schematu tak precyzyjnego, że aż mrożącego krew w żyłach. Czy to tylko naśladownictwo? Czy Potwór powrócił z zaświatów, a może jego cień nigdy tak naprawdę nie opuścił miasta?

Na scenę wkracza Komisarz Damiano Provera, który instynktownie wie, że ta sprawa przekracza jego kompetencje. Potrzebuje geniusza, osoby zdolnej zajrzeć w otchłań, a taką osobą jest tylko jedna kobieta: Aurora Scalviati, córka prokuratora sprzed lat. Aurora to postać, która magnetyzuje i irytuje jednocześnie. Niesamowicie inteligentna, o umyśle ostrym jak brzytwa, potrafi dostrzec te niuanse, które innym umykają. Jej portrety psychologiczne są tak przenikliwe, że wydaje się czytać w duszach zarówno ofiar, jak i ich oprawców. To ten rodzaj protagonistki, którą kochamy za jej błyskotliwość, nawet jeśli bywa trudna w obyciu. Jest silną jednostką kobiecą, która w pełni zasługuje na miano ekspertki w dziedzinie głębokiej dedukcji.

Zegar tyka coraz głośniej, gdy porwana zostaje dwunastoletnia Giorgia. Każde pociągnięcie Aurory w tej mrocznej układance prowadzi ją coraz głębiej w labirynt strachu i dawnych sekretów. Autorka, Barbara Baraldi, udowadnia, że jest mistrzynią w budowaniu gęstego, niemal namacalnego napięcia. Potrafi przedstawić psychologię bohaterów w sposób, który sprawia, że czujemy ich lęki i obsesje na własnej skórze.

To nie jest historia banalna – jej wielowątkowość i nawiązania do takich dziedzin jak teologia czy nawet fizyka kwantowa, wynoszą ją poza ramy standardowego kryminału, czyniąc z niej zagadkę szytą na miarę. Cień, mrok i niepowtarzalny styl Baraldi otaczają Aurorę i czytelnika, czyniąc tę lekturę absolutnie nieodkładalną.

Podróż ta wymaga od Aurory zmierzenia się nie tylko z geniuszem zbrodni, ale także ze swoimi własnymi, głęboko ukrytymi lękami. Czy klucz do przerażającej teraźniejszości tkwi w 1988 roku? Odpowiedź, którą otrzymujemy, jest absolutnie zaskakująca i satysfakcjonująca, zamykając sprawę w sposób, który trzymał w napięciu do samego końca.

Jeśli jesteście fanami mrocznych, wciągających thrillerów psychologicznych, które zmuszają do myślenia i oferują coś więcej niż proste polowanie na mordercę, ta pozycja jest dla Was obowiązkowa, a najlepiej przeczytać wszystkie cztery części z Aurorą, jako bohaterką.

Jeżeli ma to być ostatni raz, kiedy towarzyszymy Aurorze w jej śledztwie, będę za nią bardzo tęsknić.

Gorąco polecam!

?ON –Juliusz Podolski

Mam strasznie mieszane uczucia, wiem, że nie mówi się strasznie, ale tu inaczej się nie da. No bo każda książka z profilerką Aurorą Scalviati jest straszna. Ale straszne jest to, że to prawdopodobnie ostatnia Aurora… Kolejnej Barbara Baraldi nie napisała, bo wydana w tym roku książka „Gli omicidi dei tarocchi” („Morderstwa tarota”) to jak pisze autorka historia, która rodzi się sama. „Gdybym miała wybrać jedno słowo, by ją opisać, byłaby to „synchroniczność”. No, proszę, czyli ważny element, tytuł ostatniej części „Łamacza kości”. Straszne jest także to, że nie będziemy patronami, kolejnej części Aurory, no bo jej nie będzie. Straszny jest także brak wiedzy, czy „Morderstwo tarota” zostanie wydane przez Letre… Jakie to wszystko jest straszne!

Ale co najważniejsze wspaniały smak pozostał po ostatniej części „Łamacz kości” jak po super tatarze z sarniny, który uwielbiam… Może nie na miejscu jest to porównanie do dania, ale nie umiem znaleźć innego tak wspaniałego do książki Barbary Baraldi. Wiem, co mówię, bo kilka książek tej autorki mam za sobą.

To zupełnie inna opowieść niż pozostałe. Bardziej spokojna, chociaż nie oznacza to, że mniej tajemnicza, zwrotów akcji jest mnóstwo, a Aurora idzie według swojego własnego kursu wbrew wszelkim zakazom i nakazom. Jak zawsze liczy się wyjaśnienie sytuacji, a jeśli jeszcze chodzi o uratowanie życia nastolatki, nie zatrzyma się i naruszy wszelkie możliwe procedury. Pisząc spokojna, mam na myśli zdecydowanie mniej jej wizji, związanych z problemami, jakie stwarza odłamek pocisku, który tkwi w jej głowie. Ale uwaga autorka nie byłaby sobą gdyby chociaż na moment nie napisała o spotkaniu Aurory z Curtzim… Kto czytał ten, wie? Ja ucieszyłem się, że pojawił się na moment. Jest Bruno, z którym Aurora wciąż jest lub nie jest, a może dopiero będzie tak naprawdę. Baraldi wprowadza także trochę fizyki kwantowej. Po co? By nieco zmienić patrzenie na to, co może się wydarzyć, co może się przydarzyć, jakie są związki między sytuacjami i ludźmi niby bez związku… Tajemniczo? Tak! Oczywiście końcówka, jak to u BB jest wręcz rewolucyjna, przepraszam „przewalająca” wszystko do góry nogami i z powrotem na głowę!

Cieszyły mnie fragmenty powrotu do historii ojca Aurory prokuratora Francesco Scalviatiego. Historia sięga tajemniczego ”Potwora” i przeżyć czteroletniego Tito Ferettiego. Wracamy do pająków i mostu z prequela serii kryminalnej „Sezon pająków”.

Myślę sobie jednak, że może Baraldi powróci kiedyś do Aurory no bo pisze „Aurora jest jedną z nas”! Ale także Aurora rozlicza się z przeszłością, zamykając kilka rozdziałów… Ja jednak i myślę, że nie tylko ja -Aurora będzie musiała wrócić, bo jak mówiła sama Baraldi o swojej nowej książce są takie historie, które rodzą się same. Mówię zatem: Do zobaczenia, Auroro!