Daleko od siebie

Anna Klein jest jedną z bardziej znanych i cenionych psychoterapeutek i seksuolożek. Kobieta miała trudne dzieciństwo, nie utrzymuje kontaktu z rodzicami, a także nie wchodzi w związki, nie interesują jej dłuższe relacje. Podczas czasów studenckich Anka wdała się w romans z Wojtkiem, dużo starszym profesorem. Jednak gdy zaczęło się robić zbyt poważnie kobieta uciekła i zerwała z nim kontakt. Po latach ponownie się spotykają, ich uczucie odżywa, a owocem ich miłości jest mała Laura. Jednak nie jest im pisane wspólne, długie i szczęśliwe życie…

Obecnie Anna ma 42 lata i prawie dwuletnią córkę. Kobieta jeszcze nie doszła do siebie po stracie Wojtka. Jednak dla córki postanawia wyprostować pewne kwestie prawne. Wtedy poznaje Olgierda, syna Wojtka. Mężczyzna od początku pała do niej nienawiścią.

Jak potoczą się dalsze losy Anki, Olgierda i małej Laury?

Czy Anna będzie widziała w Olgierdzie swojego byłego partnera?

Czy Olgierd będzie utrudniał Ance życie za to, że przed laty zniszczyła jego rodzinę?

„Daleko od siebie” to powieść pełna emocji, napięcia, niedopowiedzeń i trudnych decyzji. To nie jest lekki romans, który szybko wyleci z pamięci. To bardzo życiowa historia, która pokazuje jak bardzo mogą być skomplikowane relacje międzyludzkie. Książka porusza temat straty ukochanej osoby, żałoby, samotnego macierzyństwa oraz miłości, która rodzi się w najmniej oczekiwanym momencie. Przyznam szczerze, że na początku trudno mi było wciągnąć się w tą historię, ale później bardzo mnie zaciekawiła. Główna bohaterka, Anka pracuje jako psychoterapeutka, potrafi pomóc innym, lecz sobie nie. Boi się zawiązków i dłuższych relacji, zawsze ucieka, gdy robi się zbyt poważnie. W moim odczuciu jej relacja z Olgierdem potoczyła się trochę zbyt szybko. Pragnienia, namiętność i pożądanie okazały się silniejsze niż rozsądek. W książce znajdziecie wiele aspektów psychologicznych, momentami miałam wrażenie, że trochę zbyt dużo. Sceny zbliżeń zostały świetnie opisane, w sposób subtelny, a nie wulgarny. W książce znajdziecie także prawdziwą, kobiecą przyjaźń. „Daleko od siebie” to opowieść o drugiej szansie, prawdziwych emocjach i chwilach zwątpienia. Jest to bardzo autentyczna i życiowa historia, którą warto poznać.

„Daleko od siebie” Anny Kulawik to opowieść, która bardzo mocno wchodzi pod skórę i zostaje tam na dłużej. To historia o emocjach, których nie da się łatwo nazwać: o pragnieniu bliskości i jednoczesnym lęku przed nią.

Poznajemy Ankę, kobietę, która zawodowo potrafi rozkładać ludzkie emocje na czynniki pierwsze, ale w swoim życiu prywatnym zupełnie sobie z nimi nie radzi. Ucieczka jest dla niej prostsza niż otwarcie się na drugiego człowieka. Wszystko zmienia się, gdy spotyka Wojtka. Relacja, która zaczyna się od słownej gry i napięcia, szybko przeradza się w coś intensywnego… aż nagle się kończy, pozostawiając po sobie pustkę.

Lata później na jej drodze pojawia się Olgierd i tu zaczyna się prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Ich relacja jest pełna napięcia, niedopowiedzeń i trudnych emocji. To nie jest historia o łatwej miłości, to opowieść o uczuciu, które rodzi się wbrew rozsądkowi, w miejscu, gdzie bardziej spodziewalibyśmy się konfliktu niż bliskości.

Autorka świetnie pokazuje, jak skomplikowane potrafią być relacje międzyludzkie i jak często sami sabotujemy własne szczęście. To książka o emocjonalnych barierach, trudnych wyborach i uczuciach, które nie zawsze pojawiają się w odpowiednim momencie.

