Diavola

Toskania, wygodna willa z basenem położona na skraju niewielkiego miasteczka brzmi sielsko, jak wymarzone wakacje, oderwanie od codzienności. Tak też myślą bohaterowie “Diavoli” Jennifer Thorne zanim nie orientują się, że raczej trafili do klimatycznej powieści grozy… Gatunkowo książka określana jest jako horror i jako taka przyjemnie nawiązuje do klasyki swojego gatunku i motywów gotyckich - nikogo chyba nie zaskoczę, gdy powiem, że jest to opowieść o nawiedzonym domu. Jest przyjemnie klimatyczna, może nie przerażająco straszna, ale dobrze grająca tą granicą pomiędzy tym, co realne, a tym, co nie do końca. Jest jednak też w niej druga warstwa, psychologiczna, ta, która kieruje naszą uwagę ku temu, co wszyscy w jakiś sposób znamy - ku rodzinie, relacjom nią rządzącym. Relacjom bardzo często toksycznym, w których zawsze znajdzie się ktoś określany czarną owcą - zasłużenie bądź nie. Autorka bardzo dobrze posługuje się tą narracją, przedstawia nam historię z punktu widzenia właśnie takiej osoby i to tak, że sami zaczynamy mocno zastanawiać się nad swoim podejściem do innych, nad swoimi reakcjami, czasami pozornie niewinnymi, a które okazują się ostatecznie mocno krzywdzące. Co ciekawe, w historii wyraźny jest też motyw sztuki, zresztą widać go nie tylko w warstwie fabularnej, ale i samym języku - autorka ze zręcznością malarki oddaje nam gotowe do interpretacji obrazy. No i Włochy, Toskania, mała społeczność, w której nowoczesność miesza się z tradycją - doskonała scena dla takiej historii!

Spędzilibyście noc w nawiedzonym domu?

Anna ma tylko dwie zasady dotyczące corocznych rodzinnych wakacji rodziny Pace: postępować ostrożnie i przetrwać. Nie jest to łatwe, gdy jest jedyną osobą w rodzinie, która wydaje się nie pasować do reszty. Wspaniała willa w maleńkim, odległym włoskim miasteczku wydaje się idealnym miejscem do spędzania czasu z rodziną. Okazuje się, że willa ma mroczną i brutalną przeszłość, a to sprawia, że rodzinny wyjazd zmienia się w wakacje z piekła rodem.

Głęboko w sercu toskańskich wzgórz, stoi willa, która zapiera dech w piersi. Przestronna, nowoczesna. Basen o szafirowej wodzie. Spacerując po korytarzach, może usłyszeć ciche szepty zza zamkniętych drzwi. Budynek, który tworzy własną rzeczywistość. Willa, która jest piękna. Jest luksusowa. Jest śmiertelna.

Wybierzmy się w podróż do Toskanii, która oczaruje nas słoneczną pogodą, zapachem unoszącym się w każdym miejscu. Życzliwi ludzie, smaczne potrawy. Zamieszkajmy w willi, która budzi jednocześnie zachwyt i przerażenie. Nie jesteś sama, otacza cię rodzina i coś jeszcze. Ktoś spogląda na ciebie w nocy. Czujesz zimno, choć temperatura jest wysoka. Strach muska twoją skórę jak kaszmirowy szal. Zło czai się w każdym zakamarku i czeka aż pozwolisz mu być obok ciebie.

Historia, która nie pozwoli ci przejść obok niej obojętnie. Od pierwszej strony będziesz błądził po korytarzach willi. Autorka sprawi, że będziesz się czuł jak jeden z bohaterów. Balansujesz między rzeczywistością a szaleństwem. To, co widzisz może być sennym koszmarem lub rzeczywistością. Rodzina, która na każdym kroku przypomina ci o swoim niezadowoleniu. Bezsilność, bezradność. Autorka stworzyła charakterną postać, która pomimo skomplikowanej sytuacji nie poddała się. Wyszła z mroku, który nie był złem. Był jej siłą. Gorąco polecam!

Ocena: 4/5

Gatunek: horror/thriller/paranormal

Motywy: nawiedzona willa w słonecznej Toskanii, dysfunkcyjna rodzina na wakacjach, wizje i koszmary senne, bohaterka - czarna owca w rodzinie

.

Witaj w Villi Taccola! Napawaj się toskańskimi krajobrazami, nie zwracaj uwagi na to, co dziwne i pod żadnym pozorem nie dotykaj klucza do wieży!

Wybierając się na wakacje, Anna liczyła się z tym, że będzie zmuszona stawić czoła swojej toksycznej rodzinie, odpowiedzieć na kilka niewygodnych pytań i udawać radość ze wspólnie spędzonych chwil. To, co czekało ją we Włoszech, zdecydowanie przerosło jednak jej oczekiwania. A ja przez całą lekturę zastanawiałam się, co tak naprawdę było tu gorsze: popaprana rodzina Anny, czy La Dama Bianca nawiedzająca piękną toskańską willę?

Dynamikę relacji w rodzinie Pace z pewnością nie można określić mianem zdrowej i opierającej się na wzajemnym szacunku. Anna, będąca czarną owcą, musi radzić sobie z niezainteresowanymi nią rodzicami, siostrą z kijem w tyłku i rywalizującym z nią bratem bliźniakiem, który do Włoch zaprosił arcywkurzającego chłopaka. Do tej toksycznej bandy durzućmy jeszcze ducha, który uczepił się bohaterki i mamy przepis na wakacje z piekła rodem!

"Diavola" nie jest ekstremalnym horrorem, momenty straszne przeplatane są wątkami humorystycznymi, a odkrywanie historii Białej Damy wciąga i angażuje. To samo można powiedzieć o rodzinnych dramach Pace'ów, które czasami wydają się bardziej przerażające niż to, co dzieje się w nawiedzonym domu. Powieść Thorne świetnie nada się dla czytelników dopiero rozpoczynających swoją przygodę z gatunkiem - trochę Was przestraszy (ale nie za bardzo), a przy tym dostarczy Wam sporej dawki rozrywki. Chętnie widziałabym więcej tego typu horrorów na naszym rynku!