Do zakopania jeden trup

Już od pierwszych stron bohaterowie emanują swoją niezwykłością. Jeszcze w żadnej książce nie spotkałam nikogo podobnego do płaskoziemcy Artura Cieciorki, który próbuje udowodnić całemu światu, że ziemia jest płaska. Emilia, która czeka na apokaliptyczną zagładę i marzy, by zobaczyć Zombie. Córka Emilii i panie z pensjonatu, który odwiedziła, są okraszone unikatowymi cechami, które bawią i dostarczają emocji, ale i nadają historii wyjątkowości.

Fabuła mnie zaskoczyła, a zakończenie jeszcze bardziej. Nie odgadłam, kto jest mordercą, bo autorka sprytnie manipulowała ciągiem zdarzeń w różnych kierunkach, by czytelnik snuł domysły na wiele sposobów. Humor to kolejny atut powieści oraz język, który lekki, naturalny, a jednocześnie oryginalny, daje ogromną satysfakcję z czytania.

Ta komedia kryminalna zostawia zadowolenie na twarzy, a bohaterowie utkną w pamięci na długo. Czasem wręcz absurdalne wydarzenia i teorie nie do końca zrównoważonych postaci, teatralnie wyrażających swoje emocje, wprawiają w osłupienie, ale tylko po to, byśmy z rozbrajającym uśmiechem obrócili z wielką ochotą kolejną kartkę.

Książka zawiera wszystkie elementy dobrego kryminału z przymrużeniem oka. Niestereotypowi bohaterowie, niebanalna fabuła, wciągająca intryga kryminalna. Dodatkowo uznanie dla wydawnictwa za projekt cudownej okładki, kolory, wypukłości i połyskujące detale pięknie współgrają. Dla miłośników tego gatunku powieść Iwony Banach będzie doskonałą lekturą na spędzenie przyjemnie wolnego czasu.

"Do zakopania jeden trup" jest czwartym tomem serii komedii kryminalnej z trupem. Jak ja uwielbiam te tytuły - przewrotne, zwracające uwagę, zdecydowanie nie sposób przejść obok nich obojętnie. Jeśli zastanawiacie się, czy każdą z części można czytać bez znajomości poprzedniej, to jak najbardziej tak.  

Iwona Banach ponownie upchnęła w swoją powieść mnóstwo zabawnych, przekomicznych wątków i zaskakujących zwrotów akcji. Zgrabnie udaje się jej lawirować faktami, poszlakami, mylnymi tropami i całą masą mniej lub bardziej absurdalnymi sytuacjami i wydarzeniami. Tu naprawdę trzeba być dobrym obserwatorem rzeczywistości, tego co się wokół nas dzieje. Ciekawa zagadka, intryga, nieprzewidywalność zdarzeń, im dalej w fabułę, tym więcej niewiadomych i tajemnic, do tego świetne dialogi oraz wszędobylski ociekający sarkazmem i ironią humor.

Czego jeszcze możecie się spodziewać? Tym razem spotkamy liczne teorie spiskowe, płaskoziemców, zombie, czyścicieli, seniorów, jamniki, odcięty penis... Dzieje się dużo, a wydarzenia przyprawią o prawdziwy zawrót głowy.

Autorka stworzyła sporą ilość bohaterów. Spotkamy postaci, z poprzednich części, jak i całkiem nowych. Dużo tu przekoloryzowania, a jednak to wszystko wydaje się nam tak bardzo znajome. Jest Emilia Gałązka - specjalista od końców świata (którego nie widać...), jej siostrzenica Magda, policjant Mikołaj, Paweł. Z taką ekipą z pewnością nuda nikomu nie grozi. A przy okazji można wychwycić nasze przywary czy stereotypowe podejście do niektórych spraw. 

"Do zakopania jeden trup" to mocno zaplątana komedia kryminalna, która pozwala skierować nasze myśli na inne, bardziej pozytywne tory. Polecam tę książkę Waszej uwadze!