Uwielbiam czytać książki, które uderzają dokładnie tam, gdzie najbardziej boli, by przeżywać napisaną historię, tak na sto procent, całą sobą, wraz z głównymi bohaterami. W tej książce jest widoczny lęk przed bliskością, przez pamięć o kimś, kto był wszystkim.

W tej książce najbardziej zainteresował mnie motyw psychologiczny i główna bohaterka, która zawodowo rozkłada ludzkie emocje na czynniki pierwsze, a prywatnie sama gubi się w tym, co najtrudniejsze... w swoich uczuciach. Czyjeś potrafi poskładać, lecz swoje... nie wie jak się do tego zabrać. Czułam, że to nie będzie lekka historia i dokładnie takiej książki szukałam.

To jedna z tych powieści, które czyta się błyskawicznie. Nie dlatego, że jest prosta, a wręcz przeciwnie. Po prostu ciekawość nie pozwala jej odłożyć. Chciałam wiedzieć więcej, szybciej, głębiej. Jak się skończy? Dokąd to wszystko prowadzi? I przede wszystkim, czy można uciec od samego siebie?

W tej historii autorka daje nam poznać Ankę – psychoterapeutkę, kobietę świadomą mechanizmów, które rządzą ludzką psychiką. I to jest chyba najbardziej fascynujące, bo ona wie, rozumie i potrafi nazwać swoje lęki. A mimo to… nie potrafi ich pokonać. W relacjach ucieka, zanim zrobi się zbyt blisko. Chce być zimna, bezwzględna... Seks? Tak owszem, może być, jest bezpieczny, ale emocje? Już nie. Ten kontrast między jej wiedzą a bezradnością w życiu prywatnym robi ogromne wrażenie.

Wszystko zmienia się, gdy pojawia się Wojtek. Ich relacja jest jedną z najciekawszych części tej książki. Jest spokojna, dojrzała, pełna uważności, bez nadmiernego tempa, jest subtelna i wyważona. To przy nim Anka po raz pierwszy przestaje walczyć. I właśnie dlatego moment, w którym wszystko się rozpada, uderza tak mocno... Zostaje cisza... I pytanie, jak poskładać siebie, kiedy straciło się coś tak ważnego?

A potem pojawia się Olgierd… i tutaj zaczyna się prawdziwa emocjonalna burza.

Relacja Anki i Olgierda to coś zupełnie innego. Jest napięcie, prowokacja, niedopowiedzenia. On jej nie ufa. Ona nie zamierza się tłumaczyć. Ich rozmowy są ostre, spojrzenia zbyt długie, emocje zbyt intensywne. I w tym wszystkim pojawia się coś, czego oboje nie chcą nazwać. To właśnie ta relacja jest najbardziej elektryzująca.

Bo jak to możliwe, że przyciąga nas ktoś, kto powinien być granicą nie do przekroczenia?

Czy można zbudować coś prawdziwego na fundamencie bólu i przeszłości?

I gdzie kończy się rozsądek, a zaczyna uczucie, które nie pyta o zgodę?

Autorka świetnie prowadzi tę historię pod względem psychologicznym. Emocje są tu gęste, momentami aż duszne. Czuć stratę, gniew, pożądanie, ale też tę cichą tęsknotę za bliskością, której bohaterowie tak bardzo się boją. To nie jest słodki romans, to jest historia o trudnych wyborach, o konsekwencjach i o tym, że miłość potrafi być równie bolesna, co piękna.

Najbardziej podobało mi się to, jak prawdziwa jest ta książka. Bez upiększeń. Bez idealizowania relacji. Bohaterowie są skomplikowani, czasem irytujący, czasem niezrozumiali, ale właśnie przez to tak autentyczni.

Jeśli lubisz książki, które wchodzą pod skórę, które zmuszają do myślenia i zostawiają po sobie coś więcej niż tylko fabułę, bardzo Ci ją polecam.

