Callas, moja rywalka

Bohaterowie: Enzo Ponzi, Carlotta Berlumi

Miejsce: Rimini, Mediolan

Poznajemy Enzo, jego historie rodzinną i fakt fascynacji opera. Podróżujemy z nim do Mediolanu gdzie zaczyna prace przewodnika. Ważnym punktem miasta jest dla niego szczególnie La Scala, a jedną z idolek Maria Callas.

W czasie jednego zwiedzania jesteśmy świadkami niecodziennej sytuacji. Oto w trakcie zwiedzania La Scali z przewodnikiem wchodzi w utarczkę słowną pewna starsza kobieta, podająca się za rywalkę Callas.

Autor umiejętnie wplata w prawdziwe wydarzenia fikcje literacką. Nieistniejąca postać Carlotty (do bólu kategoryczna, uważa, ze tylko ona zna prawdę) bardzo zgrabnie scala w sobie wiele prawdziwych życiorysów rywalek wielkiej śpiewaczki. W kontrze do niej widzimy młodego człowieka, uprzejmego, pełnego zapału i fascynacji sztuką opery.

Sama postać Marii Callas nie funkcjonuje tutaj w sposób bezpośredni. Poznajemy ją, jej obraz z opowieści innych.

Książka krótka, do pochłonięcia w jeden wieczór. Piękna w swej prostocie, nieprzekombinowana.

„Opera musi wyciskać łzy, budzić grozę i przywołać za pomocą śpiewu widmo śmierci.”

" [...] Sercami Włochów rządzą dwie instytucje: Kościół i opera. Dusze jednych wzruszają witraże, pozostałych porywa kurtyna. [...]"

Éric-Emmanuel Schmitt swoją powieścią "Callas, moja rywalka" udowodnił, że jest mistrzem krótkiej formy. Ta historia wciągnęła mnie do tego stopnia, że po jej przeczytaniu w internecie szukałam głównej bohaterki. I w tym momencie doznałam szoku, Carlotta Berlumi nie istnieje. Jest tylko wymysłem Schmitta. Brawo dla autora.

Autor pokazał mi oblicze Marii Callas z punktu widzenia jej największej operowej rywalki, Carlotty Berlumi. Carlotta dała się pokazać jako zgorzkniała staruszka, która cały czas żyje przeszłością. Nie może pogodzić się z tym, że dzięki jej rywalce, czyli Callas nie udało jej się spełnić swoich wszystkich marzeń. Do czego się posunęła? Czy zawsze warto żyć tylko wspomnieniami?

Poznałam tutaj również mediolańskiego przewodnika o imieniu Enzo. Babcia próbowała zarazić go miłością do Kościoła, jednak on za przykładem dziadka wybrał miłość do opery. Uwielbiał Marię Callas. Był jej wielkim fanem. Przez przypadek w La Scali, spotkał śpiewaczkę operową, Carlottę Berlumi — w której podkochiwał się jego dziadek. Jak przebiegało to spotkanie? Tego oczywiście dowiecie się, podczas czytania tej książki.

Czy rywalizacja zawsze jest dobra? Gdzie jest granica między przyjaźnią a nienawiścią? Do czego są w stanie posunąć się rywalki? W idealny sposób, to przedstawił Éric-Emmanuel Schmitt, w swojej powieści pod tytułem "Callas, moja rywalka".

Jeżeli lubicie krótkie formy literatury pięknej, kochacie opery i operetki oraz cenicie głos Marii Callas, to śmiało sięgnijcie po tę historię. Możecie przeczytać ją w ciągu jednego popołudnia.

Ps.

Po przeczytaniu tej powieści mam ochotę obejrzeć jakąś operę.

Literaturę Erica-Emmanuela Schmitta cenię, lubię i z dużą przyjemnością sięgam, po kolejne książki. Tym razem nie przeczytałem nawet blurba, no bo autor gwarantuje poziom. Kiedy otworzyłem przesyłkę i zobaczyłem niepozorną książeczkę, pomyślałem, że przeczytam ją w czasie nie dłuższym, niż bym spędził w Teatrze Wielkim w Poznaniu na jakimś operowym spektaklu.

No i zabrzmiał trzeci dzwonek, wyłączyłem telefon, jak trzeba zrobić na widowni teatralnej i nawet nie obejrzałem się, kiedy rozległa się owacja na stojąco. Było po książce. Pamiętacie, że nie przeczytałem nawet blurba i świetnie, bo chwilę mi zajęło, zanim zorientowałem się kim jest Carlotta Berlumi, którą poznaje w słynnej La Scali Enzo młody człowiek, kochający operę, dzięki swojemu dziadkowi. Starsza Pani jest mocno nieprzyjemna i wyraźnie werbalnie wygłasza nieprzychylne słowa o wielkiej gwieździe światowych scen operowych Marii Callas. Jest tak wiarygodna, że dajemy się wciągnąć Schmittowi w całą opowieść o pielęgnowanej przez lata nienawiści między obiema diwami, z których jedna świeciła pełnym blaskiem, czyli Callas i zapomniana przez świat Berlumi.

