W imię ojców

Jak mawiał nasz kolega, dziennikarz dużo łatwiej pisze się złą recenzję niż dobrą. I chyba coś w tym jest ? Tylko, że nam szkoda czasu na złe książki i wybieramy te dobre, warte czytania. Tak też było i w tym wypadku. Kolejne spotkanie z powieścią Tomasza Duszyńskiego i kolejne fascynujące, mroczne i tajemnicze.

"W imię ojców" to drugi tom najnowszej serii Tomasza Duszyńskiego. Głównymi bohaterami są Konrad Cichecki i Anna Rzecka. On pokiereszowany przez życie, stojący na rozdrożu. Ona sama i w ciąży. Spotykają się przy sprawie, która łączy morderstwo sprzed trzydziestu lat i obecne. Tym razem muszą odnaleźć mordercę i chłopca. Akcja dzieje się w Lądku-Zdroju, przez który płynie malownicza (a teraz też wiemy za sprawą powodzi, że bardzo niebezpieczna) Biała Lądecka.

Oczywiście oprócz śledztwa, które jest bardzo zagmatwane, bo trzeba znaleźć tego, kto zamordował małżeństwo i policjanta przed laty i tego, kto dokładnie tak samo zamordował teraz, są też wątki osobiste. Anna przyjeżdża do miejscowości swojego dzieciństwa, bo pomocy potrzebuje jej babcia. Ma początki Alzheimera i powoli przestaje sobie radzić z normalnym życiem. W śledztwie jednak pomaga. Od początku ją polubiłam za jej babcine podejście do wszystkiego: najpierw jedzenie, potem myślenie, nigdy nie na pusty żołądek, zapach ciasta (nawet tego z cukierni) i miłość do zwierząt. Bije od niej ciepło i miłość.

To niesamowity kontrast w stosunku do tego, co dzieje się poza domem. Kotlina Kłodzka została opanowana przez mróz i śnieg, który wszystko przykrywa i myli ślady. To tworzy niepowtarzalny klimat wokół wydarzeń. Mimo że akcja nie jest dynamiczna, to cały czas się coś dzieje, zmienia. Mordercę możemy wytypować wcześnie i nawet poznajemy jego motyw, ale to jest trochę tak jak w filmie z porucznikiem Columbo – ważniejsze jest dochodzenie do tego: jak, kto i dlaczego? To kolejne mroczne tajemnice w niewielkim miasteczku, o których nikt nie chce mówić, a okazuje się, że wiele z nich się ze sobą łączy.

Motywy śledztwa sprzed lat i obecnego się przeplatają. Jedno zaczyna uzupełniać i wyjaśniać drugie. Powolutku, jak życie w miasteczku, zaczyna ta gra wciągać czytelnika, który nagle znajduje się w samym centrum wydarzeń.

To książka na jeden wieczór pod kocem, z herbatę z malinami, bo czytając, czujemy ten mróz i odrobinę strachu.

Jestem ciekawa dalszego ciągu z Anną i Konradem w rolach głównych.

Książka rozpoczyna się od znalezienia w rzece nagich zwłok małżeństwa. W tym samym czasie ich starszy syn zostaje porwany, na szczęście młodszemu udaje się uciec i ukryć. Wyziębiony trafia do szpitala, czy będzie coś pamiętał i wskaże winowajcę?

Miasteczko drży z przerażenia, ponieważ analogiczna sytuacja miała miejsce 30lat wcześniej. Dokładnie tego samego dnia, w takich samych okolicznościach znalezione zostało inne małżeństwo. Ich dorosły syn, który odnalazł się pół roku później, teraz stara się pomóc rozwiązać zagadkę.

Rzeczka i Cichecki stoją przed trudnym zadaniem rozwiązania obu spraw, nie wiadomo czy obecnie działa naśladowca czy ta sama osoba.

Śledczy starają się odpowiedzieć na pytanie : Kim jest morde*ca i co nim tak naprawdę kierowało? Śladów mają niewiele jednym z nich jest napis na ścianie „Syn nie ponosi odpowiedzialności za winę swojego ojca ani ojciec za winy swojego syna”.

