Miłość i mordercze parówki

Ta książka rozśmieszy nawet największego ponuraka.

Jagoda, katastrofa i tajfun w czystej postaci, zamieszkuje w bliskim sąsiedztwie wyważonego i roztropnego z natury policjanta Kuby. Przemiły młody mężczyzna trzyma się z daleka od krwiożerczej sąsiadki, która tylko z pozoru wydaje się niewinna. Pewnego dnia po powrocie z irlandzkich wojaży odkrywa ona w swoim domu zmasakrowane ciało nieznanego mężczyzny. Od tego momentu sodoma i gomora opanowują sielską i elegancką okolicę.

„Miłość i mordercze parówki” to przepyszne połączenie wyśmienitej komedii, intrygującego wątku kryminalnego i szczypty „uszczypliwego” romansu.

Akcja tej książki jest niczym wirowanie na najwyższych obrotach. Gdy wskoczy przycisk startu świat oszaleje, zdarzenia zaleją nas ilością niepomierną, rzeczywistość przybierze inny kształt a nuda i ewentualny smutek zostanie wypompowany wraz z wodą uciekającą do odpływu.

Plotki, domysły, podejrzenia rozpalą cichą i nudną do tej pory ulicę. Spod grubego make-up wyjrzą prawdziwe oblicza sąsiadów. Skrywane w domowym zaciszu tajemnice wymkną się na światło dzienne.

Barwni, dynamiczni i wyraziści bohaterowie doskonale czują się na stronach powieści pani Banach. Inteligentny, błyskotliwy, rubaszny i czasami cięty humor jest jej znakiem rozpoznawczym.

Lubię sięgać po książki tej Autorki.

Ulica Rajska jest zupełnie innym miejscem niż większość. To willowy raj, miejsce spokojnie, gdzie mieszkają ludzie zamożni, kulturalni. Spokojnym miejscem, przystanią dla ludzi eleganckich i zamożnych. Mieszka tam pewien młody policjant, a także Jagoda Jęczmorek i wszystko byłoby dobrze, gdyby nie pewne zdarzenia, które wiele zmienią na tym spokojnym osiedlu.

Jagoda wyjeżdża do Irlandii, a kiedy wraca, znajduje w domu zwłoki. Zaczyna się śledztwo, a kobieta nie może tam mieszkać. Pod swoje skrzydła (chociaż ani trochę chętnie) bierze ją sąsiad – policjant Kuba. Na jaw zaczynają wychodzić tajemnice mieszkańców, spokój zostaje zburzony, a między tą dwójką zaczyna się coś rodzić. Jakie? Co takiego się stało? Kto jest mordercą? Co połączy Jagodę i Kubę? Czy uda się zapewnić bezpieczeństwo kobiecie?

Mnie książka się podobała i naprawdę dobrze się bawiłam podczas czytania. Z jednej strony były momenty, w których się śmiałam, z drugiej do samego końca nie wiedziała, kto jest mordercą. Śmiało mogę powiedzieć, że autorka „wodziła mnie za nos”.

Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Książka niejednokrotnie mnie zaskoczyła. Czytało się ją szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Jeśli chodzi o bohaterów, byli bardzo różnorodni i zdecydowanym plusem był fakt, że książkę czytało się oczami wielu osób, co zdecydowanie pozwala ich lepiej poznać.

„Miłość i mordercze parówki” to ciekawa, wciągająca, wywołująca emocje książka, którą z przyjemnością polecam.

Recenzja książki pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Twórczość Iwony Banach jest dość specyficzna - albo się kocha autorkę i jej dzieła, albo omija szerokim łukiem.

Ja - kocham.

Podziwiam poczucie humoru, fantazję, wiedzę i warsztat pisarski pani Iwony. Zachwycam się pełnym sarkazmu i ironii punktowaniem wszystkich przywar, wad i absurdów obecnych czasów takich jak bezkrytyczna wiara w to, co opublikowano w internecie, dążenia za wszelką cenę do zdobywania lajków i followersów, klapki na oczach, nie dające dostrzec tego, co wprawdzie jest ważne - ale mało popularne w sieci, bo przecież ważniejsze jest posiadanie dobrze zrobionych paznokci niż dobrego serca ...

