Deficyt niebieskich migdałów

Nie wiem, jak Wy, ale ja ostatnio lubuję się w książkach, które są na faktach, ale nie biografie tylko np. książki obyczajowe z historią i życiu kogoś interesującego. Piszę o tym, ponieważ książka, którą chce przedstawić spowodowała, że na chwilę zrobiłam „Stop”, żeby zastanowić się nie tyle nad własnym życiem co konsekwencjami własnych decyzji. Przed wami książka autorstwa Agnieszki Zakrzewskiej „Deficyt niebieskich migdałów”. Jestem pewna, że wiele z Was zna poetkę, która swoim talentem mogłaby obdarować każdego po czubek głowy, a i tak zostałoby wiele, wiele więcej.

Przed Wami jedna z najbardziej fantastycznych, pełną wspaniałych pomysłów poetka dwudziestolecia międzywojennego Maria Pawlikowską-Jasnorzewską która udowodni, że bez względu na czasy, w jakich żyjesz to kobieta ma taką moc, że mogłaby przenosić góry, a dla miłości gotowa zrobić wszystko. Przyznam, że dopiero teraz poznałam, kim była i nawet kupiłam kilka starych wydań książek m.in. z wierszami autorki. Muszę pogratulować autorce Pani Agnieszce za to, że tą książką przybliżyła mi główną bohaterkę do takiego stopnia, że miałam wrażenie bycia i przeżywania tego wszystkiego razem z Lilką i Madzią, czyli młodszą siostrą autorki, która tak samo jak starsza siostra potrafiła pokazać pazur. Czułam radość, czułam żal, smutek, ale przede wszystkim te fantastyczną artystyczną atmosferę w domu Kossaków. Uwielbiałam te momenty, kiedy dziewczyny nazywały swoją mamę „mamidło” no po prostu coś fantastycznego.

Czytając tę pozycję nie będziesz się nudził wręcz przeciwnie będziesz świadkiem, jakie życie wiodła nasza Lilka i jak wyglądał jej dom rodzinny. Nie ciekawiło Ciebie jak mieszkają sławni ludzie? Jakie mają upodobania? Co jedzą albo jak śpią? O czym mówi się w ich domowych salonach? Tutaj poznasz to wszystko czasem z poczuciem humoru innym razem będziesz ocierał łzy. Polecam, bo poznasz kobietę, która wyprzedzała o lata świetlne swoją twórczością innych pisarzy i epokę. Uwielbiam, a prywatnie chce bardziej poznać jej twórczość.

Obiecuję, że nie będziesz się nudził.

„Deficyt niebieskich migdałów” to fabularyzowana historia zainspirowana życiem Marii Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej. Osobowości niezwykłej, kobiety na zabój kochającej życie i pragnącej niezależności.

Agnieszka Zakrzewska na kartach tej powieści zabiera nas w podróż po meandrach życia poetki. Prezentuje nam jej dzieciństwo, czas dorastania (nie pomijając miłosnych westchnień),małżeństwa i prekluzję twórczości. A wszystko to okrasza muzyką jazową, tak popularną w ówczesnym czasie, niezwykle powszechnymi potańcówkami czy lirycznością. Autorka z niezwykłą precyzją oddaje klimat dwudziestolecia międzywojennego, przytaczając znane nazwiska z ówczesnej elity, czy kwiecistość artystyczną, ale jednocześnie nie zapominając o osi tej fabuły - o Maria Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej, która lekko zmanierowana ma bezustannie na usta nasunięty uśmiech.

To historia w której można się zatracić i którą można się zachwycić. Daleka jest od biograficznych notek przepełnionych suchymi strzępkami informacji. Przyznam się wam, że skrycie marzę o tym, aby ta książka była początkiem cyklu spotkań z polskimi poetami czy poetami…

Polecam serdecznie wszystkim, nie tylko tym zakochanym w poezji. Ta historia otula i potrafi jawnie zawładnąć myśli, niejednokrotnie przywołując uśmiech…

Z detalowością obrazująca barwną panoramę artystycznego światka, wybrzmiewającego słowami poezji, nutami jazzu i echem skandali. Pozwalająca swobodnie meandrować w gąszczu osobliwych osobowości ujętych z humorystycznym akcentem. Z niebanalną finezją przybliżająca ekscentryczną postać polskiej poetki, zwanej Lilką, Lilczurem, Szczurkiem – Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej.