Kapitalnie zbudowane napięcie w książce potęgują przeplatające się historie z chwili obecnej i sprzed trzydziestu lat. W retrospekcji poznajemy wybitnego śledczego Adriana Kuczkę, który z pewnością doprowadziłby sprawę do końca gdyby nie zbieg pewnych okoliczności i jego alkoholowy problem.

Swoją drogą w wielu książkach podejmowany jest temat alkoholika, ale dopiero tu możemy częściowo wejść w umysł człowieka, którego dotknęło delirium alkoholowe.

W książce poruszony jest również ważny temat demencji starczej i tym jak wpływa na najbliższą rodzinę osoby chorej. Jak łatwo się domyślić choroba dopadła Babcię jednego z głównych bohaterów.

Akcja dzieje się w zimą ( czyli mamy płynną kontynuację po wydarzeniach z „Małomiasteczkowego”

i tu musze podkreślić, że warto przeczytać pierwszą cześć jednak czytelnik również się odnajdzie zaczynając od tego tomu).

Pisząc rok temu recenzję "Małomiasteczkowego" wyraziłam w niej duże uznanie dla autora, który stworzył bohaterów, z którymi związałam się tak mocno, że chciałam przeczytać o nich więcej. Zatem @tomaszduszynski dziękuję za spełnienie tego życzenia ?

Jeśli nie mieliście jeszcze okazji sięgnąć po pierwszym tom, w żaden sposób nie wpłynie to na zrozumienie nowej książki. Można czytać je oddzielnie.

Biała Lądecka - rzeka, o której od kilku dni słyszała większość Polski. W tejże rzece unoszą się zwłoki. Nie jedne, lecz dwoje, okaleczone, związane ze sobą, należące do małżeństwa - rodziców dwójki dzieci. Młodszy syn zziębnięty zostaje odnaleziony w pobliskiej szopie. Po starszym znika wszelki ślad. Mieszkańcy Kotliny Kłodzkiej są wstrząśnięci, gdyż sytuacja łudząco przypomina wydarzenia sprzed dokładnie 30 lat.

"Syn nie po­nosi od­po­wie­dzial­no­ści za winę swego ojca,

ani oj­ciec za winę swego syna..."

Moi Drodzy, "W imię ojców" to książka warta każdej poświęconej jej chwili. Świetnie skonstruowana fabuła i akcja poprowadzona w idealnie wyważonym tempie. Nie ma tu miejsca na znudzenie, ale jednocześnie tempo nie pędzi na łeb na szyję, tak, by w głowie czytelnika mógł zapanować chaos. Autor doskonale żongluje faktami, serwując je partiami, przeskakując między teraźniejszymi i minionymi wydarzeniami.

Poznawanie obydwu spraw przypomina poruszanie się w gęstej mgle, która wraz z odkrywaniem kolejnych powiązań przerzedza się, ukazując coraz wyraźniej zbieżności i fakty. Cały proces odkrywania ich jest tym, za co kocham dobre kryminały najbardziej. Ten z pewnością mogę do nich zaliczyć, dlatego gorąco Wam polecam sięgnięcie po nową powieść Tomasza Duszyńskiego w nadchodzące długie jesienne i zimowe wieczory.

PS Babcia Wiesia jest moją idolką.

PPS Wyrazy uznania za poruszenie w książce ważnego (dla mnie), choć trudnego tematu demencji.

Bardzo dobra kontynuacja "Małomiasteczkowego", oparta na identycznym schemacie retrospektywy. Polecam - czyta się wartko a fabuła jest na tyle skomplikowana i interesująca, że na dłuższy czas książki z rąk wypuścić się nie da.

Oczekuję trzeciej części przygód sympatycznej pary bohaterów. Także dlatego, żeby dowiedzieć się w końcu kto jest ojcem dziecka Anki, Kamil z tomu pierwszego, czy może Krystian z tomu drugiego. A może to bracia bliźniacy, których nie tylko autor (tudzież redakcja) nie są w stanie odróżnić ? Zresztą dość częsta zamienność imion i nazwisk używanych w różnych częściach tekstu, to słaba strona książki, psująca jej pozytywną ocenę. Ale w Skarpie Warszawskiej to częsta przypadłość.