Ślubna katastrofa

„Ślubna katastrofa” jest kontynuacją „Romantycznej katastrofy”, jednak obie książki można czytać niezależnie od siebie, mimo pojawiających się w niej bohaterów, których poznaliśmy wcześniej.

Agata po burzliwym rozwodzie wraca w rodzinne strony. Odnawia relację z Pawłem, przyjacielem z dzieciństwa i zarazem swoją pierwszą miłością. Gdy wieść o ich ślubie dociera do bliskich, wszystko zaczyna zmierzać do katastrofy. Nieporozumienia, komiczne sytuacje, spektakularne wpadki, rodzinne dramaty, intrygi, spiski i knucie oraz totalny chaos biorą we władanie ich codzienność.

Już od pierwszych stron zostałam wciągnięta w wir przygotowań do ślubu. Szkopuł w tym, że wszystko może lada moment się rozsypać... Urszula Gajdowska kupiła mnie poziomem absurdu. Dawni partnerzy bohaterów zawiązują spisek, samozwańcza szeptucha, ciotka Honorata, struś wymagający interwencji weterynaryjnej i psi złodziej ślubnej biżuterii komplikują sytuację. Jednak to ze strony Gabrysi (córki Agaty) i Kaspiana (syna Pawła), pomiędzy którymi mocno iskrzy, można spodziewać się największego zagrożenia dla uroczystości, a raczej dla nich samych. Ich przekomarzanki pierwsza klasa!

Autorka z dużym dystansem obala krążące mity, że przygotowania do ślubu to czysta przyjemność i wszystko przebiegnie zgodnie z góry idealnie założonym planem. Bowiem nawet najlepszy plan się nie powiedzie, jeśli dwoje ludzi nie będzie wiedziało, co w życiu jest najważniejsze. Sporo tu miejsca na definicję miłości. Wątpliwości i pytań mnóstwo. Czym jest? Jak ją rozpoznać? Postaci przebędą niełatwą drogę, by to zrozumieć. Miłość bowiem to nie wielkie deklaracje, a codzienne gesty i zaufanie, które trzeba budować mimo pojawiających się trudności.

Bohaterowie dostarczają nam całą masę emocji. Raz ich kochamy, by za chwilę pragnąć nimi porządnie potrząsnąć, aby się opamiętali, by nas nie irytowali. Ale całe szczęście to ich irytowanie nie jest w żaden negatywny sposób przeszkadzające. Bo komu z nas nie zdarzają się potknięcia, prawda? Bez wątpienia nudzić się z nimi nie będziecie. Są niezwykle barwni, każdy z bagażem doświadczeń i motywami postępowania.

„Ślubna katastrofa” to ciepła, sielska, zabawna i wzruszająca powieść o miłości z całym chaosem, jaki za sobą niesie, trudnych rodzinnych więzach, koniecznych wyborach i sztuce kompromisu w obliczu kryzysu. Błyskotliwa komedia omyłek w jak najlepszym wydaniu!

Książka, przy której parsknęłam śmiechem w środku nocy đ¤đ

„Ślubna katastrofa” Urszuli Gajdowskiej to lektura, która wciąga od pierwszych stron – od razu czuć ten gorący, nieco chaotyczny klimat idealnie zaplanowanego ślubu, który lada chwila wybuchnie niczym fajerwerki⌠tylko że w złym kierunku.

"Ślubna katastrofa" to pełna humoru opowieść o Agacie, która po burzliwym rozwodzie wraca w rodzinne strony. Tam odnawia relację z Pawłem, przyjacielem z dzieciństwa i swoją pierwszą miłością. Sielanka nie trwa jednak długo, gdy para ogłasza decyzję o ślubie, zamiast spodziewanej radości, dostają lawinę nieporozumień, komicznych sytuacji i totalnego chaosu.

Do akcji wkracza zwariowana ekipa drugoplanowa, która podkręca poziom absurdu. Dawni partnerzy głównych bohaterów zawiązują spisek, a ciotka Honorata (samozwańcza szeptucha) i psi złodziej ślubnej biżuterii dorzucają swoje trzy grosze. Największe zagrożenie dla rodzinnej uroczystości pojawia się jednak w pokoleniu młodych – między Gabrysią (córką Agaty) a Kaspianem (synem Pawła) aż iskrzy.

To historia o miłości, która dojrzewa w największym chaosie oraz o wyborach, które trzeba podejmować, nawet jeśli nie dają gwarancji szczęścia. A jeśli chcecie wiedzieć, jak to wszystko się skończy i kto stanie na ślubnym kobiercu, musicie sięgnąć po tę książkę sami.

Z pozoru wszystko zmierza do wielkiego dnia. Jest pierścionek, jest suknia, są rozpiskane w excelu godziny. A potem⌠życie robi totalne „nie tak miało być”. Autorka serwuje serię nieporozumień, dramatów rodzinnych i zabawnych wpadek, które czyta się jak komedię omyłek. Nie spodziewajcie się sielanki pod białą altanką.

Bohaterowie wywołują całą gamę emocji – od czułości po ochotę na potrząśnięcie nimi. Momentami irytują, ale w autentyczny, bliski naszym własnym wpadkom sposób. Ta książka śmieszy, wzrusza i sprawia, że człowiek mówi do siebie: „O Boże, tylko nie ja”. Duży plus za to, że postaci nie są płaskie – każdy ma swój bagaż i motywy.

Tempo akcji jest naprawdę przyzwoite – lekkie, z wartkimi dialogami, idealne na jeden wieczór. Styl Urszuli Gajdowskiej? Naturalny, bez przesadnego udziwniania. Żadnych wymuskanych opisów przyrody na trzy strony – jest konkretnie, błyskotliwie i z humorem, który nie znika do ostatniej strony.

Dla kogo? đ Dla wszystkich, którzy kochają komedie romantyczne z pazurem, dla fanek Bridget Jones, dla osób planujących ślub (uspokaja i straszy jednocześnie) oraz dla tych, które potrzebują lekkiej, ale niegłupiej odskoczni od rzeczywistości.

Moja ocena: 10/10 đ

BRUNETTE BOOKS