Cwaniary

Do tej pory nazwisko Sylwii Chutnik nie było mi znane. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką i to bardzo udane, chociaż książka nie do końca trafiła w mój gust. Brzmi to dość dziwnie, ale już wszystko tłumaczę.

Króciutka powieść, bo zaledwie 200-stronicowa, to poetycka opowieść z bohaterami, którzy są stereotypowymi mieszkańcami blokowisk. Bohaterami, a bardziej bohaterkami, bo to kobiety, które walczą o sprawiedliwość własnymi pięściami. Taki odpowiednik Batmana czy Supermana z szemranej dzielnicy. Dziewczyny kreują się na, powiedzmy, wymiar sprawiedliwości, gdzie nie ma miejsca na dyplomację. I tu mi to zgrzyta. Te kobiety są po prostu głupie i czytanie o bijatykach, kiedy jedna z nich jest w zaawansowanej ciąży totalnie kłóci się z moim światopoglądem. Może są tacy ludzie, głupoty w dzisiejszym świecie nie brakuje, ale nie widzę powodu, żeby jeszcze o tym czytać dla przyjemności.

Ale czemu uważam, że to udane spotkanie? Bo język jakim posługuje się autorka jest świetny, dopracowany i przemyślany. Dodatkowo ma taką poetyckość, chociaż treść jest momentami patologiczna. To książka, która wzbudzi emocje, podzieli czytelników, ale myślę, że warto samemu poznać i ocenić, jak wpłynie na nas.

"Cwaniary" to jedna z tych książek, które czyta się przede wszystkim dla doznań literackich - fenomenalnych spostrzeżeń, błyskotliwego i ciętego języka, świetnego operowania groteską, satyrą i ironią. Książka Chutnik wyrywa czytelnika gwałtownie ze strefy komfortu i wrzuca go w sam środek barwnej, wywrotowej i komiksowej ballady ulicznej, niby absurdalnej, ale jednocześnie tak bardzo prawdziwej. Dla mnie "Cwaniary" były jak powiew świeżości - bardzo oryginalne literackie spotkanie. Sylwia Chutnik stworzyła nieszablonową i przewrotną historię o prozie życia, heroicznej, choć utopijnej walce, społecznych rolach i grze pozorów. O tym, co bolesne i wkurzające, co uwiera jak kamień w bucie. Jestem zaintrygowana i z przyjemnością przeczytam pozostałe publikacje autorki.