Cienie Pecan Hollow

Odporność na ból: dar czy przekleństwo?

Główna bohaterka powieści "Cienie Pecan Hollow" Kit, nie czuje bólu. Ta przypadłość towarzyszy jej od dziecka. Wie że coś jej się stało, dopiero gdy to zobaczy. Mogłoby się wydawać, że to dar od losu, lecz przy jej życiu przepełnionym dramatami, większy, palący ból odczuwa dusza...

Kit nie ma w życiu łatwo. Przekazywana z rąk do rąk, od jednej rodziny zastępczej do drugiej, jak nietrafiony prezent, postanawia wziąć los w swoje ręce i...uciec. Biednemu jednak zawsze wiatr wieje w oczy i trzynastolatka trafia na swojej drodze mężczyznę, którego spotkać nigdy nie powinna. Mężczyznę, który usypia jej wrodzoną czujność namiastką opieki i przywiązania. To dla niej tak wiele, że w pewnym momencie jest w stanie zrobić wszystko aby go zadowolić, nawet rzeczy niezgodne z prawem...tak desperacko pragnie zainteresowania z jego strony.

Caroline Frost w swoim debiucie przybliża nam motyw toksycznej relacji. Niezwykle trudnej i złożonej. Relacja ta wyrasta z gruntu przywiązania, opieki, namiastki miłości jaką siebie darzą i traumy jakiej doznali w przeszłości bohaterowie. W tej książce widać przełożenie wiedzy autorki jaką ma w zakresie zdobytego zawodu terapeuty. Na podstawie dwójki bohaterów przedstawia nam w jakich kierunkach ta relacja może się rozwinąć, jaki wpływ ma na bohaterów i kto i dla kogo jest w stanie zawalczyć o więcej...

"Cienie Pecan Hollow" to powieść osnuta na kanwie dramatu młodej dziewczyny, pozostawionej samej sobie. Samotność i poczucie beznadziei towarzyszy głównej bohaterce cały czas. Mimo jej twardego i niezłomnego charakteru dziewczyna poddaje się woli drugiej osoby nie walcząc o siebie. Życie ją bowiem nauczyło, że nie jest nikim wartościowym... Czy takie myślenie da się zmienić? Może jest ktoś komu się to uda...

Rzadko kiedy zdarzy się książka, która tak bardzo zaskoczy opowiedzianą historią. "Cienie Pecan Hollow" zdecydowanie takową książką jest i będę ją polecała!

Małe miasteczko, spokojne, niepozorne, idealne do podjęcia próby życia na nowo. Jednak w takim miejscu ludzie dużo wiedzą, dużo mówią i trudno utrzymać coś w tajemnicy. Kit Walker to się udało, choć nie bez skutków ubocznych.

Caroline Frost stworzyła historię na tyle angażującą, by móc w pełni zanurzyć się w świat Kit Walker i Manny'ego Romera - pary bohaterów, którzy są przykładem, że trudne przeżycia z przeszłości mają duży wpływ na to, kim jest się w przyszłości. Oboje poranieni na duszy i ciele odnajdują wspólny język. A przynajmniej tak się na początku wydaje.

Trudne przeżycia, fascynacja, życie na ciągłej adrenalinie i tułaczce potrafią wytworzyć między dwojgiem ludzi bardzo silną więź, lecz niekoniecznie tą dobrą, bezpieczną. Relacja Kit i Manny'ego jest toksyczna i na tyle uzależniająca, że ciężko podjąć kroki w kierunku rozpadu ich duetu. Pewna sytuacja zmusza Kit, by w końcu odejść od mężczyzny jej życia. Tylko pozornie...

Caroline Frost poruszyła tematy dotyczące trudnego dzieciństwa, od porzucenia przez matkę, rodziny zastępcze, molestowanie, ucieczki, które dotyczą niejednego człowieka w realnym życiu. Tą historię mogło napisać samo życie. Jest tak realistycznie przedstawiona, że nie zdziwiła bym się, gdyby Frost zainspirowała się prawdziwymi zdarzeniami.

