Drapieżne bestie

Intrygujący opis i okładka. Afryka, mitologia, przygoda. Wszystko to razem brzmi świetnie.

Książka o szesnastolatce skierowana raczej dla jej rówieśników. Ja, trochę starsza, doceniam tą powieść za oryginalną scenerię, możliwość poznania afrykańskiej kultury, ale już widzę w niej przewidywalność i wykorzystanie wszystkich motywów, które są przypisane temu gatunkowi. To przygodówka z elementami fantastyki, gdzie poznajemy nowy świat, który, jak dla mnie, trochę za slabo został opisany. Na początku trochę mnie to zniechęcało, jednak z każdą stroną jest łatwiej. Sam styl pisania autorki jest lekki i przyjemny, adekwatny do historii.

Jest to debiut, ale całkiem udany.

Uwielbiam uczyć się nowych rzeczy, więc gdy usłyszałam, że Drapieżne bestie to panafrykańska powieść fantasy, stwierdziłam, że nie mogę przejść obok niej obojętnie. Z miejsca chciałam się dowiedzieć czegoś więcej o afrykańskiej mitologii i kulturze. I jeśli tego będziecie szukać w tej książce, na pewno się nie rozczarujecie. Świat stworzony przez autorkę jest niezwykły. Ma w sobie coś czarującego, co przenosi czytelnika do miejsc przesyconych pradawną magią.

Ayana Gray, w swoim debiucie, zabrała nas w podróż wyjątkową. Napisana przez nią historia na pewno wyróżnia się na tle innych książek z gatunku fantastyki YA. W wykreowany przez siebie świat autorka wplotła wiele informacji, które w dzisiejszych czasach są często zapominane lub spychane na margines. Czytałam już książkę, której fabuła była poświęcona Afryce, ale tutaj klimat i wyjątkowość tego kontynentu czułam zdecydowanie mocniej.

Jest to debiut i miejscami to czuć, ale autorka, wymyślając tę historię, rzuciła się na głęboką wodę, więc pewne błędę jestem jej w stanie wybaczyć. Tylko jedna rzecz nie daje mi spokoju, gdy myślami wracam do tej książki — zbyt długa, męcząca ekspozycja. Nieźle się wynudziłam na pierwszych stu stronach książki. Czułam potencjał w tekście, ale powolna akcja, sprawiała, że nie byłam w stanie wgryźć się w tę powieść. Zwykle staram się kończyć zaczęte książki, a tutaj byłam naprawdę blisko odłożenia jej na kiedy indziej. Po tym powolnym początku nastąpił pewien przełom. Część z dżunglą uważam za najlepszy moment tej powieści. Mam nadzieję, że autorka wróci do tego miejsca w kolejnych tomach, bo jego potencjał wydaje się niewyczerpany. Nawet nie wiem, kiedy przeczytałam rozdziały poświęcone dżungli, tak szybko i przyjemnie mi się przez nie płynęło. Do bohaterów na razie mam neutralny stosunek. Na pewno nie są to papierowe postaci, ale jednak jakoś nie poczułam do nich sympatii, ani też nie zraziły mnie do nich ich zachowania. Podoba mi się wątek romantyczny — jest takim powiewem czegoś nowego, jeśli chodzi o fantastykę YA. Jestem ciekawa, w jaką stronę pójdzie autorka w kolejnych tomach, jak rozwinie się historia Kofii i Ekona.

Z niecierpliwością czekałam na „Drapieżne bestie”, nie mogłam doczekać się lektury, wielu osobom ta książka się bardzo podobała. Niestety mnie ten tytuł bardzo rozczarował.

Męczyłam tą pozycję dosyć długo. Miałam nadzieję, że ciąg dalszy będzie lepszy jak początek ale nie był. Chwilami ten tytuł wciągał i coś mnie zaciekawiło czy zaintrygowało, lecz przez większość czasu czytałam raczej na siłę.

Bohaterowie byli nijacy. Fabuła mi się nie podobała. Historia miała potencjał, ale został on niewykorzystany. Najciekawsza była przeprawa przez dżunglę, niestety nie trwała ona za długo i nie działo się tam zbyt wiele. Można to było o wiele lepiej rozegrać.

Niekiedy wydarzenia się razem nie kleiły, były trochę bez sensu i zbyt oczywiste, przewidywalne.

