Bezwład

„Bezwład” Grzegorza Kapli to książka, która zaczyna się dużą ilością pytań oraz odpowiedzi, co pozwala bardziej „zbliżyć się” do głowy bohaterki, nawet mimo trzecioosobowej perspektywy, którą uwielbiam w każdym przypadku.

Widziałam wiele różnych opinii o tej książce, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. I choć czytelnicy znaleźli tu kilka minusów, z którymi się zgodzę, to plusów wcale nie brakło! Jednym z nich jest podział historii, który umożliwia przyjrzenie się chwilom „teraz” i „wtedy”, co moim zdaniem było bardzo dobrym wyborem. Lubię takie urozmaicenia niezależnie od gatunku, tym bardziej w kryminałach i thrillerach.

Spodobał i jednocześnie nie spodobał mi się również w pewnej części sposób pisania autora. A dlaczego? Już tłumaczę. Przede wszystkim nie jest to nadzwyczaj wyniosły styl, a taki, który czytelnik zrozumie już przy pierwszym czytaniu, co jest oczywiście ogromnym plusem. Dla mnie płynność przechodzenia przez tekst, niezależnie od emocji, jest ważna, a tutaj właśnie tego doświadczyłam. Natomiast to, co niekoniecznie przypadło mi do gustu, to dość krótkie, chaotyczne, nieco gawędziarskie (o ile mogę tak to ująć) zdania.

Co mam na myśli, mówiąc „chaotyczne”? Posłużę się przykładem ze strony 31/32:

„Ręce przymarzły jej momentalnie. Powinna była kupić sobie rękawiczki. Powinna też mieć jakiś krem. Dobry krem, nie za tłusty, ale taki, żeby jej nie grabiała skóra. Dobrze, że wzięła buty trekkingowe [...]”

Cały akapit był dość szalony pod względem ilości informacji, bo to nie koniec. Natomiast jeśli chodzi o krótkie zdania, wezmę przykład ze strony 174:

„[...] Zrobiła krok, potem drugi. Poczuła, jak jej zimno w stopy. No tak, wciąż była bosa. Dobrze, że nie naga. Gdyby była naga, to jak by krzyczała? Zrobiła kolejny krok. Doszedł ją swąd skarpet. Wszystko nagle stało się takie wyraźne. To dziwne. To przez światło. Sączyło się przez niebieskie firanki. Takie niepewne. Efemeryczne [...]”

Zastanawiam się, czy taki zabieg nie byłby lepszy, gdyby historia została napisana w pierwszej osobie, wtedy bardziej pasowałaby do bohaterki. Nie wiem też, czy było to celowe, czy nie, ponieważ nie mam doświadczenia z książkami autora poza tą jedną.

Jeśli chodzi o postacie, w tym Serbię (a zwłaszcza nią), wydali się interesujący. Żywi, z krwi i kości. Jak ktoś, kto faktycznie mógłby istnieć i chodzić wokół nas. Właściwie bawiłam się dobrze przy tej książce, byłam nią zainteresowana i przede wszystkim trzymała mnie przy sobie. Jak każda książka, ma plusy i minusy, jednak te drobne rzeczy nie odebrały mi radości z jej czytania.

Dlatego z chęcią sięgnę po poprzednią część. Zaznaczę też, że spokojnie można czytać nie po kolei ;)

„Bezwład” to kolejny kryminał z Olgą Suszczyńską. Tym razem pani komisarz bada sprawę odnalezionych zwłok kobiety. Denatka ma podcięte żyły. Wszystko wskazuje na to, że to samobójstwo. Ale czy na pewno?

Jednocześnie Serbia ma do rozwiązania sprawę ukrytego złota, które zostawił w latach 60 były milicjant. Zaczynają na jaw wychodzić tajemnice i niewyjaśnione sprawy sprzed lat. Niektóre z nich rzucają nowe światło na życie Olgi. Jakie tajemnice kryje jej własna historia?

„Bezwład” to kryminał, który wciąga od samego początku. Nie tylko sprawa odnalezionych zwłok, ale również wychodzące tajemnice z życia Olgi sprawiają, że od książki nie można oderwać się.

Znajdziemy tutaj również wiele zwrotów akcji, które sprawią, że książkę czyta się szybko. Napięcie, strach i ciekawość nie odpuszcza również w trakcie prowadzonego śledztwa. Postać samej Olgi jest bardzo dobrze wykreowana. Jest to postać odważna, zdeterminowana, silna, a jednocześnie delikatna w wrażliwa.

Zakończenie jest z gatunku tych, których nie jest łatwo się domyśleć.

Jeśli szukacie wciągających kryminałów, których akcja dzieje się w Warszawie w okresie przedświątecznym to bardzo polecam „Bezwład”.

“Bezwład” to tom drugi serii kryminałów nieoczywistych Grzegorza Kapli z Olgą Suszczyńską. Wydany po raz pierwszy w 2018, w 2025 roku wrócił na rynek po ponownej redakcji i w nowej szacie graficznej. Serii nie trzeba czytać po kolei, choć przyznam, że gdybym tylko miała na to chwilę, to jednak zdecydowałabym się na zachowanie chronologii, gdyż główna bohaterka, jej emocje i przeżycia są dla powieści mocno znaczące. Tom drugi osadzony jest na dwóch czasach: teraz z zagadką śmierci pewnej kobiety i wtedy z tajemnicą ukrytego skarbu pochodzącego prawdopodobnie sprzed połowy wieku. Wątek z przeszłości z początku jest mocno polityczny, dość statyczny, co niektórych czytelników może zniechęcić - nie dajcie się jednak, bo już za kilka chwil sytuacja się zmienia, a historia nabiera barw subtelnie szpiegowskich. Wątek teraźniejszości toczy się w dziwnym czasie - w okresie Bożego Narodzenia i Sylwestra, podkreślając tym samym ból i samotność głównej bohaterki. To jej przede wszystkim się przyglądamy, towarzyszymy jej w próbie powrotu do choćby namiastki życia. Bo zagadka, choć jest, nie jest tutaj najważniejsza. Ciekawy styl dopasowany do przeżywanych emocji podkreśla wydźwięk historii, a uważność otoczenia, wrażliwość na muzykę i emocje drugiego człowieka sprawiają, że książka wymyka się schematom, staje się doświadczeniem niepowtarzalnym.