Ale tak właściwi kim jest Berlumi? Czy wielką gwiazdą, którą zniszczyła obsesyjna kreacja Callas jako wroga, który był przyczyną sprawczą wszelkich nieszczęść staruszki, którą poznał Enzo. Czy może Berlumi to niecielesne ucieleśnienie wszelkich złych emocji, jakie rodzą się w wielkim świecie sztuki, takich jak zazdrość, ambicja...

Nie będzie spojlerowaniem, kiedy powiem, że Carlotta Berlumi to postać fikcyjna, którą przewspaniale stworzył swoim genialnym piórem Schmitt. Carlotta Berlumi nigdy nie istniała, to postać, którą autor ulepił z biografii śpiewaczek operowych epoki Marii Callas.

Ale... po przeczytaniu książki wciąż mi mieszają się tu dwie postaci — ta fikcyjna z tą, która mogła być postacią z krwi i kości. Alicja Węgorzewska na "X" napisała bardzo wymownie: "Opowieść o śpiewaczce, której geniusz oślepiał, niszczył, fascynował. O nas, kobietach sceny. O cenie, jaką płacimy za pasję. Carlotta Berlumi — bohaterka tej książki — nigdy nie istniała. Ale ja wiem, jak to jest być Carlottą...

No właśnie, jak to jest z tą Berlumi?

„W młodości czekamy na życie, a jako starcy wyglądamy śmierci. Przeklęty los człowieczy!”

Érica-Emmanuela Schmitta podziwiam za to, że potrafi pisać książki, które na długo zapisują się w mojej pamięci. Jeden najpoczytniejszych francuskich autorów na świecie trafnie-według mnie- nazywany jest mistrzem krótkiej formy. Prostota języka, subtelny humor, umiejętność oddania emocji bohaterów i pobudzania do refleksji to cechy, które cenię u tego pisarza. To wszystko odnajdujemy również na kartach książki „Callas, moja rywalka”.

Enzo, oprowadzając grupę Francuzów po mediolańskiej La Scali, poznaje tajemniczą

Carlottę Berlumi, która cierpi na swoistą awersję do Marii Callas. Pasjonat opery, zaintrygowany nową znajomą, która przybyła z Argentyny, decyduje się towarzyszyć jej w trakcie pobytu w Mediolanie. Z rozmów snutych na kolejnych spotkaniach tych dwóch osób wyłania się obraz nieszczęśliwej kobiety, przez całą swoją operową karierę rywalizującą z Marią Callas. Kobiety pozbawionej poczucia humoru, dystansu do siebie, a jednocześnie przekonanej o swojej wyjątkowości.

„A ona była do bólu kategoryczna, wygłaszała opinie z niekwestionowanym autorytetem, a wypowiadała się na każdy temat bez obawy, że kogoś tym zaszokuje, narazi się na śmieszność czy będą to same bzdury, gdyż była święcie przekonana, że tylko ona zna prawdę i to właśnie bawiło młodzieńca.”

Carlotta Berlumi za każde swoje życiowe niepowodzenie obwiniała Callas, którą uważała za manipulatorkę i oportunistkę. Dzięki jej opowieści poznajemy niektóre fakty z życia Greczynki, z których tkamy jej niepełną biografię. Ale nie o życiorys Marii Callas tu chodzi. Książka jest doskonałą okazją do stawiania pytania o cenę, którą trzeba zapłacić za realizację marzeń i oddanie się pasji. Co sprawia, że czasem pasja staje się obsesją? Obsesją, która zaślepia i rodzi fałszywy obraz siebie, swojej osobowości, swojego talentu? Megalomania Carlotty skłoniła mnie do refleksji na temat przyczyn takiego zachowania. Czy należy się ich doszukiwać w dzieciństwie bohaterki, w niskiej samoocenie, braku miłości? Tak naprawdę postać rywalki Callas wzbudziła we mnie współczucie. Żal mi było, że zamiast dostrzegać dobre strony życia, cieszyć się własnymi osiągnięciami, spalała się w ogniu nienawiści i chęci górowania nad Callas. Dlaczego nie znalazł się nikt, kto by pomógł jej uporać się z narcystycznymi skłonnościami? Z kolei postać tytułowej bohaterki pokazuje, jaką cenę często płaci się za bycie sławnym. W trakcie lektury „Callas, moja rywalka” uświadomiłam sobie fakt, że media często budują wizerunek osób niezgodny z rzeczywistością, bo stronniczy, pozbawiony niektórych istotnych faktów z życia opisywanej postaci. Oprócz cech wymienionych we wstępie atutem książki jest też przewrotne, dające do myślenia, zakończenie. Na uwagę zasługuje również szata graficzna utworu.