„Do zakopania jeden trup” to czwarty tom serii komedii kryminalnych o prepperce Emilli Gałązce pióra Iwony Banach. Zachowanie kolejności chronologicznej lektur nie jest tu koniecznie - każdy tom jest osobną całością, jedną zagadką kryminalną. Najnowsza przenosi nas do Duchołazów, gdzie w dworku, który odziedziczyć ma Emilia, dochodzi do morderstwa. Fabuła powieści jest mocno zakręcona, postaci jest dużo, zarówno tych znanych z tomów wcześniejszych, jak i nowych, występujących tylko na potrzeby tej jednej fabuły, mimo to każda z postaci ma w sobie jakąś jedną cechę, która skutecznie odróżnia ją od pozostałych, przez co czytelnik nie ma problemu z ich rozpoznaniem. W książce dzieje się dużo, a zdarzenia poprzetykane są dygresjami, które w dosyć ironiczny sposób komentują aktualne tematy, w tym wypadku przede wszystkim życie w Sieci, ale także kilka innych mód, które zaprzątają społeczeństwo ;) Humor w powieści zawarty jest w każdym jej aspekcie – w dialogach, w samym stylu, postaciach i sytuacjach. Wydarzenia są lekko szalone, jednak na tyle dobrze wywarzone i finalnie tak uzasadnione, że nic nie wydaje się tu głupie. Polecam wszystkim, którzy mają ochotę na książkę, która na kilka dobrych godzin zapewni skuteczne oderwanie smutków rzeczywistości, a także odrobinę przyjemnego szaleństwa. Ja uważam go za najlepszy z całej serii!

Na słowo spadek niejednemu zaświeciłyby się oczy, ale główna bohaterka najnowszej komedii kryminalnej Iwony Banach z tej wiadomości nie była zadowolona. Wszystko staje na głowie, absurd goni absurd, czyli jestem po lekturze kolejnej historii z Serii z Trupem.

Emilia Gałązka jako osoba wysoce specyficzna nie tylko była naburmuszona z powodu braku końca świata i krążących zombie, ale również z powodu otrzymanego spadku. Każdy by się takim spadkiem zachwycił, bo dostać nagle dworek w pięknej okolicy o sugestywnej nazwie Duchołazy, to nie lada gratka. Minus był co prawda dużego kalibru, albowiem we dworku mieścił się ośrodek dla bogatych seniorek. Jednak żeby cokolwiek ze spadkiem móc zrobić, nasza najeżona i wkurzona bohaterka musiała tam pomieszkać jako pensjonariuszka przez całe trzy tygodnie. Jednak tam, gdzie Emilia tam jak zawsze dzieją się tajemnicze rzeczy. Nie inaczej było i tym razem. Emilia znalazła zwłoki, płci żeńskiej, które za życia były znane z tego, że podawały się za naszą bohaterkę.

O co chodzi tym razem? Kim jest tajemniczy morderca i dlaczego topi człowieka w rosole, mając w pobliżu jeziorko?

Kocham czytać nie tylko thrillery, ale jestem też fanką komedii kryminalnych. Mam swoje ulubione nazwiska, które są dla mnie gwarantem dobrze spędzonego czasu, oderwania od rzeczywistości i pośmiania się z dowcipnych dialogów i gagów sytuacyjnych. I tym razem się nie zawiodłam. Nietuzinkowa Emilia wzbudzała uśmiech na twarzy, a jej kuzyn Artur ze swoimi teoriami o płaskiej ziemi wywoływał salwy śmiechu i uczucie niedowierzania.

Podczas lektury znalazłam wszystko, co chciałam, czyli absurdalny humor, lekki styl, bezpośredni i wyostrzony dowcip, szybką akcję niedającą czasu na złapanie oddechu. Występuje też cała masa dziwnych sytuacji i wyrazistych bohaterów, łącznie z duchem oraz rozpuszczoną i rozpieszczoną jamniczką. Są też teorie spiskowe, do których trzeba podejść z przymrużeniem oka, bo inaczej włosy staną dęba na głowie. Do tego całkiem udane zakończenie i satysfakcja gwarantowana. Lektura przyniosła mi odprężenie, jakiego potrzebowałam!