W cudzych ogrodach

,,Czasem los nam zabiera to, co kochamy, a my musimy żyć dalej, być szczęśliwi, kochać, mieć dzieci i śmiać się. I jeszcze wybaczyć tym, co czynią to całe zło, bez tego nie damy rady normalnie żyć”

Wraz z zakończeniem wojny, Stefania i Janka decydują się opuścić Kresy. Mają nadzieję, że dzięki temu będą mogły nareszcie spokojnie żyć. Nie wiedzą jak wielkie trudy przyniesie im ta podróż i z jak ogromną stratą będą musiały się mierzyć. Stefania stara się być silna ale Janka, popada w letarg, obojętniejąc na wszystko dookoła. Nie rozumie dlaczego okrutny los odbiera jej wszystkich, których kocha. Jej ból jest wręcz namacalny a emocje jej towarzyszące są w pełni zrozumiałe . Tak bardzo jej współczułam, tak bardzo pragnęłam ukoić jej ból, mając jednocześnie świadomość, że nie mogę zrobić absolutnie nic. Cierpienie Janki, potęguje brak wieści o ukochanym mężu i świadomość, że jeśli żyje i pewnego dnia wróci, ona będzie musiała mu wyznać prawdę.

,,Przyjechałam tu i zaczęłam od nowa żyć i lubić cudze ogrody, które z czasem stały się nasze własne”

Tłem dla życia bohaterów, staje się ich nowa rzeczywistość. Początki są dla nich niezwykle trudne, ponieważ nie mogą odnaleźć się w nowym miejscu a wyrzuty sumienia tylko to potęgują. Dom, który im przydzielono, został w okrutny sposób odebrany poprzedniej właścicielce. Zarówno Stefania, jak i Janka, nie rozumieją tej niesprawiedliwości i okrucieństwa ale nie są w stanie zrobić nic, by pomóc Hildzie. Jak się okazuje, Pomorze, do którego przybyły, również nie należy do najbezpieczniejszych miejsc. Zło czai się niemal na każdym kroku a nowa władza za nic ma wartości jakimi powinna się kierować i bez skrupułów manipuluje i zastrasza ludzi.

Ciężko mi pisać o książkach, które nie są wyłącznie fikcją literacką a fragmentem historii, która miała swoje miejsce w przeszłości. Jeszcze trudniej nie zżyć się z bohaterami, których wspomnienia i myśli zostały przelane na papier, by mogły żyć wiecznie. Od początku czułam się związana z tą historią pomimo tego, że nie była moim udziałem a jednocześnie już na zawsze ze mną zostanie. Jestem bardzo wdzięczna Kasi, że mimo całego bólu, jaki niewątpliwie był towarzyszem w spisywaniu dziejów jej bliskich, podjęła się tego kroku. Po raz kolejny już, muszę zaznaczyć, że ta trylogia to debiut, napisany w wielkim kunszcie. Pełna emocji, bólu i ludzkich rozterek. Obowiązkowa.

„[…] czasem los nam zabiera to, co kochamy, a my musimy żyć dalej, być szczęśliwi, kochać, mieć dzieci i śmiać się. I jeszcze wybaczyć tym, co czynią to całe zło, bez tego nie damy rady normalnie żyć. […] Przyjechałam tu i zaczęłam od nowa żyć i lubić cudze ogrody, które z czasem stały się nasze własne.” .„W cudzych ogrodach” - ostatni tom Sagi Kresowej autorstwa Katarzyny Majewskiej-Ziemby. .Poznajemy w nim dalsze losy Stefanii i Janki. Kobiety wyruszyły w podróż na Ziemie Odzyskane. Zostawiły za sobą całe życie: swój dom, otaczający go sad, a w nim mogiły najbliższych. Zostawiły wszystko co miały, znały i kochały, dostając w zamian niepewność, strach, głód i przerażające zimno w podróży, która wydawać się, ciągnęła się w nieskończoność. W końcu dotarły na Pomorze. Czy tam udało się im stworzyć nowy dom? Czy dały sobie radę w tej nowej, powojennej i bardzo ciężkiej rzeczywistości? Czy odnalazły najbliższych, z którymi straciły kontakt jeszcze w wojennej zawierusze? .Ta niezwykle przejmująca powieść to już finał tej historii. Tak samo jak i poprzednie tomy, tak i ten czytało mi się bardzo dobrze. Nie miałam ochoty odkładać jej na później, od razu chciałam poznać zakończenie, to czy bohaterkom udało się odnaleźć po prostu „siebie” w tych nowych realiach. .Gdybym miała podsumować całą sagę, to z czystym sumieniem mogę napisać, że jest to jedna z lepszych, którą miałam przyjemność czytać! Ciekawe postaci, zdarzenia oparte na faktach historycznych, bardzo dobrze oddane to całe tło historyczne - nie ma tam nieścisłości i pomyłek! Do tego bez lukru! - kiedy trzeba było, Autorka uśmiercała bohaterów. Oprócz ludzkich dramatów znajdziemy tam także codzienną prozę życia - radość z małych rzeczy, prawdziwą miłość i przyjaźń, ale przede wszystkim człowieczeństwo! - chyba najważniejszą z wartości! .Mogłabym tutaj w nieskończoność wychwalać Sagę Kresową, lecz zamiast tego po prostu ją Wam gorąco polecę! Przeczytajcie, bo na prawdę warto!