Akcja książki poprowadzona jest w dwóch przestrzeniach czasowych - w latach 70. i 90. XX wieku. Można poczuć amerykański klimat wspomnianych czasów, m. in. moteli, rabunków na stacjach benzynowych, fast-foodów, mieszkania w kontenerach, posiadanie broni i swobodne z nią poruszanie się, czy podróże mustangiem po drogach stanowych.

"Cienie Pecan Hollow" jest tak dobrze napisane, aż trudno uwierzyć, że jest to debiut. W trakcie lektury byłam przekonana o większym dorobku pisarskim autorki. Przy tak dobrym starcie sądzę, że przed Frost owocna kariera i jeśli będę miała taką możliwość sięgnę po kolejne książki. Nie znajdziecie tu akcji pędzącej na łeb na szyję, ale warto pochylić się nad historią dwójki poranionych życiowo ludzi. Bardzo zachęcam do przeczytania!

Dziś przychodzę do Was z mocną historią… „Cienie Pecan Hollow” Caroline Frost. To historia, która przeraża, odziera ze złudzeń i zmusza do refleksji. Moje matczyne serce pękało podczas lektury.

W roku 1970… głodna, porzucona, niekochana trzynastoletnia Kit Walker spotyka na swojej drodze mężczyznę, który otacza ją uwagą, troską i ofiaruje najcenniejszy dar… wspólną drogę przez dalsze życie. Chęć przynależności, potrzeba bycia dostrzeżoną i pragnienie zaspokojenie dotkliwego głodu… nie pozwala dostrzec narastającego niebezpieczeństwa. Kryminalista Manny doskonale wie, jak wykorzystać poturbowaną dziewczynkę… jak ukształtować ją dla zaspokojenia własnych, chorych potrzeb. Ich relacja od ojcowskiej przekształca się w pozornie partnerską. „Odkąd w ich relacji zagościła intymność, Kit straciła poczucie autonomii. Przestrzeń, w której dotąd stanowiła odrębną osobowość istniejącą wcześniej i zdolną do dalszej egzystencji samodzielnie, zatrzasnęła się w jej umyśle. Pęknięta część niej wpasowała się w patologię Manny’ego niby wadliwy przeszczep chorego organu. Zaczęła odczuwać jego pragnienia jak swoje własne i za wszelką cenę dążyć do ich spełnienia. Podjęłaby każdy trud, byle go nie stracić.”

Uzależnienie od mężczyzny powoduje przekraczanie kolejnych granic… etycznych, prawnych, ludzkich.

Czy można się uwolnić z takiej relacji?

Czy można zacząć życie od nowa?

Czy można stworzyć normalny dom i być dobrą matką dla swej córki?

Czternaście lat później przeszłość powraca. „Dawno wyparte wspomnienia osaczyły ją niczym pszczoły wypłoszone z gniazda, kąsające pojedynczo, parami, po kilka, wreszcie gromadami, aż cały rój ją pochłonął.”

To niezwykła historia ukazująca siłę macierzyńskiej miłości. „Urodzenie Carlie przyłączyło ją do ludzkiego gatunku. Wreszcie poznała smak miłości, jakże różne od tego, co przeżyła z Mannym. To uczucie zachwytu byle błahostką, radość poświęcenia, bezwarunkowa gotowość w każdej chwili, przywiązanie i dobrowolna służba, uległość, nieustanna troska i wysiłek, frustracja i świadomość najwyższego spełnienia. Charlie uczyniła ją i jej życie lepszym. Jak niezasłużony prezent, który warto było potajemnie zachować.” Dziecko to ponadludzka siła napędzająca zmianę…

Gorąco polecam!