Za to bardzo mi się podobało to, że autorka inspirowała się wierzeniami i mitologią Afryki. Jest to raczej rzadkie źródło inspiracji i dzięki temu książka zyskała na wyjątkowości. Najbardziej przypadły mi do gustu opisy istot i roślin zamieszkujących dżunglę, niektóre były naprawdę niesamowite.

Kiedy wchodzisz do dżungli, żeby zapolować na potwora, lepiej, żebyś był przygotowany. Inaczej czeka cię marny koniec. Szczególnie jeśli dzieją się tam naprawdę dziwne rzeczy, magię zawartą w nienaturalnej mgle czuć aż na kilometr, a sama dżungla traktuje cię jako niechcianego gościa.

Z takim oto niebezpiecznym zadaniem musi zmierzyć się Koffi, główna bohaterka powieści Ayany Gray pt. "Drapieżne bestie". Dziewczyna, chcąc spłacić dług walutowany w latach niewolnictwa jej i jej matki, wybiera się w sam środek dżungli. Pragnie odnaleźć i przyprowadzić Shetani, czyli morderczą bestie od lat siejącą popłoch wśród mieszkańców miasteczka.

Wskutek totalnego przypadku towarzyszem Koffi stanie się Ekon, aplikujący w szeregi Synów Sześciu chłopak, młodszy brat kapitana. Ekon również pragnie odnaleźć Shetani, lecz w celu zabicia potwora, co z kolei poniesie za sobą wiele zalet: wykazanie się odwagą oraz męstwem sprawi, że automatycznie wejdzie w szeregi najbardziej prestiżowego i oddanego chwałą szeregu wojowników.

Czy Koffi i Ekon odnajdą bestię? Z czym (albo kim) będą musieli zmierzyć się w dziczy? Co się stanie, kiedy nagle wszystko okaże się totalną bujdą wyssaną z palca, a prawda okaże się zgoła inna? Pytanie brzmi: co będzie tą prawdą?

Ayana Gray stworzyła bardzo dobre panafrykańskie fantasy z niesamowicie oryginalnym klimatem. W ogóle w "Drapieżnych bestiach" na największy plus zasługuje właśnie ten nietuzinkowy, zachwycający i dziki klimat rodem z afrykańskich wierzeń czy mitologii. W książce dodatkowo znalazły się zapożyczenia z języka suahili, a nawet niektóre imiona lub nazwiska należały do afrykańskich liderów politycznych, naturalistów, etc.

"Drapieżne bestie" to lekka, pełna przygód historia, którą czyta się bardzo szybko i przyjemnie. W żadnym miejscu nie ma chwili na nudę, ponieważ autorka co rusz zachwyca czytelników zwrotem akcji, jej przyspieszeniem albo wydarzeniami, od jakich wręcz nie da się oderwać. Choć czasami te wydarzenia łączą w sobie znane schematy z innych książek young adult, a bohaterowie nie są aż tak doskonale wykreowani - zabrakło mi w nich ducha, czegoś, co sprawi, że wydadzą się żywymi osobami, a nie postaciami literackimi.

W książce czytelnik spotka się z motywem zabronionej magii oraz bóstw wtrącających się w życie ludzi, więc jeśli ktoś lubi podobne klimaty, będzie zachwycony. Podobał mi się też wątek dżungli jako ogromnego, niebezpiecznego miejsca pełnego nadprzyrodzonych zjawisk - chętnie poeksplorowałabym to obszar dłużej.

"Drapieżne bestie" Ayany Gray to bardzo przyjemna młodzieżówka fantasy, którą polecam zwolennikom gatunku. I choć nie należy ona do wybitnych, to podczas czytania gwarantuję doskonałą zabawę. W książce można bowiem zetkąć się z zakazaną magią, bóstwami, młodzieńczym zauroczeniem, dzikością dżungli i potworami rodem z koszmarów. A wszystko to w akompaniamencie niesamowitej, afrykańskiej atmosfery!

16-letnia Koffi mieszka i pracuje wraz z matką w Nocnym Zoo, w którym są opiekunkami magicznych i niezwykle niebezpiecznych stworzeń. Pewnego razu pod wpływem nerwów, dziewczyna ujawnia swoją moc, o której nie miała pojęcia. Jej losy splatają się z Ekonem - nastolatkiem aspirującym do roli walecznego wojownika w szeregach Synów Sześciu.