Podsumowując, Éric-Emmanuel Schmitt kolejny raz udowadnia, że w utworze nie liczy się ilość słów, ale umiejętność utkania z nich opowieści. „Callas, moja rywalka” to mądra książka, która porusza, skłania do refleksji na rozmaite tematy i na długo po ukończeniu lektury zapada w pamięć. Warto po nią sięgnąć! Polecam!

“Callas moja rywalka” to krótka historia o dwóch gwiazdach LaSkali, pełna emocji, rozkochiwania publiczności, i prowincjonalizmu, gdzie oklaski i gwizdy przeplatają się wzajemnie. Barwna i intensywna opowieść wzlotu i upadku, w której obsesja i zazdrość są powodem wszystkich problemów, urąg i dalszych zdarzeń. Cichy wyścig między Callas i Carlotte eskaluje do absurdu prowadząc do tragi-komicznego zakończenia.

Kiedy zaczynałam czytać “Callas moja rywalka” nie spodziewałam się tak groteskowych treści, za co autor zyskuje moje uznanie. Dawno tak dobrze nie bawiłam się przy książce.

Autor napisał biografię Marii Callas w niecodzienny sposób. Otóż powołał do życia Carlottę Berlumi - śpiewaczkę, która ciut wcześniej niż tytułowa bohaterka rozpoczęła swoją karierę, a ponieważ miała naturalnie ukształtowany głos, to bardzo szybko zyskała sławę. Na sylwetkę rywalki Marii Callas składają się różne artystki koncertujące w tym samym czasie, lecz również zapiski jej współczesnych, gazetowe opinie. A ponieważ diwa swoim zachowaniem budziła spore kontrowersje, to i pisać jest o czym. Dzięki temu, że o śpiewaczce wypowiada się jej oponentka, uważająca, że Maria Callas niesłusznie skradła jej publiczność (przecież miała dużo gorsze warunki głosowe), to i nieprzychylne słowa łatwiej mogą się pojawić. Historia jest opowiedziana dość powierzchownie, postacie są jedynie delikatnie zarysowane. Pod tym względem dużo większe wrażenie zrobił na mnie film z Angeliną Jolie pt.: „Maria”. Pokazuje całą złożoność życia śpiewaczki, a nie tylko pojedyncze, wyjęte z kontekstu klatki. Z drugiej strony autorowi zapewne zależało na ukazaniu specyfiki świata opery, tego jak zamknięte jest to środowisko. Książka jest napisana zgrabnie, dobrze się czyta, niestety obawiam się, że nie zostanie na dłużej w pamięci.

Czy 144 strony to wystarczająca ilość by opisać cienie i blaski sławy? Jak widać wystarczy. Autor książki „Callas, moja rywalka” opisał dość szczegółowo i wystarczająco życie Carlotty Berlumi, rywalki tytułowej Callas.

Książka przybliży nam świat pełen pasji, ale również świat zazdrości, ludzkiej zawiści. Na tych niewielu stronach znajduje się wiele emocji. Będą momenty, które wywołają uśmiech na twarzy, ale również takie, które skłonią do refleksji.

Bardzo podoba mi się jezyk jakim została napisana ta książka. Jest piękny, poetycki, a zarazem lekki. „Callas, moja rywalka” jest na pewno książką, którą czyta się dość szybko. I nie dlatego, że nie ma ona nawet 150 stron, ale właśnie na temat jaki porusza i styl, w jakim została napisana.

Mariia Callas to postać sławna. To gwiazda opery, która miała wielu naśladowczyń i rywalek. W książce rywalką jest Carlotty Berlumi. Autor wspaniale tutaj wykreował tę postać. Jest to na pewno kobieta z ogromnym talentem.

Jeśli szukacie ciekawej i krótkiej powieści na jeden wieczór, to bardzo polecam „Callas, moja rywalka”.

Jest to opowieść kameralna jak recital i porażająca jak dramat Verdiego. To książka o tym, że czasem cudzy blask może oświetlić nasze własne życie tylko po to, byśmy zobaczyli w nim pustkę. Ale też o tym, że pasja, choć bolesna, nadaje życiu sens.

Dla miłośników literatury, muzyki i silnych emocji jest to lektura obowiązkowa.

