Cześć, psorko

Ewa nie zamierzała jechać na zjazd absolwentów z ogólniaka, ale za namową przyjaciółek postanowiła stawić czoła przeszłości. Wątpliwości było od groma, jednak to, co się tam wydarzyło, sprawiło, że był to jednocześnie najgorszy i najlepszy zjazd absolwentów dla Ewy.

.

Gosia Lisińska postawiła na mieszankę gatunkową. Czy zjadliwą? Ja mam się dobrze.

Jeżeli potrzebujecie rozrywki wieczorową porą, która spowoduje uśmiech, zaintryguje, wywoła lekki rumieniec na policzkach, to proponuję Wam spotkanie z bohaterami "Cześć psorko ". Zaparzcie sobie herbatę, usiądźcie wygodnie i spróbujcie rozwiązać zagadkę kryminalną wspólnie z głównymi bohaterami. Łatwo nie jest, bo intryga goni intrygę. Przerywnikiem w poszukiwaniu zabójcy, bądź zabójców, (kto wie?) jest budzące się uczucie między panią profesor a jej byłym uczniem, oraz przebłyski z przeszłości.

Chciałabym napisać, że książka mnie zachwyciła, ale tak nie było. Miło spędziłam z nią czas, to fakt. Jednak zabrakło mi w tej historii czasu. Czasu dla pary, która w ekspresowym tempie, jakby świat miał się skończyć lada chwila, przechodzi z jednego etapu znajomości na drugi. Niektóre fragmenty mogą wydawać się mało wiarygodne, ale myślę, że tworzenie fikcyjnej historii rządzi się swoimi prawami.

Komu mogę polecić tę książkę?

Przede wszystkim osobom, które lubią romans, z dodatkowym bonusem, w postaci wątku kryminalnego. Książka, która Was nie zmęczy a zapewni rozrywkę.

"Cześć Psorko" miała być dla mnie czytelniczym pewniakiem. I niby jest, ale zaskoczyła mnie tak ogromnie, że aż nie wiem co o niej napisać.

Styl Gosi, jak zwykle z resztą, niezawodny. Wykreowane postacie są autentyczne, świetne, charyzmatyczne, niepozbawione wad.

Motyw kryminalny? Matko, DOSKONAŁY! Z początku niczego się nie domyślałam, potem krok po kroku autorka nakierowała mnie trafnie z resztą na trop.

Oczywiście Pan Śledczy to totalne ciasteczko i mój książkowy mąż?

Motyw różnicy wieku, gdzie to ona jest starsza, rozegrany został perfekcyjnie. Dzięki retrospekcjom z przeszłości mogłam się przekonać, że uczucie, które zrodziło się w nastolatku było autentycznie, zaś podejście nauczycielki do młodszego ucznia było nienaganne: owszem, lubiła go, jednak ich relacja nie wykraczała poza wyznaczoną normę.

Macie już dość peanów na cześć tej książki, czy jeszcze nie? Bo to nie koniec.

Wisienką na torcie jest miejsce akcji: Wadowice. Miasto, które darzę ogromnym sentymentem, w końcu w nim uczęszczałam do szkoły średniej, pracowałam! Cudownie było kroczyć wadowickim ulicami wraz z bohaterami, zasiadać z nimi do stołu podczas randek w miejscach, w których samej dane mi było bywać. Wspaniałe było popatrzeć na z pozoru nudne miasto, w które autorka tchnęła całkiem nowego ducha.

Polecam.