Dama z wahadełkiem

Nie warto igrać z tym, co dla nas nieosiągalne. Nie powinno się poruszać strefy, która wykracza poza rzeczywistość. To bywa zbyt niebezpieczne...

Książka ta szybko przypomniała mi, z jakiego powodu tak bardzo uwielbiam cofnąć się w czasie. Jak bardzo cenię sobie wierzenia sprzed lat i codzienność, która tak różni się od naszej. Madeline Hyde po kątach wraca na Wzgórze, które kryje w sobie garść tajemnic a gdy młoda kobieta przekracza próg domu, zbliżają się jeszcze większe tarapaty. Wplątana kryminalna zagadka była dobrym zabiegiem dla tej historii i świetnie ją autorka umiejscowiła. Moim zdaniem wszystko było tu na swoim miejscu - zarówno miłość, jak i groza, która ciągnęła się cieniem przez całą opowieść. Padały podejrzenia, różne domysły, nic jednak nie było tutaj pewne i stałe. Paulina Kuzawińska sprawiła, że postrzeganie zycia jest na cienkiej granicy pomiędzy nienawiścią a miłością. A każdy w zupełnie inny sposób okazuje uczucia i emocje, czego bardzo często nie możemy zrozumieć. Istotne jest też w "Damie z wahadełkiem" to, jak łatwo kogoś ocenić i zaszufladkować przez własne wyobrażenia. Jak dla mnie dobra, przemyślana historia, mająca miejsce w klimatycznym miejscu, które zaskakująco łatwo sobie wyobrazić. To inny styl pisania, któremu warto dać szansę i wybrać się na wycieczkę wgłąb myśli i uczuć bohaterów. Poznać ich słabości i siłę, a także tęsknoty i pragnienia. Poczuć ja własnej skórze czym jest zło w czystej postaci i dobroć płynąca z głębi serca. To wszystko znajdziecie tutaj a nawet jeszcze więcej. Jeśli macie chęć na coś odmiennego, ta pozycja powinna sprawdzić się wręcz kapitalnie. A przy tym powinna Was zabawić na dłużej i sprawić, że po kolejną część sięgnięcie już bez żadnych oporów. Ja na pewno tak właśnie zrobię bez mrugnięcia nawet okiem! Zawsze skłaniam się ku książkom, które swoje zdarzenia mają przypisane do wcześniejszych lat, gdy wszystko było jeszcze bardziej skomplikowane.