Biada Babilonowi

„Biada Babilonowi” to książka, która długo nie było wydawana w Polsce, ale w końcu doczekaliśmy się jej przekładu. Uwielbiam książki i filmy postapokaliptyczne i ten tytuł w pełni zaspokoił moje wymagania odnośnie tego gatunku.

Stany Zjednoczone i Rosja, to od wieków dwa silne mocarstwa. Wybucha wojna atomowa pomiędzy nimi i tym samym spełnia się przepowiednia św. Jana o końcu świata. Sowieckie głowice niszczą najważniejsze amerykańskie miasta i bazy wojskowe. Miliony ludzi ginie a ci, którzy przetrwali zmagają się z chorobami i głodem. Zanika chrześcijaństwo i każdy dba tylko o siebie. Są jednak i tacy, którzy wierzą, że będzie jeszcze dobrze. Wystarczy tylko w to uwierzyć. Ale czy na pewno jeszcze będzie jak kiedyś, gdy w około jest tyle brudu i śmierci? Gdy brakuje dosłownie wszystkiego zaczynając od wody? Przekonajcie się sami.

Książka bardzo mnie zaskoczyła. Tak jak pisałam lubię tego typu gatunek, ale nie sądziłam, że dostanę tak dobrą lekturę, od której nie będę w stanie oderwać się. Czytając wstrzymywałam oddech, czułam strach i napięcie ludzi, którzy walczyli każdego dnia o lepsze jutro. Autor wspaniale oddał zarówno klimat zagłady świata, jak również świetnie wykreował bohaterów.

Jeśli również lubicie tego tupu książki to koniecznie przeczytajcie „Biada Babilonie”.

Akcja książki Biada Babilonowi skupia się na małej miejscowości i życiu kilku rodzin. Na początku Pat Frank pokazuje ich zwyczajną i nudną codzienność przed zrzuceniu bomb atomowych na terytorium Stanów Zjednoczonych. Jednak pewnego dnia ich życie zmienia się o 180 stopni. Nie ma dostaw jedzenia, a te, które jest w sklepach, szybko się wyprzedaje, pieniądze momentalnie tracą wartość, a bieżąca woda i prąd wnet stają się tylko wspomnieniem. Każdy dzień jest walką o przetrwanie, próbą okiełznania nowej rzeczywistości i radzenia sobie z tym, co się ma. Nie jest to łatwe zadanie, bowiem wymaga każdego dnia ogromnego wysiłku i niezłomnej siły woli, aby nie poddać się rozpaczy i smutkowi...

Siłą tej historii są bohaterowie. Są to ludzie niepozbawieni wad, którzy popełniają błędy, a koniec świata zastaje ich często zupełnie nieprzygotowanych. Nie poddają się jednak, tylko próbują radzić sobie z tym, co mają. W książce Pat Frank skupia się nie tylko na aspekcie przetrwania, ale właśnie na interakcjach ludzkich i ich relacjach. Dlatego z uwagą śledziłem losy kilkunastu bohaterów, chcąc się dowiedzieć się, czy przetrwają, czy ocalą swoje człowieczeństwo i jak ich wzajemne relacje będą się zmieniać. Jest to bardzo pouczająca książka i pokazująca nieco odmienne spojrzenie na koniec świata. Bohaterowie starają się zachować jak najwięcej z człowieczeństwa i codzienności sprzed zrzucenia bomb, pomagają sobie wzajemnie, a jak pojawia się jakiś problem, to go rozwiązują.

Biada Babilonowi to książka sprzed ponad 60 lat, w której Pat Frank przedstawia ciekawe spojrzenie na koniec świata, ukazując codzienne życie małego miasteczka w Stanach Zjednoczonych przed i po zrzuceniu bomb atomowych.

„Wehikuł czasu” serwuje nam kolejną klasykę postapo. I kolejne dzieło, którego dotąd na polskim rynku nie było, a jednak jest tak dobre, że aż żal się czuje, że wcześniej nie mieliśmy okazji go poznać. Ale w końcu jest, w końcu poznaliśmy i… I okazuje się, że to rzecz nadal bardzo aktualna, świetnie poprowadzona, znakomicie wyważona i wciągająca. Ot serwująca nam wszystko to, czego od klasyki fantastyki oczekujemy.

Stany Zjednoczone i Związek Radziecki. Dwa mocarstwa, dwa wrogie sobie państwa. Wojna w końcu musiała wybuchnąć między nimi. I wybucha. Atomowa. Sowieckie bomby niszczą zdecydowaną część Ameryki, dziesiątki milionów obywateli giną, a niedobitki cierpią głód, choroby popromienne i zdziczenie.

I tu na scenę wkraczają ludzie z mieściny na Florydzie, Fort Repose, którzy wierzą, że da się rozwiązać wszelkie problemy, z jakimi zmaga się świat. Idealiści? Szaleńcy? A może mają rację?

Postapo. Dziś to gatunek mocno eksploatowany i w pewnym sensie zużyty. Zużyty? A no widowiskowe, epickie kino z efektami sprawiło, że z opowieści niosących pewną ideę, przesłanie i przestrogę zostało najczęściej wyrugowane intelektualnie widowisko, gdzie widz ma się cieszyć rozwałką ewentualnie klimatem. I gwiazdami kina, bo jakżeby inaczej. Ale był czas, kiedy gatunek to było coś. Na długo przed Kingiem i jego „Bastionem” (który do „Babilonu” zresztą porównywano), a zatem i na jeszcze dłużej przed całą falą naśladownictwa, jaką wywołał, a która dobrze ma się do dziś (a może nawet dziś ma się lepiej, niż przed laty) postapo starało się nieść coś ponad tylko rozrywkę. I często niosło. Nie mówię, że dziś zupełnie tego nie robi, bo np. fantastyczna proza Atwood (tak mocno, pełnymi garściami czerpiąca fabularnie z prozy Vonneguta) pokazała, że można i że warto, a nawet trzeba, ale to wyjątki potwierdzające regułę.

Na szczęście mamy klasykę, która nadal pozostaje świeża i nadal robią robotę. „Biada Babilonowi” zaś to ewidentnie jedna z nich. Zresztą swego czasu ta powieść służyła Johnowi Lennonowi do napędzania jego antywojennych poglądów. I taka właśnie jest ta książka – antywojenna, ale i przestrzegająca nas, próbująca coś pokazać, powiedzieć o nas i świecie i to, co mówi, to przed czym ostrzega, choć od premiery minęło już niemal sześćdziesiąt pięć lat, nadal jest trafione i aktualne. Zmienił się świat, zmieniły czasy, ale jak widać przerażająco wiele i to, co najgorsze, pozostało takie samo.

Ale nie tylko o ludziach i świecie mówi ta książka. To fantastyka, to postapo więc musi być wizja i jest. I ta wizja się broni, jest przemyślana, ma świetny klimat i widać, jak szeroko pojmowana fikcja naukowa wiele z tego wszystkiego czerpała i czerpie. Do tego rzecz jest świetnie napisana, przemawia do wyobraźni, skłania do zastanawianie i zostaje z czytelnikiem na dłużej – w sercu i umyśle.

W skrócie, kolejny świetny tom „Wehikułu czasu”. Wart poznania pod każdym względem. No a tu jeszcze Rebis zapowiada w nim wydanie m.in. ostatniego tomu „Odysei kosmicznej” i drugiej części „Ramy”, więc ja już ostrzę sobie zęby na kolejne książki, bo jest na co.