Twórczość autorstwa Pana Érica-Emmanuela Schmitta z przeczytanymi wcześniej dwoma książkami pt.''Noc ognia'',''Sen o Jerozolimie'' naświetla mi obraz tego, co jest niedostrzegalne dla oka pod względem nie zawsze właściwych zachowań ludzi niezależnie od wieku. Być może jest to związane z tym, kim byli kiedyś i co znaczył dla nich wykonywany zawód i czy pamięć o nim jest nadal, czy pozostaje tylko wspomnieniem.

Bliski memu sercu jest, świat muzyki klasycznej. Dzięki słuchanym audycjom radowym przybliżyłam wiedzę o walorach głosowych znanych operowych artystach i zaśpiewanych przez nich ariach.

Książka pt. ''Callas, moja rywalka'' autorstwa Pana Érica-Emmanuela Schmitta uważam, że jest to cudownie opisana podróż, w jaką można się z przyjemnością przenieść w czasie, nie zapominając o tym, że spotkamy w niej ludzi, którzy nie zawsze umieją dostrzec talent muzyczny, lecz widzą jedynie obraz walki i zazdrości, o spełnieniu marzeń o zdobyciu sławy kosztem innych osób zdolniejszych w rywalizacji do dążenia zdobycia drogi muzycznej.

Czytając, tę powieść marzyłam, aby spotkać Enzo Ponzi wraz z jego sympatycznym dziadkiem Fabrizio. Spojrzeć na żywo na nich i posłuchać, jak dzielą się pierwszymi wrażeniami na temat usłyszanej muzyki operowej, w jaki sposób podkreślają, czym ona dla nich jest, opowiadają, co dla nich znaczy nie tylko słowo opera, ale związane z nią miejsce teatru, gdzie jest ona zagrana.

Carlotta Berlumi nie wzbudzała u mnie od samego początku zaufania, jest niemiłą kobietą. Nawet gdy Enzo spotkał, ją po raz pierwszy miał prawo nie wiedzieć kim ona jest naprawdę. Myślami Carlotta błądzi daleko, nie zwraca uwagi na nic, ponieważ nie zachowuje się taktownie, lecz na zewnątrz widoczne są u mniej symptomy zaburzenia pamięci, o których nie wie, żyje wspomnieniami.

Gdyby nie przypadkowe spotkanie Carlotty Berlumi z Enzem być może nie odkryłabym na nowo tego, że nie zawsze są pozytywne blaski życia na muzycznej drodze artystów i artystek operowych ukrywających się w cieniu przed kochającymi ich odpowiednimi osobami, które mogą kochać je naprawdę, a pozostają jedynie ślady niekoniecznej rywalizacji.

Książkę tę czyta się szybko.

Polecam przeczytać tę powieść.

Sława, czy to słowo budzi tylko pozytywne skojarzenia? Okazuje się, że dążenie do jej uzyskania może być blisko związane z zazdrością, rywalizacją i wywoływać szereg negatywnych emocji, prowadzących do samozniszczenia.

Bohaterka książki, Carlotta Berlumi, to postać fikcyjna, która o sławę rywalizuje z ogromnie popularną śpiewaczką, Marią Callas. Widzimy jak stopniowo rośnie obłęd bohaterki, jak narastają jej negatywne uczucia, jak nakręca sama siebie w tej chorej rywalizacji.

Sięgnęłam po tą książkę, ponieważ lubię pióro autora i choć opera, to zupełnie nie moje klimaty, to czytało mi się bardzo dobrze. Wcale nie trzeba się znać na operze, by czerpać przyjemność z tej lektury, ponieważ to głównie opowieść o ludzkich emocjach i słabościach.

Eric - Emmanuel Schmitt przenosi nas do lat pięćdziesiątych minionego wieku , odsłaniając kulisy największych scen operowych , w tym słynnej mediolańskiej La Scali. Prezentuje postać jednej z najbardziej znanych gwiazd opery , bo któż nie słyszał o Marii Callas?

Ta wybitna śpiewaczka operowa miała wiele naśladowczyń , rywalek i konkurentek , które czyhały na jej potknięcia i błędy . Zarówno te życiowe , jak i sceniczne. Autor w niezwykle sugestywny sposób prezentuje jedną z nich - Carlottę Berllumi. Czy istniała naprawdę , czy jest tylko symbolem piętrzących się przeszkód w drodze do kariery i symbolem jawnej wrogości?

Ta nostalgiczna powieść pokazuje przewrotność i nieprzewidywalność , żeby nie powiedzieć złośliwość losu. Rywalka Marii Callas i ona sama żyją w symbiozie , jaką dyktuje im życie. Od podziwu , zazdrości , aż po rzucanie uroków , ich życie przeplata się , przenika i prowadzi do nieoczekiwanego finału.

Rzeczywiście Autor okazał się mistrzem krótkiej formy literackiej. Wzrusza , zadziwia , skłania do refleksji.

Talent i pasja czasem są darem , niekiedy mogą stać się przekleństwem.