Chłopak, tak samo jak Koffi, musi wyruszyć do serca dżungli, aby złapać Shetaniego - stwora od lat terroryzującego ich lud. Niestety ich polowanie ujawni wiele skrywanych sekretów, które mogą zaważyć na losach ich świata.

Historia stworzona przez Ayanę Gray zdecydowanie się wyróżniała na tle książek, które czytałam w ostatnim czasie. Autorka tworząc ją, inspirowała się mitologią afrykańską - która jest mi niezwykle odległa, ponieważ nigdy nie było mi dane się z nią zapoznać. Nic dziwnego więc, że niesamowicie ciągnęło mnie do "Drapieżnych bestii". Niestety pierwsza połowa (a może nawet i - książki) sprawiała, że nie do końca mogłam się wczuć w świat przedstawiony. Początek był dość nudny, mimo wielu poruszonych wątków. Jedynymi postaciami, które zostały potraktowane z odpowiednią uwagą byli główni bohaterowie - jednak reszta wypada przy nich blado.

Ostatnie kilkadziesiąt stron nieco poprawiło moje odczucia (zwroty akcji były naprawdę udane!), jednak wciąż nie mogłam znaleźć tego "czegoś".

Nie zmienia to faktu, że naprawdę jestem ciekawa, jak potoczą się losy Ekona oraz Koffii. Być może kontynuacja tej historii kryje w sobie brakujące elementy w tej historii.

"W kwestii potworów, tych przyziemnych i tych boskich, żaden nie jest tak groźny i nie budzi takiego strachu jak Shetani."

*

Koffi, razem z matką pracuje w Nocnym Zoo, aby spłacić długi oraz odzyskać wolność i jest już blisko osiągniecia celu. Ekon od zawsze chciał wstąpić w szeregi Synów Sześciu jak jego ojciec i aby to osiągnąć czeka na niego ostatnie zadanie. Niestety jedna niefortunna noc zmienia wszystko i krzyżuje ścieżki tej dwójki. Teraz aby odwykać to co utracili, Ekon i Koffi łączą siły, aby pokonać tajemniczą bestię zwaną Shetani. Jednak nie może być zbyt łatwo, zwłaszcza gdy wokół piętrzą się tajemnice, a droga do celu wiedzie przez niebezpieczną dżunglę.

Jak ja bym chciała wszystkie książki miały taki klimat jak "Drapieżne bestie". Dżungla, niebezpieczna podróż oraz nawiązania do mitologii afrykańskiej sprawiają, że wykreowany przez autorkę świat wciąga i intryguje coraz bardziej z każdą przeczytaną stroną. Jednak czy to wystarczyło, aby mogła uznać ten debiut za udany?

*

Nie będę was oszukiwać, że kreacja świata oraz właśnie klimat to największe atuty tej książki. Bohaterowie z kolei w moim odczuciu wypadają dość neutralnie - byli fajnie napisani, ale jakoś nie zapałałam do nich wielką sympatią. Jednak w książce pojawiło się również klika słabszych stron. Mówię tu szczególnie o:

- zamieszaniu na początku książki. Ciągła zmian perspektyw oraz wprowadzenie wielu bohaterów na raz - nieraz niepotrzebnie - początkowo utrudniły mi odnalezienie się w historii.

- częściowo ciągnącej się fabule. Początek książki poza kilkom fragmentami wydał mi się zwyczajnie nudny, a nadmiar przekazanych informacji pozwolił domyślić się - w kilku przypadkach - co wydarzy się dalej. Jednak, gdy akcja nabrała tempa, a im dalej w las... a raczej dżunglę, tym więcej się działo, to ostatecznie ostatnie strony książki czytałam z zapartym tchem.

Tym samym "Drapieżne bestie" oceniam na 7/10, jest to fajny debiut, po który warto sięgnąć choćby po to, aby zmierzyć się z tajemnicami oraz niebezpieczeństwem, jakie skrywa dżungla i jej niesamowici mieszkańcy.

Ostatnio mam ten problem z fantastyką, że żadna nie spełnia moich oczekiwań. Ta niestety również znalazła się w tym gronie. Moje oczekiwania, bo zobaczeniu tylu pozytywnych opinii były na prawdę wysokie, ale wyszło jak wyszło.

Zacznę od najlepszej rzeczy w tej książce, czyli świat przedstawiony. Był według mnie cudownie zrobiony, zarówno bohaterowie jak i klimat Afryki. Uwielbiam vibe dżungli w tej książce!

