Czarna owca medycyny. Nieopowiedziana historia psychiatrii

Są takie książki, które nawet po przeczytaniu wymagają sporego przemyślenia, przekalkulowania wszelkich informacji, które albo zrobią na nas wrażenie, albo pozostaną mądrą informacją, z którą można się zgodzić bądź poczuć niedosyt informacji. Tematyka psychiatrii zawsze mnie interesowała, nawet w głowie dzieliłam sobie osobę psychologa na taką, która wysłucha i zapyta, co chcemy z tym zrobić, i przekieruje dalej; psychoterapeuty, który dowie się od nas wszelkich problemów i za pomocą wyuczonych pytań będzie obserwował zachowanie naszego ciała, by ułożyć do niego elementy, które stanowią dla nas problem; oraz samych psychiatrów, którzy na podstawie wcześniejszych osób biorą człowieka na testy, stawiają diagnozy i za pomocą leków starają się wyciszyć to, co nam dolega, bądź odrzucić to, co nam w życiu nie służy, by uspokoiło się to, co nas dotknęło. Najgorzej jednak, kiedy powodem naszego dziwnego zachowania nie jest trauma, tylko choroba. Wiele z nich daje podobne symptomy, więc już na samej górze nie można zdawać się na osądy, tylko przede wszystkim na konkretne badania mózgu takiej osoby. Zgadzam się z autorem, że istnieje błędne przesłanie świata, że psychiatra bierze pieniądze za ogłupianie ludzi. Sama wiem, że każda choroba w ciele bierze się od nieprzepracowanych emocji, co jest udokumentowane, dlatego ja jestem zdania, że każda z osób, które pracują z człowiekiem, robi, co może, by mu pomóc, tylko należy natrafić na osobę niekoniecznie najbardziej kompetentną, tylko najbardziej zbliżoną do naszego podejścia do życia. Tylko z kimś takim można złapać kontakt na poziomie uzewnętrznienia się z sekretów, które latami w nas zalegały. Z doświadczenia wam powiem, że nie polecam ludzi, którzy po wysłuchaniu nas mówią, co robimy źle.

Powracając do książki, mamy tutaj kawał dobrej pracy napisanej od strony wytłumaczenia się za psychiatrów. Czytamy o różnych przypadkach, z jakimi się spotkali, jak po krótce opowieść się potoczyła, tylko mnie brakowało tutaj końca informacji. W kwestii opisu stanu zdrowia, przeprowadzonej terapii, zmiany takiej osoby i odejścia pod niewytłumaczalnym powodem zabrakło mi końca. Czy to powróciło? A może ten kontakt się urwał? Czy oni w ogóle interesują się taką osobą, która na pewnym etapie ozdrowiała i wypisała się?

W tej książce jest trochę zdjęć opartych na dawniejszych latach, gdzie cieszono się z efektów pracy, jaką wykonywali „eksperci od mózgu”, jak ich nazywam. Ciekawą rzeczą, na którą w pewnym momencie zwróciłam uwagę, było uwolnienie zablokowanych energii. Mamy tu opisane, jak to się przedstawiało i co z takimi ludźmi robili. Przeczytałam, że bardzo dużo ludzi cieszyło się z rezultatów tej techniki. W skrócie wam tylko powiem, że naświetlano przepływ energii człowieka i tam, gdzie widzieli błąd, uderzali w to miejsce, a człowiek wydawał z siebie krzyk. Dosłownie uwalniał krzykiem to, co go blokowało. Teraz mamy naukę, która opowiada o konkretnych chorobach, jakie toczą się w naszym ciele, odnosząc się do części ciała, w której ta blokada jest ulokowana. W tej książce macie te pierwsze podstawy, przez które przechodzili, gdzie dołożona jest w celu wyjaśnienia prawdziwa historia samego autora, czyli Przewodniczącego Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. To, co opisał, jest bardzo ciekawe oraz wnikliwe. Jedynie tego zakończenia, takiej puenty do tych sytuacji, w większości mi brakowało. Ta pozycja odpowie na każde pytanie pod warunkiem jednego: „i jaki miało to koniec?”. Pomimo tego uważam, że każdy, kto interesuje się psychologią pod każdym kątem, choćby od strony samej ciekawości, powinien ją przeczytać, bo odpowie na dziewięćdziesiąt pytań. Ale jak to mówią, zależność pytań jest po stronie tego, kto ile tych odpowiedzi poszukuje :-)