Batman. Pełnia

„Batman. Pełnia” to zdecydowanie komiks, gdzie następuje transformacja z klasyki noir w estetykę horroru, gdzie klatką wilkołaka, nie jest tłem a sednem zalążka do historii o granicach człowieczeństwa, kontroli i postaci Bruce’a Wayne’a.

Pozbawienie Mrocznego Rycerza, czyli samokontroli jest iście pokerową zagrywką, która zmienia absolutnie wszystko w dotychczasowym postrzeganiu nietoperza. Zarażenie klątwa prowadzi nie tylko do zmian fizycznych, a bardziej wewnętrznych i zupełnego rozpadu. Barnes nie boi się zadać odwiecznego pytania jak cienka jest granica między Batmanem, a potworami które scigał i tak skutecznie zwalczał. A gdy tylko pojawia się pełnia, zmienia się absolutnie wszystko.

Postaci Zatanny i Johna Constantine’a uatrakcyjniają historię i sprawiają, że magia nie jest tłem, czy dodatkiem a mroczną siłą która wiele może, ale ma swoją cenę. Constantine jest sobą, typowo dla siebie moralnie niejednoznaczne i cyniczny, Zatanna z kolei usilnie stara się dotrzeć do Bruce’a. W tych relacjach nie ma pustego superbohaterskiego patosu, tutaj jest brudno, pełno napięć i intymnie.

Album graficznie znakomicie oddaje grozę, grając cieniami, ekspresją i poszarpaną kreską, co dodaje temu wszystkiemu takiej dzikości. Zachwycające są transformacje Batmana, gdzie widać tę brutalną siłę, niepohamowana ekspresje i brutalność bez granic. Ciekawe było to, że często kadry z ciszą bez dialogów były bardziej wymowne od tych z zawartym rozmowami.

Komiks zupełnie niesztampowy, gesty mroczny i inny niż znane mi dotychczas. Pomimo horrorowe aury historia potrafiła zadawać fundamentalne pytania i nieco reinterpretowała znanych dotychczas bohaterów.