Ceremoniarz

Jeśli nie czytaliście dwóch wcześniejszych tomów, to nic nie szkodzi, bo według mnie możecie je czytać osobno. Jest tylko jedna rzecz, która się zmienia. Chodzi o dorastanie w doświadczenia głównej postaci, który za każdym razem pomimo przygotowania na makabryczne widoki, jednak wciąż jest na tyle wrażliwy, że boli go krzywda innych. W tej części to chyba wszystko weszło jednak na najwyższe tory bestialstwa, okrucieństwa a nawet poczucia, że żołądek będzie wam podchodził do gardła. Osoba, która krzywdzi innych totalnie nie ma serca, a nawet powiedziałabym, że wykonuje wszystko z przyjemnością. Tutaj krew mieszka się z krwią i najważniejsza w niektórych momentach jest siła psychiczna, a nie tylko cielesna. Żeby nieco załagodzić drastyczne opisy, postacie są tu ukazane pod ksywkami. W ten sposób traktujemy je jako osoby z którym nazwa nam się kojarzy, więc przy ich bólach widzimy je, potrafimy zrozumieć, ale na szczęście nie przechodzą na nas. To narrator tłumaczy nam co widzą, więc po części można odnieść wrażenie, że to film, tylko czytany:-) Ciekawą sprawą była tutaj akceptacja choćby tego, że kogoś nie ma, bo musiał coś zrobić czy też pojechać gdzieś indziej. Nie ma tutaj zwróconej uwagi na niepotrzebne domniemania, specjalne obrażanie kogoś, że nie jest tam, gdzie chcą aby był. Taki szacunek występuje jedynie w książkach tego autora. Czasami aby bardziej ich uczłowieczyć poddaje opisy tego co robią, jak wygląda ich poranek, co planują, ale nie wchodzi zbytnio w szczegóły zostawiając im swoją prywatność. Akcja im dalej, tym szybciej gna. Będzie podzielona na sprawę sprzed szesnastu lat, a obecną, jednak będą na tyle odseparowane, że nam się nie pomylą. Poszukiwanie Ceremoniarza zabiera im najwięcej czasu, a kiedy jest o nim jakakolwiek wzmianka, to lecą jak na zabój wiedząc, że liczy się każda chwila. Nie ma tutaj bezpośredniego skupienia na jednej osobie i chyba chodziło o to, by pod koniec serii każdy z bohaterów mógł pokazać o potrafi i kogo sobą reprezentował. Myślę, że wystarczy przeczytać jakąkolwiek książkę pisarza, żeby przekonać się do jego pióra, bądź stwierdzić, że jest dla was za mocna, gdyż jego styl się nie zmienia. To tak jak nasze ukochane drogie perfumy, gdzie jak się kończą, to nie możemy się doczekać, by ponownie je mieć:-) Mi kolejny raz zaimponowała, dlatego ją polecam:-)

Nie wiem jak autor to robi, nie wiem skąd czerpie pomysły, inspirację, jak udaje mu się utrzymać tak zaskakująco wysoki poziom każdej kolejnej powieści, ale on znowu to zrobił! Znowu wbił mnie w fotel, sprawił, że nie mogłam oderwać się od książki, a kiedy byłam do tego zmuszona (bo trudno ponad 500 stron poznać za jednym razem), ciągle myślałam o Lichym. Powiem więcej – pod względem konstrukcji fabuły, kreacji postaci Ceremoniarz  niezmiennie nie zawodzi, natomiast dostrzegam duży progres pod kątem stylu autora, stosowanych środków artystycznego wyrazu, licznych metafor, porównań, anafor i epifor, kontrastów, a także onomatopei. Byłam tym całkowicie oczarowana, choć przyznam, że były fragmenty, w których tak głęboko zanurzałam się w stylu opowiadania historii, że gubiłam wątek, opisywane wydarzenia mieszały mi się z wewnętrznymi przeżyciami i przemyśleniami bohaterów, tworząc coś na kształt sennych majaków i musiałam się cofać o akapit lub dwa, by dobrze zrozumieć treść. Ceremoniarz to bowiem jedna z tych książek, w których nie należy rozpraszać się choćby na jedno zdanie, a mimo jej gabarytów nie skróciłabym jej ani o stronę.