Ta prześmiewczość to motyw przewodni książek autorki, a mimo to wcale nie nudzi - bo treść każdej z nich jest inna. Co też daje do myślenia ...   

W tej książce mamy miasteczko, a w nim uliczkę Rajską - miejsce spokojne, z poniemieckimi, pięknymi willami i fontanną z gargulcem

Mieszkający tu młody policjant, Kuba Rumorek, "do­ce­niał fakt, że nikt się z ni­kim nie bił, wy­zwi­ska nie la­tały jak skow­ronki, a wszyst­kie na­rzę­dzia, które lu­dzie mieli w rę­kach, słu­żyły do tego, do czego zo­stały stwo­rzone."  W ogóle mieszkańcy "byli grzeczni, spo­kojni i na­wet jak ro­bili grilla, nie pusz­czali di­sco polo. Po pro­stu raj na ziemi."

Tak pięknie i ładnie było do dnia, w którym Jagoda, najbliższa sąsiadka Kuby, wróciła z Irlandii. Umęczona podróżą w towarzystwie paskudnych bachorów i wyjątkowo wnikliwą kontrolą celną, marzyła tylko o wypiciu czegoś  mocniejszego (na odreagowanie) w samotności i ciszy własnego domu. Będąc już blisko celu zauważyła, że w jej salonie pali się światło, poruszające się cienie sugerowały, że ktoś tam jest, a za sobą usłyszała tupot, dyszenie i okrzyki "Zabiję cię, ty krowo!" Nic już nie myśląc rzuciła się do ucieczki i wpadła w najbliższe otwarte drzwi - do domu Kuby ...

Było to jak najbardziej słuszne - bo za chwilę okazało się, że w jej domu znajdował się trup i ślady budzące tak grozę jak i oszołomienie swoją dziwnością.

I tak to na ulicy Rajskiej rozpętał się armagedon, który pokazał jej prawdziwe oblicze ...

Od tego momentu radzę czytać w miarę uważnie - bo  stopień zakręcenia fabuły jest wysoki i można się pogubić w działaniach policji i mieszkańców ulicy.

Kogo i czego tu nie ma!

Kamila, zajadła weganka, miała narzeczonego - ale "Ode­szła, oskar­ża­jąc go o zdradę, kiedy przy­ła­pała go w ba­rze z ke­ba­bem. Była chyba je­dyną ko­bietą zdra­dzoną nie z inną ko­bietą, a z bułą wy­peł­nioną mię­sem."

Nobliwy pan, który był aluzjonistą - "Wy­star­czyło tylko coś wie­dzieć i ro­bić do tego wła­śnie alu­zje. Cza­sami na­wet same alu­zje wy­star­czały, bo lu­dzie sami so­bie wszystko do­śpie­wali i jesz­cze za­pła­cili."

W okolicy grasowały czupakabra i kryptydy - tyle, że nikt ich nie widział ...

Nikt też nie widział  mordercy - ale trupy były, jak najbardziej martwe i rzeczywiste ..

Są też, jakże by nie, mordercze (bo mięso zabija!) parówki

oraz jaskinia hazardu, miod z dodatkiem cbd itp., porachunki mafijne, pogłoski o skarbie  ...

A wszystko to zadziało się, jak na ironię, na ulicy RAJSKIEJ.

Opisane niepowtarzalnym stylem autorki bawi i daje do myślenia

A mi naprawdę jest bardzo miło, że ta książka jest dokładnie tym, o czym informuje napis na okładce - komedią kryminalną. Taką prawdziwą.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.

Twórczość Iwony Banach jest dość specyficzna - albo się kocha autorkę i jej dzieła, albo omija szerokim łukiem.

Ja - kocham.

