Babel. Pocałunek śmierci

Zachwycam się każdą kolejną historią, która wychodzi spod pióra Autorki, i nie inaczej było w przypadku „Babel. Pocałunek śmierci”. Bo to oczywiście nie tylko powabna, przyciągająca oko okładka. Ta książka ma w sobie taką moc, że od pierwszych stron wciąga w świat gęsty od emocji, bólu, odwagi i siostrzeństwa. To opowieść, o której trudno mówić bez drżenia w głosie. O kobietach, które nie chciały dłużej być ofiarami. O kobietach, które w zgliszczach po Wielkiej Wojnie zaczęły budować coś zupełnie nowego – policję kobiecą, będącą dla nich nie tylko strukturą, a nadzieją, tarczą i mieczem.

To historia wielu bohaterek, które dzieli pochodzenie, przeszłość, ból i pragnienia, ale łączy niezgoda na zło. Alicja, filantropka z dobrego domu, Nina z warszawskiego podwórka, pilotka Magda, brutalnie potraktowana Róża, Tatiana ocalała z bolszewickiej rzezi… Każda z nich niesie swoją ranę, swoją motywację. Każda z nich rzuca wyzwanie światu, który nie jest gotów na silne kobiety.

Na tle Paryża Północy, jak nazywano przedwojenną Warszawę, rozgrywa się opowieść pełna kontrastów. W cieniu pięknych kamienic, salonów i wytwórni wódek ukrywa się handel żywym towarem, szantaże, zbrodnie, polityczne brudy i osobiste tragedie. Ale to nie tylko podszyty napięciem thriller historyczny. To również opowieść o miłości i stracie, o zdradzie i lojalności, o tym, że kobieca siła może być delikatna i brutalna zarazem. Że można krwawić i iść dalej. Że bywa, iż trzeba otworzyć b_urdel, by uratować siostrę. Zabić, by ocalić matkę. Donosić, by ocalić narzeczonego.

Styl Autorki jest zmysłowy i bezkompromisowy zarazem. Pisze sugestywnie, z dużą emocjonalnością, łącząc elegancję języka epoki z brutalną szczerością. Obrazowe opisy, żywe i celne dialogi sprawiają, że atmosfera międzywojennej Warszawy pulsuje z każdej strony. To proza kobieca, ale mocna, prawdziwa i poruszająca.

Monika Raspen stworzyła świat pełen postaci, których się nie zapomina, wątków, które wgryzają się w duszę, i emocji, które zostają z czytelnikiem długo po zamknięciu książki. Oddała tym samym hołd odważnym kobietom, o których się nie mówi, o których zapomniano, pisząc podręczniki do historii. A były tam, z narażeniem życia walcząc o siebie i innych.

Jesteście okładkowymi srokami? Zdarza Wam się, że kupujecie książkę ze względu na to, jak została wydana?

Przyznam, że opracowanie graficzne ma dla mnie znaczenie, bo umila czytanie. Najnowsza powieść @monikaraspen_z_sudetow to wydawniczy majstersztyk, zarówno pod względem pięknej szaty graficznej (dbałość o szczegóły zachwyca!), jak i treści.

Babel. Pocałunek śmierci to wielowątkowa historia, która opowiada o dwóch okresach historycznych. Akcja dziejąca się w 1925 roku, w międzywojennej Warszawie, poświęcona jest losom pięciu kobiet, wchodzących w skład specjalnej jednostki Polskiej Policji Kobiecej, mającej za zadanie walczyć z handlem żywym towarem. Każda z nich jest inna, ma inny charakter i doświadczenia, które wpływają na jej sposób postrzegania sprawiedliwości i wkład w sprawę. Opowieść prowadzona w roku 1968 roku dotyczy tajemniczej pacjentki angielskiego szpitala – Stanisławy Paleolog. Jej historia jest kluczem do pojęcia intrygi sprzed lat.

Powieść ma niesamowity klimat, gdyż autorka z niezwykłym pietyzmem oddała klimat opisywanych epok. Mamy tu międzywojnie z jego blichtrem, ale i mroczną, przestępczą stroną oraz wiarą w okultyzm, a także czasy głębokiego PRL- u. Dzięki plastycznemu stylowi opisów możemy dosłownie przenieść się do mrocznych zaułków Warszawy, poczuć klimat bogatych salonów czy przedwojennych ulic.