Bardzo lubię poczucie humoru autora, które, mimo mrocznego charakteru książki, dyskretnie ujawnia się w niektórych fragmentach. Nie wiem czy krytyka scen erotycznych w poprzednich częściach miała na to wpływ i to żartobliwa odpowiedź na nią autora, ale bardzo rozbawił mnie niezwykle naukowy opis zbliżenia seksualnego. To było naprawdę oryginalne. :D

Teraz już będzie jednak mniej wesoło. Moje czytelnicze serce zostało roztrzaskane na tysiąc kawałków i nie wiem, czy jestem w stanie to wybaczyć. Nie mogę pogodzić się z zakończeniem cyklu, który jest jednym z najlepszych, jakie kiedykolwiek czytałam.

Czy mogę w lepszy sposób zarekomendować Wam tę serię? To trzeba przeczytać!

Brudnik zakończenie trylogii postanowił poprowadzić tak jak całą serię, czyli mrocznie, mocno i bezkompromisowo.

W tej części cyklu zagadka wydaje mi się jest dużo bardziej złożona, niż w poprzednich częściach, ponieważ sporo wątków się tutaj domyka, żeby spiąć całość klamrą. Osią fabuły jest seria brutalnych morderstw tytułowego Ceremoniarza, z tajemniczym zaginięciem dwóch nastoletnich sióstr sprzed wielu lat w tle. Lichy w typowy dla siebie sposób niekonwencjonalnie podchodzi do sprawy i próbuje rozwikłać intrygę.

Bardzo cenie Brudnika za research i bardzo szczegółowego podejście do wielu zagadnień, co nie jest konieczne, ale moim zdaniem literacko bardzo książkę uwiarygadnia. Przyznaje, że absolutnie kupił mnie ten zimny, ponury niemal zahaczający o beznadzieje klimat Śląska. Ta książka jest bardzo sugestywna i mi pozwalała na sobie odczuć ciężar dochodzenia, ludzkich emocji, czy nawet demonów Lichego. Opisy zimowych pejzaży idealnie współgrały z mrocznymi aspektami fabuły, tworząc tło, na którym rozgrywała się dramatyczna walka między dobrem a złem, chociaż nie wiem, czy bardziej nie pasuje prawdą a złem.

Co do postaci, to na szczególną uwagę zasługuje tutaj to jak Lichy z Cyrą nieco przymuszeni sytuacją musieli współpracować, a granice miedzie tym, co konieczne a lojalnością mogę się przenikać. Niesamowite jest jak jednym tomem Brudnikowi udało się odczarować nienawidzoną niemal od początku postać Cyry (#teamwiedzmin).

„Ceremoniarz” jest godnym zakończeniem serii, momentami trudnym emocjonalnie, ale tak pięknie rzeczywistym i koniecznym. Dla mnie każde inne zakończenie nie byłoby prawdziwe.?Powieść poprzez wielowarstwową intrygę dostarczyła mrocznych emocji, wielu zaskoczeń i jakże często nadużywanych w recenzjach refleksji. Historia wyssała ze mnie emocje, ale w pełni oddała mi spokój ducha i absolutną satysfakcję. Jestem spokojna Panie Brudnik, dziękuję.

Komisarz Rafał Lichy wraca do akcji. Można rzecz dosłownie. Bo własnie konkretna akcja wita czytelnika na początku trzeciej odsłony tej serii. Ale o tym później.

Dwie sprawy. Pierwsza dotycząca bezwzględnego mordercy zwanego ceremoniarzem, który przy swoich ofiarach pozostawia wiadomości dla śledczych. Druga związana z zaginięciem dwóch sióstr sprzed szesnastu lat.

