Chłopiec i Gwiezdny Wilk

Książki, które pamiętam z mojego dzieciństwa, nie opowiadały o trudnych tematach. Sama nie wiem, czy takich po prostu nie było, czy smutek i żal były w tamtym czasie tematem tabu, czy po prostu moi rodzice starali się ich unikać? Trudno mi to teraz ocenić, ale może ten brak sprawia, że sama nie unikam takiej literatury w przypadku moich dzieci. Być może również dlatego, że jako typowy millennial nie przepracowałam pewnych tematów i trudniej mi o nich mówić, a książki zawsze stanowiły dla mnie dobre narzędzie do pokazywania dzieciom tego, z czym sama mam trudność.

Czasem bracia nie mogą znaleźć wspólnego języka. Zwłaszcza jeśli dzieli ich różnica wieku, a rodzinna historia, która właśnie się zapisuje w domu Antka i Filipa, jest jednym z najcięższych etapów w ich życiu. Kiedy więc babcia zabiera chłopców na wakacje, świat zaczyna nabierać kolorów, a gwiazdy, które obserwują na nocnym niebie, stają się dużo bardziej wyraziste, a przez to bliższe ich sercom.

„Chłopiec i Gwiezdny Wilk” to naprawdę gruby kaliber. Żałoba, depresja, tęsknota - to niejedyne wątki, które porusza Ewa Martynkien, ale muszę przyznać, że robi to w sposób naprawdę umiejętny. Czytelnik nie czuje się przytłoczony smutkiem, a raczej wysłuchany. Autorka pokazuje, że bohaterowie radzą sobie z życiem na różne sposoby, ale każdy z nich jest tym właściwym i może być kojący.

Jest w tej książce coś poetyckiego. Drobne elementy, które mnie przyciągały, chociaż już sam tytuł i okładka miały duży wpływ na mój odbiór tych treści. Ilustracje są minimalistyczne, ale (chyba powiem to pierwszy raz w życiu) ich mała liczba zupełnie mi nie przeszkadzała. Fabuła broni się sama, bo takich ciepłych książek mogłoby być zdecydowanie więcej.

I wiecie co? Nie bójmy się dawać dzieciom książek, które poruszają trudne tematy. Życie też nie jest łatwe i może lepiej, żeby oswajały się z nimi w tym dziecięcym, wyważonym tempie. Z literackimi bohaterami, którzy wesprą, i ze słowami, które ukoją.