Niestety cała reszta leży:( Główna bohaterka mnie irytowała, bez konkretnego powodu. Cała akcja była potwornie nudna i mi się dłużyła. Ostatnie 100 stron było najciekawsze, ale pomimo to nie wzbudziło to we mnie żadnych emocji.

Czy polecam? Ciężko stwierdzić

Jeżeli interesują was takie klimaty - przeczytajcie i wyróbcie sami własną opinię.

Byłam strasznie ciekawa tej książki. "Drapieżne bestie" zapowiadały się naprawdę dobrze.

Na początku poznajemy świat, w którym żyją Koffi i Ekon. Autorka wykreowała go w bardzo interesujący sposób i odkrywała po kawałku przed czytelnikami.

Nigdy wcześniej nie spotkałam się z mitologią afrykańską. Tu miałam okazję nieco ją poznać i strasznie mi się spodobała. Świetnie przedstawione zostają wierzenia, ale mamy okazję poznać też tajemnicze bestie i dawne bóstwa, a także ukrytą magię.

Na początku pojawia się bardzo dużo postaci, jednak nie mamy okazji ich poznać. Są one jedynie wspominane przez główną bohaterkę. Przez to nie do końca mogłam zapamiętać kto jest kim. Na szczęście później wszystko się zmienia.

Dzięki podróży do Dżungli i występującym tam gatunkom zwierząt oraz roślin możemy świetnie poczuć egzotyczny klimat, ale i odrobinę niepokoju. Strasznie spodobał mi się panujący podczas czytania nastrój i stał się wręcz jednym z moich ulubionych elementów.

Nie przywiązałam się szczególnie do bohaterów, ale uważam, że zostali wykreowani bardzo dobrze. Są rzeczywiści i popełniają błędy, a to ogromnie cenię.

Znajdziemy tu również wątek skupiający się na uczuciach, ale jest on bardzo delikatny, co według mnie również jest na plus.

Styl autorki jest przyjemny, jednak przeszkadzało mi tempo akcji, szczególnie na początku. Wszystko jest dokładnie przedstawiane, a my stoimy praktycznie w miejscu. Sytuacja zmienia się nieco kiedy bohaterowie wybierają się na misję. Zaczyna dziać się coś więcej i momentami jest naprawdę będzie ciekawie. Jeszcze lepiej wygląda końcówka, która zaskakuje i trzyma w napięciu. Jednak przez tak długi i powolny początek książka mnie nudziła. Brakowało mi też nieco więcej przygody w dżungli.

Mimo wszystko polecam tę historię. Jeśli lubicie wolniejszą akcję, to "Drapieżne bestie" powinny przypaść wam do gustu.

Powieść opowiada historię dwójki młodych ludzi, których drogi zostały ze sobą połączone.

Koffi - szesnastoletnia dziewczyna pracująca w Nocnym zoo jako opiekunka niebezpiecznych zwierząt. W ten sposób odpracowuje dług rodziny i czeka, aż odzyska wolność. Pewnego wieczoru, dochodzi do katastrofy, w której dziewczyna niespodziewanie uwalnia drzemiącą w sobie moc.

Ekon - chłopak, który od zawsze był przygotowywany, by wstąpić w szeregi Synów Sześciu. Kiedy już ma odbyć swój rytuał przejścia, w Nocnym zoo wybucha pożar, a na jego drodze staje bestia i dziewczyna.

Wszystkie te incydenty doprowadziły do spotkania tej dwójki i połączenia sił, by razem odnaleźć i pokonać Shetaniego. Razem zaczynają podróż do Wielkiej dżungli, gdzie czyhają na nich niebezpieczeństwa i sprytne stworzenia. Podróż ta nie będzie łatwa, a dodatkowo odkryją prawdę, która może być przerażająca.

Z początku ciężko było mi się odnaleźć, miałam wrażenie, że to nie jest książka dla mnie. Lecz po kilkunastu stronach wpadłam w wir czytelniczy i historia zaczęła zyskiwać w moich oczach. Jest to debiut, więc rozumiem, że autorka chciała nas wprowadzić do tego świata, żebyśmy zrozumieli jak funkcjonuje, bo później dzieje się wszystko w zawrotnym tempie.

Autorka serwuje nam powieść inspirowaną mitologią afrykańską i jej wierzeniami. Jest to bardzo interesujące, a wyjaśnienia, umieszczone na końcu książki pozwoliły jeszcze bardziej zrozumieć i zagłębić się w tę tematykę.

