Dama z woalką

Madeline, wracając do posiadłości w której się wychowała nie spodziewa się, że trudne, ciężkie wspomnienia to tylko wierzchołek góry lodowej jej problemów...

*

Jeśli miałam wątpliwości, czy trzeci tom mnie zafascynuje, dziś mogę się z tego jedynie śmiać. Klimat i mrok tej książki to kropla w morzu fascynujących atutów, rozpływam się nad nią, nad każdym jej zdaniem i tym, jak Paulina Kuzawińska z łatwością przeniosła mnie w świat. Cofnęłam się w czasie, założyłam suknię i poczułam się jak Madeline, która zamierza wyjść za człowieka, którego kocha, a do pełni szczęścia potrzebuje jedynie akceptacji ojca. W tle jednak rozgrywa się pościg za mordercą, co znacznie utrudnia spokojną aurę wokół. Świat dziewczyny burzy się kolejny raz, po tragediach sprzed lat, znów musi podnieść się i stawić czoła temu, co od lat wisi w powietrzu. Podoba mi się to poszukiwanie sprawcy i podejście autorki, która potrafi rzucać nas z kąta w kąt z nowymi domysłami. Dałam się zwieść, nie odgadłam niczego i poczułam nie raz i nie dwa niesamowity dreszcze niepokoju o losy Madeline, która swoim stoickim podejściem kupiła moje serce. Uwielbiam to, w jakiej rzeczywistości jest umieszczona "Dama z woalką". Dworki, suknie i ten język, taki ostrożny, przemyślany. Chylę czoła dla autorki, która kolejny raz przeprawiła mnie przez Wzgórze Mgieł w dusznym i wciągającym nastroju. Od samego początku dziwił mnie fakt, że w tej książce tak bardzo przyspieszyło tempo zbrodni, tak mocno został zarysowany wątek zdrowia psychicznego i różnego rodzaju zachwiania emocjonalnego. W dodatku był przemycony w sposób, który zrozumiałam dopiero po czasie. A to oznacza tylko, że książka została ze mną na dłużej. W tajemnicy dodam również, iż nawet bez znajomości poprzednich części, będziecie w stanie sobie poradzić z odnajdywaniem się w "Damie z woalką" a to przypisuję jako ogromny plus dla twórczości.

Znacie kryminalno romantyczną serię książek Pauliny Kuzawińskiej „Dama z wahadełkiem” i ”Dama ze szmaragdami”? Wydawnictwo Lira właśnie wydało trzecią część tych wspaniałych książek łączących intrygi w stylu retro z wątkami romantycznymi.

Kiedy za oknem listopadowy chłód i ciemność nocy z ogromną chęcią wracam do Wzgórza Mgieł otoczonego wrzosowiskami, by z Madeline Hyde spędzić Boże Narodzenie i odkryć, kto jest tytułową „Damą z woalką”.

Tym razem młoda arystokratka przyjeżdża do swej posiadłości, by spotkać się z ojcem i przyjąć oficjalne zaręczyny ukochanego Jonathana. Lecz spotkanie nie przebiega w radosnym klimacie. Sekrety domu i tajemnice domowników z przeszłości wychodzą nie proszone z zamkniętych komnat osamotnionego domostwa.

„(...) jeśli święta odbędą się właśnie tutaj, to w końcu uda mi się odczarować to miejsce. Pragnęłam przywrócić blask domowi, który wciąż kocham”.

Co takiego stało się przed laty, że ojciec Madeleine unika jak ognia Wzgórza Mgieł. Niestety w ociepleniu wizerunku domu,nie pomaga fakt, iż na wrzosowiskach ukrywa się zbiegły morderca. Jak to ludzie powiadają, potwór w ludzkiej skórze, który jest oskarżony o zabójstwo żony. Ale morderca skrywa tajemnicę, która bardzo intryguję młodą arystokratkę.

Demony przeszłości nawiedzają Madeleine w sennych koszmarach. A upragnione święta oraz zaręczyny w jej ukochanym domu, kończą się tragicznie. Zamiast odpowiedzi na sekrety z dawnych lat, zgromadzeni przy wigilijnym stole otrzymują śmierć.

Czy samotny dom pośród wrzosów znów stanie się przytulnym i ciepłym? Na to pytanie stara się udzielić nam odpowiedzi Madeline Hyde.

Przyznaję, że ta część przygód młodej detektywki była inna od poprzednich. Mam wrażenie, że „za szybka”, brakowało mi kilku smaczków i przeciągnięcia niektórych tajemnic, ale mimo tego sympatia do całej serii pozostanie i był to wyjątkowo miło spędzony czas nad lekturami.