Dobre miejsce

„(…) często pchamy się w coś, co w ostatecznym rozrachunku nie było nam do niczego potrzebne. Jednak w innej sytuacji nigdy by to do nas nie dotarło, a podsycane i niespełnione tęsknoty odebrałyby w końcu rozum”.

Budowanie wartościowej relacji wymaga zaangażowania obydwu jej stron. Aleksandra Chojnicz, która na chwilę zatrzymała się w miejscu, które miało być jedynie przystankiem na jej drodze, a stało się celem podróży, w końcu zrozumiała, że to miejsce potrzebuje jej równie mocno jak ona jego. I ani paskudna historia rodzinna, ani głębokie przekonanie, że nie należy się zbytnio przywiązywać, ani do miejsc, ani do ludzi – nie przeszkodziły jej w tym, by zaryzykować i pokonać ten lęk, „że nie może być za dobrze”. Ale choć początek reszty jej nowego życia był obiecujący, mieszkańcy lokalnej społeczności ją zaakceptowali, a jej relacja z Janem sprawiła, że chyba nawet była szczęśliwa, a przynajmniej spokojna, „bez nieustannego rozedrgania, dziwnych tęsknot, dojmującego smutku” – przyszedł moment, że w jej codzienność wkroczyła powszedniość, spowolnienie, spłaszczenie. Wizja przyszłości straciła kształty i kolory, a intensywność odczuć osłabła..

No cóż, zarówno Ola jak i Jan swoje w życiu przeżyli, i nie były to tylko drobiazgi. Dziś mają swoje demony, lęki i słabości, swoje granice i oczekiwania. Jest więc im potrzebna nie tylko chęć i wiara w to, że łączące ich uczucie może być czymś stałym i dającym ukojenie i szczęście, ale i ciągłe podtrzymywanie płomienia porozumienia dusz, który udało się między nimi wzniecić..

„Dobre miejsce” to kontynuacja losów bohaterów powieści pt.: „Tylko dobrzy ludzie zostali”. Nieoczywista opowieść o oswajaniu drugiego człowieka, budowaniu kruchego zaufania, burzeniu murów strachu przed konfrontacją z własnymi uczuciami. O sztuce cierpliwości, nauce akceptacji i zrozumienia.. i próbach jakie funduje nieprzewidywalny los..

Polecam

Myślę, że tych którzy czytali tom pierwszy nie muszę specjalnie zachęcać do lektury - to oczywiste, że poznania dalszych perypetii życiowych Oli nie sposób sobie odmówić. Tym bardziej, że w drugiej części naprawdę wiele będzie się działo. Kłopoty w raju? A jakże! Kiedy pierwsze romantyczne uniesienia mijają, do głosu dochodzi szara związkowa rzeczywistość. Wspólna droga Oli i Jana zdaje się zmierzać ku rozstajom, i choć odpowiedzialność zwykle leży pośrodku, nie raz, nie dwa - miałam ochotę solidnie potrząsnąć bohaterką, by przestała szukać dziury w całym. Ileż ja się nairytowałam na nią, ileż nerwów mi zszargała! Ale właśnie przez te emocje zupełnie nie mogłam się oderwać od dalszego czytania.

Oczywiście zachowanie Oli można tłumaczyć wieloma czynnikami, choćby swoistym poczuciem straty, kiedy rodzinny dom jej ojca zostaje sprzedany, a nowy właściciel daje wyraźne sygnały, że pogłębieniem znajomości z Olką jest żywo zainteresowany.

"Nie, nie, nie, Aleksandro - nie tędy droga, nawet o tym nie myśl, nawet nie próbuj przekraczać granic..." - próbowałam się odwoływać do zdrowego rozsądku bohaterki, ale kiedy przyszło jej stanąć oko w oko z dawnym obiektem uczuć Jana, już w pełni solidarnie stanęłam po jej stronie ?.

Nie myślcie, że tylko miłosnym perypetiom autorka poświęciła całą książkę - nic bardziej mylnego. Aldona nie byłaby sobą, gdyby nie wprowadziła wątku kryminalnego. Dobre miejsce, w którym osiadła Ola, z którym łączy ją coraz więcej, staje przed poważnym zagrożeniem. Nadchodzi nowe, co nie oznacza lepsze - mocno zmotywowani ludzie zapragną dokonać zmian i nie cofną się przed niczym, by zrealizować swoje cele. Nie obejdzie się więc bez ofiar łamiących serce, ale i nie zabraknie osób gotowych do poświęceń.

Czy Ola i Jan dadzą sobie kolejną szansę? A może Ola znowu ucieknie? Przekonajcie się jak najprędzej! Ja najchętniej już teraz sięgnęłabym po tom trzeci, problem w tym, że musimy na niego jeszcze troszkę poczekać.

Książki Aldony, a więc i ta, to pozycje niejednorodne gatunkowo, łączące obyczajowość z wątkiem dojrzałego romansu i kryminału. Bohaterowie na wskroś prawdziwi, naznaczeni przeszłością, targani wątpliwościami, stawiani są wobec moralnych dylematów, wciąż jednak poszukujący szczęścia i spełnienia. Podsumowując, bliscy. Tacy, z którymi bez trudu przyjdzie nam się utożsamić. Polecam, i wcale nie dlatego, że sprawuję nad nimi patronat (a poczytuję to sobie za ogromny zaszczyt) -  po prostu są warte Waszej uwagi i cennego czytelniczego czasu