Dziewczynka, której nie było

Absolutnie przepadam za „Serią z dreszczykiem” od Wydawnictwa Literatura i z przyjemnością podsuwam kolejne jej części moim dzieciom. Lubimy klimat podłogi skrzypiącej pod ciężarem niewidzialnych butów, historie o duchach zamieszkujących strychy i ten dreszczyk niepokoju, który być może będzie dla moich dzieci początkiem zamiłowania do kryminałów i thrillerów. Bo, jak to mówią, podobno „niedaleko pada jabłko od jabłoni”…😏

Tym razem jednak przeczytaliśmy „Dziewczynkę, której nie było” i odnoszę wrażenie, że jest ona w odrobinę innym klimacie niż to, co poznaliśmy do tej pory. To historia mniej zagadkowa, nieco bardziej symboliczna, a jednak sięga do prawdziwych wydarzeń, które rozegrały się w Dziwnowie i związane są z domem zdrojowym, zniszczonym w 1913 roku podczas sztormu.

Ignacy, który ewidentnie odstaje od towarzystwa przyjaciół starszej siostry, czuje się odosobniony i szuka zrozumienia. Przypadkowo znajduje je w osobie tajemniczej dziewczyny spotkanej na plaży. Jej słomkowy kapelusz i spodenki ozdobione wstążkami od razu rzuciły się chłopcu w oczy. Tyle tylko, czy ona była prawdziwa? Czy to możliwe, że naprawdę mu pomaga, czy to raczej myśli chłopca płatały mu figla? Poznał przecież niesamowitą opowieść…

Dość krótka, ale naprawdę ciekawa książka, która pokazuje, jak wielki wpływ może mieć na nas przeszłość miejsc, które odwiedzamy, i jak mało wiemy o tych, których ona dotknęła. Piękne, dziecięce zmierzenie się z lokalnymi wydarzeniami w formie odpowiedniej do wieku moich maluchów👌

Wydawnictwo kolejny raz udowodniło, że umie przedstawiać emocje, nawet jeśli stosuje krótkie formy. Nie wiem, jak Was, ale mnie takie zabiegi zawsze urzekają. Na dodatek uczę się nowych rzeczy, a kto by tego nie docenił?