„Deficyt niebieskich migdałów” to fabularyzowana historia, inspirowana życiem niezwykłej kobiety, która z emfazą i egzaltacją chłonęła otaczający ją świat. Powieść przesiąknięta wdzięczną afirmacją egzystencji, smakiem egocentryzmu i subtelną goryczą usilnej eksploracji esencjonalnych ścieżek miłości – karmiącej zmysły i duszę, będącą dla Lilusi swoistą inspiracją. Niewątpliwie to kompozycja bogata w rzetelnie oddane scenerie, kreująca realia jaskrawego dwudziestolecia międzywojennego z zauważalnym autentyzmem. Bezsprzecznie to jednak oddane na jego obliczu wielkie nazwiska krakowskiej bohemy, nadają treści intensywnego kolorytu. To istne szaleństwo artystycznych zapędów spowija aura finansowych zachcianek, a melancholijne zatracanie się w niebycie kompiluje śmiało z życiową swawolą – tym samym kreacja zapewnia gamę niebanalnych doznań, które chłonie się z jawną rozkoszą.

W sercu fabuły, na piedestale ze skrajności, postawiono Marię Pawlikowską-Jasnorzewską. Postać bezwstydnie śmiejącą się w twarz społecznym obyczajom, chciwie czerpiącą soki uczuć, przy tym zdolną, utalentowaną i nietrudną do pokochania. Pozostającą w nieprzerwanym mariażu tylko z ukochaną poezją. Na fundamencie tej kreacji, Agnieszka Zakrzewska sportretowała także familijne więzi. Niezwykle trwałe, wciąż nadwyrężane porywczymi temperamentami rodziny Kossaków, ale pokryte tak elastyczną powłoką miłości, że niemożliwe do choćby delikatnego naruszenia. Z czułością, ale zarazem także z humorem, odmalowano siostrzaną relację, ojcowskie oddanie córkom i matczyną troskę, które osnuto na tle nasyconej zapachem farb Kossakówki. To spektrum nietuzinkowych indywiduum, które nabierają najbardziej krzykliwego kontrastu w swojej obecności!

„Deficyt niebieskich migdałów” roztacza misternie utkane piórem ze słów pejzaże codzienności, w środowisku twórczym odzwierciedlane permanentną wizją zabawy, namiętności i często zakazanych pragnień. Aranżowanych na przestrzeni przeżartej nadmierną kurtuazją, pruderyjnością i surowymi konwenansami – autorka kontrastuje obie rzeczywistości w sposób żartobliwy, swobodny, nawet nieco frywolny. Agnieszka Zakrzewska eksponuje fabułę narracją zasługującą na gromkie oklaski. Pozwala zatracić się w poetyckim słownictwie, z lekkością wkroczyć w „lilkową” prozę dnia. Wizualizuje literacką materię z intymnością oraz wyczuwalną pasją i fascynacją, którymi odważnie zaraża czytelnika. I z zachwytem nad swoją muzą prowadzi ku finalnemu obszarowi. Boleśnie kruszącego serce, choć naznaczonego od początku pewnością przytoczonych zdarzeń – doświadcza kolażem rozdzierających emocji, intensyfikowanych pierwszoosobową narracją.

Książka absolutnie nie tylko dla miłośników poezji, nie tylko dla fascynatów niebanalnych postaci, które opakowano w otulinę nieskrępowanej interpretacji, nie tylko dla entuzjastów tego ekspresywnego, wręcz rażącego okresu historycznego. W moim odczuciu bowiem to tytuł dla każdego. Jestem doprawdy zachwycona! I choć z pewnością nie jestem tak kochliwa, jak poetka, tak w tej odsłonie zadurzyłam się do utraty tchu.