Podziwiam poczucie humoru, fantazję, wiedzę i warsztat pisarski pani Iwony. Zachwycam się pełnym sarkazmu i ironii punktowaniem wszystkich przywar, wad i absurdów obecnych czasów takich jak bezkrytyczna wiara w to, co opublikowano w internecie, dążenia za wszelką cenę do zdobywania lajków i followersów, klapki na oczach, nie dające dostrzec tego, co wprawdzie jest ważne - ale mało popularne w sieci, bo przecież ważniejsze jest posiadanie dobrze zrobionych paznokci niż dobrego serca ...

Ta prześmiewczość to motyw przewodni książek autorki, a mimo to wcale nie nudzi - bo treść każdej z nich jest inna. Co też daje do myślenia ...   

W tej książce mamy miasteczko, a w nim uliczkę Rajską - miejsce spokojne, z poniemieckimi, pięknymi willami i fontanną z gargulcem

Mieszkający tu młody policjant, Kuba Rumorek, "do­ce­niał fakt, że nikt się z ni­kim nie bił, wy­zwi­ska nie la­tały jak skow­ronki, a wszyst­kie na­rzę­dzia, które lu­dzie mieli w rę­kach, słu­żyły do tego, do czego zo­stały stwo­rzone."  W ogóle mieszkańcy "byli grzeczni, spo­kojni i na­wet jak ro­bili grilla, nie pusz­czali di­sco polo. Po pro­stu raj na ziemi."

Tak pięknie i ładnie było do dnia, w którym Jagoda, najbliższa sąsiadka Kuby, wróciła z Irlandii. Umęczona podróżą w towarzystwie paskudnych bachorów i wyjątkowo wnikliwą kontrolą celną, marzyła tylko o wypiciu czegoś  mocniejszego (na odreagowanie) w samotności i ciszy własnego domu. Będąc już blisko celu zauważyła, że w jej salonie pali się światło, poruszające się cienie sugerowały, że ktoś tam jest, a za sobą usłyszała tupot, dyszenie i okrzyki "Zabiję cię, ty krowo!" Nic już nie myśląc rzuciła się do ucieczki i wpadła w najbliższe otwarte drzwi - do domu Kuby ...

Było to jak najbardziej słuszne - bo za chwilę okazało się, że w jej domu znajdował się trup i ślady budzące tak grozę jak i oszołomienie swoją dziwnością.

I tak to na ulicy Rajskiej rozpętał się armagedon, który pokazał jej prawdziwe oblicze ...

Od tego momentu radzę czytać w miarę uważnie - bo  stopień zakręcenia fabuły jest wysoki i można się pogubić w działaniach policji i mieszkańców ulicy.

Kogo i czego tu nie ma!

Kamila, zajadła weganka, miała narzeczonego - ale "Ode­szła, oskar­ża­jąc go o zdradę, kiedy przy­ła­pała go w ba­rze z ke­ba­bem. Była chyba je­dyną ko­bietą zdra­dzoną nie z inną ko­bietą, a z bułą wy­peł­nioną mię­sem."

Nobliwy pan, który był aluzjonistą - "Wy­star­czyło tylko coś wie­dzieć i ro­bić do tego wła­śnie alu­zje. Cza­sami na­wet same alu­zje wy­star­czały, bo lu­dzie sami so­bie wszystko do­śpie­wali i jesz­cze za­pła­cili."

W okolicy grasowały czupakabra i kryptydy - tyle, że nikt ich nie widział ...

Nikt też nie widział  mordercy - ale trupy były, jak najbardziej martwe i rzeczywiste ..

Są też, jakże by nie, mordercze (bo mięso zabija!) parówki

oraz jaskinia hazardu, miod z dodatkiem cbd itp., porachunki mafijne, pogłoski o skarbie  ...

A wszystko to zadziało się, jak na ironię, na ulicy RAJSKIEJ.

Opisane niepowtarzalnym stylem autorki bawi i daje do myślenia

A mi naprawdę jest bardzo miło, że ta książka jest dokładnie tym, o czym informuje napis na okładce - komedią kryminalną. Taką prawdziwą.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.