Córki hrabiny. 2. Córki hrabiny. Eliza

Wiosna 1835 roku. Eliza, córka hrabiostwa Modlińskich zupełnie nie przystaje do świata, którego jest częścią. Jej światem są zioła, stare księgi i samotne wędrówki po lesie. Kiedy na jaw wyjdą rodzinne sekrety, Eliza z siostrami zrobią wszystko by ratować swoją rodzinę i rodowe dziedzictwo. Młoda kobieta nie zawaha się wyruszyć w daleką podróż by krocząc śladami Tatara Tarasa odnaleźć część legendarnej mapy i zdjąć wielowiekową klątwę.

Przy książkach Urszuli Gajdowskiej nie sposób się nudzić… Nie sposób nie śledzić z zainteresowaniem losów poznanych dzięki nim bohaterów… Córka hrabiny. Eliza nie jest wyjątkiem, bo autorka po raz kolejny wykreowała wciągającą historię. Historię nietuzinkową… Historię, która zabiera nas w daleką podróż na Krym jawiący się, jako miejsce orientalne… Nieco tajemnicze… Bajkowe… Jednak przygody Elizy i Tarasa nie mają wiele wspólnego z bajką, chociaż trzeba przyznać, że znalazła się w tej historii również wiedźma. Córki hrabiny. Eliza to historia, w której nie brak intryg… Nie brak nieoczekiwanych zwrotów akcji… Niespodzianek losu… Córki hrabiny. Eliza to historia miłości, która na pierwszy rzut oka nie ma wielkich szans na rozkwitnięcie. Miłości nieoczekiwanej. Miłości ludzi pochodzącej z różnych światów. Miłości, która stanie się dla nich oparciem. Ponadto warto zaznaczyć, że autorka pozwoliła nam zobaczyć wydarzenia, które miały miejsce w części pierwszej tym razem z perspektywy Elizy i Tarasa. To pozwoliło ubogacić tę historię. Rozwiać kilka niewiadomych. I przede wszystkim przypomnieć sobie początki ich znajomości.

Córki hrabiny. Eliza to lektura lekka, posiadająca dobrze skrojony i nienachlany humor a także przyjemne pióro autorskie. Te wszystkie elementy sprawiają, że niniejszą lekturę czyta się z największą przyjemnością.

"Eliza" jest drugim tomem trylogii przygodowo-romantycznej Córki hrabiny. Ponownie trafiamy na Podlasie XIX-wieku, gdzie poznajemy Elizę. To niezwykle temperamentna jak na tamte czasy kobieta. Nie boi się wyzwań, odważnie stawia czoła niebezpieczeństwom, wykraczając poza sztywne ramy epoki. Utarte schematy, zasady i konwenanse? Nie dla niej. 

Eliza wyrusza w pełną niebezpieczeństw podróż, śladami tajemniczego, przystojnego Tatara - Tarasa wojownika z Krymu. Ogromnie ją polubiłam i bardzo kibicowałam, by wszystko się powiodło. To, że w przeszłości została zraniona, tym bardziej stała się mi bliska. A arystokratyczny świat? Zdecydowanie źle czuje się w tych kręgach. Swoje miejsce odnajduje wśród ziół, starych ksiąg i samotnych wędrówek po lesie.

Jak zwykle autorka pięknie nakreśliła tło powieści. Niemal czułam jakbym osobiście przemierzała krymskie stepy i litewskie puszcze. W poprzedniej części mało było dla mnie Tarasa - Tatara wojownika z Krymu. Teraz zostało mi to wynagrodzone. I to jak! Warto było czekać. Oczywiście wszystko osnute jest licznymi tajemnicami i sekretami, co budzi wiele pytań i popycha czytelnika do poszukiwania odpowiedzi. 

Wątek przygodowy i zagadkowy porywają w wir wydarzeń. Legendarna mapa, zaginione artefakty, strażnicy Złotej Ordy i pradawna klątwa pustynnej wiedźmy - to wszystko było tajemnicze, ale przede wszystkim niezwykle fascynujące. 

Urszula Gajdowska tworzy wspaniałe opowieści, czym i tym samym tylko potwierdza swoją znakomitą wyobraźnię i masę pomysłów na przygody, w jakich stawia swoich bohaterów. Książka wciągnęła mnie od pierwszej strony i trzymała w nieustannym napięciu do ostatniego zdania. 

"Eliza" to historia o kobiecie nieustraszonej, zdeterminowanej, odważnej, pełnej charyzmy. Intrygi, kłamstwa, manipulacje, zdrady i zasadzki, niebezpieczne sojusze, pościgi, bitwy, rodzinne tajemnice i zagadki z przeszłości, namiętności oraz pewien rytuał - emocje gwarantowane! Czy Eliza zaufa tajemniczemu mężczyźnie, z którym łączy ją przepowiednia?

"Eliza" to drugi tom cyklu "Córki hrabiny" autorstwa Urszuli Gajdowskiej. Każdy tom serii stanowi odrębną historię, choć są one ze sobą powiązane. Sam cykl osadzony jest w XIX-wiecznej Polsce i na Litwie i opowiada o silnych, inteligentnych kobietach, które aktywnie kształtują swój los.

Urszula Gajdowska po raz kolejny zabrała mnie do świata pełnego emocji, intryg i sekretów. Tym razem poznałam Elizę, bohaterkę, która na pierwszy rzut oka wydaje się delikatna i spokojna, ale im dalej zagłębiałam się w historię, tym mocniej odkrywałam jej siłę, determinację i odwagę.

Autorka po mistrzowsku kreśli realia epoki. Eleganckie salony, pałacowe mury i rodzinne dramaty tworzą tło, od którego trudno się oderwać. Romans miesza się tu z poczuciem obowiązku, a uczucia muszą zmierzyć się z oczekiwaniami i konwenansami społecznymi.

To opowieść o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie, o marzeniach, które czasem trzeba ukrywać, ale i o sile miłości, która potrafi rozświetlić nawet najbardziej mroczne dni.

Styl autorki jest lekki, pełen emocji i subtelnych opisów, dzięki temu książkę czytało mi się niemal jednym tchem.

Jeśli lubicie klimatyczne historie, w których nie brakuje pasji, rodzinnych sekretów i kobiecej siły – ta książka zdecydowanie jest dla Was!

Moja ocena: 8/10

Polecam gorąco!

BRUNETTE BOOKS