Uwielbiam czytać książki, które uderzają dokładnie tam, gdzie najbardziej boli, by przeżywać napisaną historię, tak na sto procent, całą sobą, wraz z głównymi bohaterami. W tej książce jest widoczny lęk przed bliskością, przez pamięć o kimś, kto był wszystkim.

W tej książce najbardziej zainteresował mnie motyw psychologiczny i główna bohaterka, która zawodowo rozkłada ludzkie emocje na czynniki pierwsze, a prywatnie sama gubi się w tym, co najtrudniejsze... w swoich uczuciach. Czyjeś potrafi poskładać, lecz swoje... nie wie jak się do tego zabrać. Czułam, że to nie będzie lekka historia i dokładnie takiej książki szukałam.

To jedna z tych powieści, które czyta się błyskawicznie. Nie dlatego, że jest prosta, a wręcz przeciwnie. Po prostu ciekawość nie pozwala jej odłożyć. Chciałam wiedzieć więcej, szybciej, głębiej. Jak się skończy? Dokąd to wszystko prowadzi? I przede wszystkim, czy można uciec od samego siebie?

W tej historii autorka daje nam poznać Ankę – psychoterapeutkę, kobietę świadomą mechanizmów, które rządzą ludzką psychiką. I to jest chyba najbardziej fascynujące, bo ona wie, rozumie i potrafi nazwać swoje lęki. A mimo to… nie potrafi ich pokonać. W relacjach ucieka, zanim zrobi się zbyt blisko. Chce być zimna, bezwzględna... Seks? Tak owszem, może być, jest bezpieczny, ale emocje? Już nie. Ten kontrast między jej wiedzą a bezradnością w życiu prywatnym robi ogromne wrażenie.

Wszystko zmienia się, gdy pojawia się Wojtek. Ich relacja jest jedną z najciekawszych części tej książki. Jest spokojna, dojrzała, pełna uważności, bez nadmiernego tempa, jest subtelna i wyważona. To przy nim Anka po raz pierwszy przestaje walczyć. I właśnie dlatego moment, w którym wszystko się rozpada, uderza tak mocno... Zostaje cisza... I pytanie, jak poskładać siebie, kiedy straciło się coś tak ważnego?

A potem pojawia się Olgierd… i tutaj zaczyna się prawdziwa emocjonalna burza.

Relacja Anki i Olgierda to coś zupełnie innego. Jest napięcie, prowokacja, niedopowiedzenia. On jej nie ufa. Ona nie zamierza się tłumaczyć. Ich rozmowy są ostre, spojrzenia zbyt długie, emocje zbyt intensywne. I w tym wszystkim pojawia się coś, czego oboje nie chcą nazwać. To właśnie ta relacja jest najbardziej elektryzująca.

Bo jak to możliwe, że przyciąga nas ktoś, kto powinien być granicą nie do przekroczenia?

Czy można zbudować coś prawdziwego na fundamencie bólu i przeszłości?

I gdzie kończy się rozsądek, a zaczyna uczucie, które nie pyta o zgodę?

Autorka świetnie prowadzi tę historię pod względem psychologicznym. Emocje są tu gęste, momentami aż duszne. Czuć stratę, gniew, pożądanie, ale też tę cichą tęsknotę za bliskością, której bohaterowie tak bardzo się boją. To nie jest słodki romans, to jest historia o trudnych wyborach, o konsekwencjach i o tym, że miłość potrafi być równie bolesna, co piękna.

Najbardziej podobało mi się to, jak prawdziwa jest ta książka. Bez upiększeń. Bez idealizowania relacji. Bohaterowie są skomplikowani, czasem irytujący, czasem niezrozumiali, ale właśnie przez to tak autentyczni.

Jeśli lubisz książki, które wchodzą pod skórę, które zmuszają do myślenia i zostawiają po sobie coś więcej niż tylko fabułę, bardzo Ci ją polecam.

„Życie pisze scenariusze, na które nigdy nie jesteśmy gotowi.”

Miłość nie zawsze przychodzi w odpowiednim momencie, ale to nie znaczy, że jest mniej prawdziwa.”