„Cienie Pecan Hollow” to tytuł, który się odczuwa każdą komórką ciała… zanurza nas w brudzie świata, okrucieństwie ludzi, plami nas brutalnością, manipulacją, bestialstwem. Jednak pozostawia nam również cień nadziei:

„Co z tego, że nikt, nawet rodzina, nie ochronił jej przed podłością tego świata, że nie może zmienić swojej krwi, traumy dzieciństwa ani własnych win? Najważniejsze, by to dziecko było szczęśliwe.”

Z detalowością przenikająca meandry toksycznej relacji. Obnażająca skomplikowaną konstrukcję manipulacji uczuciami drugiego człowieka. Obrazująca zawiłą, ale bezsprzecznie trwałą i wyjątkową więź między matką a córką.

„Cienie Pecan Hollow” to niespiesznie rozpisany dramat psychologiczny z elementami thrillera. Ulokowana w czeluści małomiasteczkowej scenerii treść, niewątpliwie otula obliczem hermetycznej społeczności. Caroline Frost czule oddaje dualizm klaustrofobicznego krajobrazu – eksponuje harmonijność tak niewielkiej zbiorowości, ale zarazem akcentuje trudność zachowania w takim miejscu tajemnic z przeszłości w owianym mgłą zapomnieniu. To historia, która dobitnie unaocznia definicję uzależnienia od zaledwie oparów miłości, iluzorycznej troski, od świadomości, że ktoś jest obok. Eksploruje tak wyraźną potrzebę zagłuszenia pozornymi uczuciami dojmującej samotności. Z poruszającą struny wrażliwości wnikliwością, autorka ilustruje mroczne oblicze porywów serca, które niechybnie wiodą do zguby, do zbyt głębokiego zatracenia się w niszczących stosunkach.

Rozpięta na dwóch osiach czasowych, treść skrupulatnie wizualizuje proces zdominowania nastoletniej dziewczyny oferowaną namiastką bliskości oraz jego bolesne następstwo – wieloletnie próby osadzania w odmętach pamięci owych doświadczeń z okresu dorastania. Spektakl przestępczych działań charakternego duetu, zagubionej i wielokrotnie porzucanej kilkunastolatki oraz bystrego, choć okrutnie przebiegłego dorosłego mężczyzny, autentycznie zatrważa! Tak nakreślony mariaż syndromu sztokholmskiego i jawnej obsesji niewątpliwie fascynuje w ujęciu literackim, ale i sugestywnie wstrząsa. Kontrastująca z życiem w dynamicznej niewiadomej egzystencja Kit Walker w zacisznym miasteczku, skrytym w cieniu orzeszników, uwypukla także wizerunek złożonej matczynej miłości. Podszytej uwierającymi obie strony sekretami, nieco szorstkiej, ale zdolnej do największych poświęceń, co jaskrawie akcentuje finalna perspektywa fabuły.

Caroline Frost z wyraźnym wyczuciem prowadzi odbiorcę przez panoramę dramatycznych incydentów, mających swoje źródło w traumatycznym dzieciństwie. Przez zdarzenia, które od bohaterów wymagają odwagi, bezczelnej zuchwałości, w końcu zmuszają do odnalezienia własnej tożsamości wśród zgliszczy zdeptanego poczucia wartości. Wytrwale budowane na stronach książki poczucie bezpieczeństwa ulatuje wraz z niespodziewaną wizytą przeszłości, która wdziera się w spokojną prozę dnia, zakłóca spokój, wreszcie zmienia świat wielu jednostek. Zaczyna rozgrywać się walka między struchlałym sercem a rozumem, między sentymentem a dojrzałością. To powieść wgryzająca się w ludzkie demony, które zakorzenione dawniej pod skórą, dotkliwie oddziałują na dorosłą codzienność. Na ich fundamencie ukazująca wielowarstwowe kreacje, skonstruowane z druzgocących wspomnień i nie mniej nasączonej smutkiem teraźniejszości. To historia emocjonująca, nad wyraz mocna, fragmentarycznie wręcz odstręczająca, dusząco niepokojąca, ale zarazem intensywnie klimatyczna.