Wszystko wskazuje na to, że obie sprawy się łączą. Dobrze wiecie o tym, że dla Lichego nie ma spraw niemożliwych, ale tutaj będzie musiał się napocić aby rozwiązać wymagające zagadki. Nie obejdzie się bez pomocy, a poziom trudności śledztwa odzwierciedla osoba, u której Lichy będzie jej szukał. Domyślacie się u kogo?

"Ceremoniarz" to wybitne zakończenie serii, którą pokochałem już po przeczytaniu "Szafarza". Mam wrażenie, że brakuje mi słów aby opisać jak bardzo dobrze bawiłem się podczas czytania tej powieści.

Zacznę może od tego od czego zaczął Grzegorz Brudnik. Mianowicie jedna z pierwszych scen, gdzie grupa"operatorów" policyjnych realizuje wejście to klubu Zgorzel. Napisać, że było to najlepsze otwarcie kryminału jakie w życiu czytałem to za mało. Ta scena dosłownie mnie pochłonęła do tego stopnia, że natychmiast przeczytałem ją ponownie.

Idąc dalej mogłoby się wydawać, że początkowe woow już minęło, zatapiasz się dalej w fabułę książki i zaczynasz płynąć. Każdy z nas zna ten moment. Powolnie chłoniemy kolejne karty książki i czerpiemy satysfakcję ze wspólnej podróży wraz z jej bohaterami.

Wtedy autor odpala kolejne petardy. W tym momencie zdajemy sobie sprawę, że nie będzie monotonnie, bo z Lichym nie może być nudno i wcześniej też nie było. Ale to co dzieje się w finale serii to dosłownie mistrzostwo świata.

Wiele osób "ostrzegało" mnie przed tym, że jest to potwornie dobra książka. Tutaj między innymi kieruję te słowa do Eweliny (@bookiniwposcieli).

Teraz jestem zobowiązany "ostrzec" również Was. Pilnujcie się, "Ceremioniarz" może Was pochłonąć. Co ja mówię, jestem o tym przekonany.

Z tego miejsca dziękuję również Grzegorzowi Brudnikowi. Miło było móc dorzucić małe ziarenko do Twojego sukcesu.

Polecam

"Ceremoniarz" to trzeci tom cyklu z komisarzem Rafałem Lichym. Po raz kolejny mamy do czynienia z ogromną dawką emocji. Ten thriller zdecydowanie przypadnie do gustu miłośnikom literatury kryminalnej. Cały cykl jest dopracowany oraz szczegółowo wzbogacony opisami autentycznych miejsc. Komisarz Rafał Cichy próbuje rozwiązać zagadkę, co łączy seryjnego zabójcę grasującego na Śląsku ze sprawą tajemniczego zniknięcia dwóch sióstr sprzed szesnastu lat. Musi skorzystać z pomocy swojego największego wroga.

Jesteście ciekawi rozwiązania śledztwa?

Trzeci tom tego cyklu wciągnął mnie i zabrał w fascynującą podróż przez świat intryg i tajemnic. Grzegorz Brudnik stworzył niezwykle złożoną i wielowątkową historię, która z każdą kolejną stroną coraz bardziej wciąga i zaskakuje. Autor umiejętnie buduje napięcie, splatając ze sobą wątki kryminalne i osobiste. Czytelnik jest prowadzony przez labirynt intryg, kłamstw i zdrad, nigdy do końca nie wiedząc, komu może zaufać. Grzegorz Brudnik mistrzowsko kreuje złożone postaci, które nie są jednoznaczne i podlegają ciągłej ewolucji.

"Ceremoniarz" to ambitna i wciągająca powieść, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom thrillerów i kryminałów. Grzegorz Brudnik udowadnia, że potrafi stworzyć intrygującą historię, pełną zwrotów akcji i niespodziewanych rozwiązań.

Jestem na tak! Bawiłam się znakomicie towarzysząc komisarzowi w śledztwie. Jestem w pełni usatysfakcjonowana z tej lektury.

Czytajcie! Polecam!

BRUNETTE BOOKS