„Najtrudniej nie jest odejść, tylko nauczyć się żyć z pustką, którą ktoś po sobie zostawił.”

Anka ma ponad czterdzieści lat, bogatą karierę jako psycholog i terapeutka.

Na co dzień pokazuje swoim pacjentom mechanizmy sterujące ich życiem i pomaga nie tyle znaleźć rozwiązanie, co spojrzeć prawdzie w oczy.

Mimo wszystko wydaje się, że jej życie wcale nie jest idyllą czy pełnią szczęścia.

Jej historia zaczyna się jak wiele innych - młoda dziewczyna, emocje i uczucie nie mające prawa bytu , przynajmniej z moralnego punktu widzenia.

Ania weszła bowiem w intymną relację ze swoim promotorem i wykładowcą - Wojciechem Starowskim.

Po latach kobieta potrafi wyjaśnić większość swoich wyborów od strony psychiki , lecz zmaga się z żalobą i samotnym macierzyństwem.

Wszystko zmienia się w chwili, gdy rozmawiając z przyjaciółkami- Kamilą i Anitą Anna uznaje ,że pragnie, by mała Laura nosiła nazwisko ojca i miała swoją historię.

Właśnie wtedy do jej życia wkracza Olgierd-syn zmarłego Wojciecha.

Wtedy właśnie zaczynają się prawdziwe emocje oraz napięcie.

Nienawiść zmienia się w zwierzęce pożądanie ,to z kolei ewoluuje w coś co oboje boją się nazwać.

Historia Anki pokazuje, że nawet posiadając wiedzę i narzędzia, które pomagają innym, nie jesteśmy w stanie uchronić samych siebie przed emocjami. Bo serce nie działa według schematów, a przeszłość potrafi wracać w najmniej oczekiwanym momencie.

Relacja z Olgierdem jest pełna sprzeczności – zbudowana na bólu, stracie i niedopowiedzeniach, a jednocześnie intensywna, wręcz niepokojąco prawdziwa. To historia, która balansuje na granicy tego, co właściwe, i tego, co nieuniknione. Autorka odważnie pokazuje, że uczucia nie zawsze wpisują się w przyjęte normy, a życie rzadko daje proste odpowiedzi.

Daleko od siebie to opowieść o konsekwencjach wyborów, o mierzeniu się z własną przeszłością i o tym, jak cienka jest granica między nienawiścią a miłością. To również historia o samotności – tej, która nie znika nawet wtedy, gdy obok pojawia się drugi człowiek.

To książka, która zostawia czytelnika z refleksją, że nie wszystko da się naprawić, nie każdą ranę zagoić, a niektóre relacje – choć intensywne i prawdziwe – mogą nigdy nie znaleźć swojego właściwego miejsca.

I chyba właśnie dlatego tak trudno o niej zapomnieć.

„Daleko od siebie” to historia pogubionej bohaterki,która uciekając przed relacjami,gubi się w pożądaniu i przyjemnościach.Przez lata błądzi we mgle i wyniszcza się. Nawet będąc teraz świetną psychoterapeutką nie potrafi znaleźć dla siebie idealnej drogi,by cieszyć się z bliskości i mieć ją obok-na dłużej.

Historia ukazuje kobietę i jej samotność.Gdy wreszcie pozwala sobie na szansę,to życie przynosi jest cierpienie.Nowe obowiązki & nowe wyzwania,by zrealizować swój cel jest początkiem nowej znajomości,która budzi napięcie i emocjonalne chwile. Przypomina o zapomnianych potrzebach oraz pokazaniu swojej prawdziwej twarzy-nie tej wykreowanej na potrzeby świata,lecz tej innej-w czterech ścianach.

„Daleko od siebie” to historia o traumach przeszłości,które niepytane weszły w życie,relacjach tylko na chwile,przyjaźni,powrocie przeszłości,aby uporządkować papierologię oraz bliskości budzącej zapomniane pożądanie i wyzwalające nowe uczucia.

Piękna historia o tym,by dać sobie drugą szansę i pozwolić wreszcie sobie na szczęście.

Czytajcie-polecam