Polecam tę pozycję miłośnikom powieści historycznych, ale i kryminałów <3

Feminizm rodzony w bólach, kobiecość sponiewierana do granic możliwości. Beznadzieja, ból, brak prawa głosu, handel ciałem to świat kobiet dwudziestolecia. Mężczyzna rządzi, żąda, wymaga, decyduje i … poniewiera. Kobieta jest przedmiotem, jest czymś na czym można zarobić. Można ją sprzedać i korzystać bezwstydnie z pieniędzy pozyskanych z tego procederu.

Przeciwko temu złu staje 5 kobiet, oddział specjalny nowo utworzonej kobiecej policji. Pochodzą z różnych środowisk, różnią się talentami, charakterami, ale łączy je jedno: niepohamowana chęć zatrzymanie procederu handlu kobietami. Kobieca wrażliwość, siła, inteligencja i wściekłość łączą się by zmieniać świat. Nie mają łatwo, bo ich możliwości i prawa nie są takie same jak mężczyzn.

Za każdą z bohaterek podąża jakaś historia, bardzo często bolesna, każda z nich ma swoje sekrety. Niektóre muszą dokonać trudnych moralnie wyborów. Parę z nich wiele poświeciło aby stanąć w szeregach policji. Akcje, których się podejmują często są bardzo niebezpieczne.

Tajemnica, goni w tej powieści tajemnicę, losy kobiet łączą się ze sobą i rozplatają, emocje buchaj żarem niczym piec hutniczy a napięcie sięga momentami zenitu. Historyczne tło barwnie otula opowieść zabierając nas w różne zakątki Warszawy (również takie, których nigdy nie chcielibyśmy zwiedzić) oraz do Buenos Aires.

Monika po raz kolejny udowodniła, że nie tylko doskonale włada piórem, ale ma też nieprzebrane zaplecze wiedzy historycznej, niesamowity talent tworzenia postaci i historii oraz niezwykła wrażliwość na losy kobiet.

Czyta się tą powieść z niesamowitą przyjemnością, z zapartym tchem oraz emocjami na dłoni.

PS: na podstawie tej książki ma powstać serial

Kobiecy oddział policji - nawet współcześnie brzmi niezbyt realnie. I zapewne mało kto zdaje sobie sprawę, że w latach 20. XX wieku takowy powstał w Warszawie. I mimo iż powieść autorstwa Moniki Raspen jest historią fikcyjną, to jednak opisywane wydarzenia rozgrywają się na tle tych historycznych i mają sporo do nich nawiązań - w tym wypadku właśnie do specjalnej jednostki Polskiej Policji Kobiecej. .Zdarzenia rozpoczynają się w 1925 roku, w Warszawie. Mieście, gdzie przepych, bogactwo najlepszych salonów stolicy, wielka kultura i nauka styka się z nędzą i biedotą, wzmożoną przestępczością i czarnym rynkiem. Gdzie handel żywym towarem kwitnie, a świat gangsterów miesza się z największą polityką… I tam właśnie zostaje powołana pod dowództwem Stanisławy Paleolog specjalna jednostka Polskiej Policji Kobiecej - zwana „złotą piątką”. W jej skład wchodzi właśnie pięć młodych kobiet, każda inna, z innymi wyjątkowymi umiejętnościami, niosąca inny bagaż doświadczeń, lecz mająca jeden cel: przeciwdziałanie handlowi młodymi kobietami. . Dużo się dzieje w tej historii. Mroczne sekrety półświatka, piękne kobiety, ale też wszechobecna nędza i walka o lepszy byt - niejednokrotnie za najwyższą cenę, nawet sprzedaż własnej córki… W tle wielkie namiętności, intrygi, kłamstwa, tajemnice z przeszłości. Ciekawe i niesztampowe postacie, genialnie skonstruowana fabuła, gdzie zdarzenia historyczne przeplatają się z tymi fikcyjnymi, a te jak najbardziej realne pozwalają na nawiązywanie też do tych mistycznych, z pogranicza fantastyki. .Jak dobrze mi się ją czytało! Nie potrafiłam się oderwać, od razu chciałam poznać zakończenie, które daje duże pole do popisu i zachęca do lektury kolejnego tomu, który mam nadzieję, za niedługo ujrzy światło dzienne .Tak jak i poprzednio, tak i tym razem twórczość Moniki Raspen nie zawodzi, dlatego też książkę oceniam na zasłużone 9/10!