Jest to ciekawa podróż, w której bohaterowie dowiadują się wielu rzeczy na swój temat, odkrywają prawdy, o których im się nawet nie śniło. Napotykają wiele przeszkód i niebezpieczeństw, które tylko zbliżają ich do siebie. To nie jest płomienny romans, który wybucha. Kroczą oni ramię w ramię, walczą i chronią się nawzajem, co skutkuje rodzącym się uczuciem. Po cichutku kibicowałam tej dwójce, przez co nie spodziewałam się dwóch rzeczy, które miały miejsce w tej historii. Autorka zaskoczyła mnie i to na duży plus. Po takim zakończeniu, liczę, że i w drugim tomie będzie niezwykła akcja.

Przyznam się bez bicia, że jedyny minus tej książki to bardzo mały druczek i do tego ciasno osadzony. Na szczęście rozdziały bywały krótkie, więc można by rzec, ze wszystko wynagrodziły. Jeśli chodzi o bohaterkę, która opowiada historię, to wielkim plusem była jej kreatywność. Niby opowiadała o rzeczach zwyczajnych, ale pięknie je opisywała i przyrównywała. Miałam nawet wrażenie, że to wstęp do jakiejś baśni, choć potrafiła poprowadzić tak calutką książkę. Wszystko opisywała bardzo ciekawie, rzeczy piękne niemal nadzwyczajnie. Tam gdzie krył się strach, my odczuwaliśmy go na własnej skórze, a gdzie były przyjemne wydarzenia, niemal można było się w nich rozpływać.

Początkowo postacie poznamy bardziej z nazwy, gdyż bohaterka wyrywkowo o nich wspomina. Dopiero później dawkuje nam informacje o nich, więc możemy je sobie zacząć wyobrażać. Z pewnością miałam do niej zaufanie, bo jeśli już kogoś przedstawiła w jakiś sposób, to faktycznie taka ta postać się okazywała. Świat, który nam przedstawia nie jest prosty, ale opowiada o nim w ten sposób, że rozumiemy jej przekaz. Ona tłumaczy nam co się dzieje, niczego nie ukrywa, zwyczajnie jest z nami szczera.

To było bardzo miłe doświadczenie.

Akcja nie jest szybka, do pewnych rzeczy trzeba tutaj jakby dojrzeć. Niby było jednak takich scen, które nadmiernie by się dłużyły, ja po prostu płynęłam z jej prądem. Świat jaki wykreowała, jest bardzo imponujący, przede wszystkim wszystko się z sobą zgadza. Jeśli jest już jakiś wątek pociągnięty, to zostaje on skończony. Nie było dużego elementu zaskoczenia, bardziej myślałam o niej w sensie, że ma bogatą wyobraźnię w którą chętnie zajrzałam i którą bardzo bym chciała kontynuować.

Jest to tom pierwszy i nie ukrywam, że ciekawią mnie kolejne losy bohaterów. Zastanawiam się czy wątek kończący będzie tutaj kontynuowany, czy zacznie się od innego, jakby była między nimi jakaś przerwa:-)

Sięgnęłam po tę książkę w ciemno, nigdy wcześniej o niej nie słyszałam, ale zaciekawiła mnie okładka, bije z niej egzotyka i spodobała mi się zapowiedź klimatu, ale czy jestem zadowolona z lektury?

O czym jest?

Jest to historia dobra i zła, jest o magii, bestiach i wyborach, bije od niej inspiracja afrykańskimi wierzeniami. Mamy tutaj trójkę głównych bohaterów, na początku wydaje się, że nic ich nie łączy, jednak z biegiem czasu ich ścieżki coraz bardziej się zbliżają, aż w końcu ich losy się przeplatają.

Koffi spłaca rodzinny dług w Nocnym Zoo, płaci tam swoją wolnością. Nie wie nic na temat magii...

Ekon dąży do osiągnięcia rodzinnego celu stania się wojownikiem, by inni byli z niego dumni, nic nie stanie mu na drodze. Dla niego magia to zło.

Adiah jest zagubioną duszą pragnącą zrozumienia. Magia to jej życie...

Połączy ich bestia, bestia zabijająca niewinnych, zabijająca po zmroku, bestia, której nikt nie widział, a jeśli tak, to nie przeżył.

Wspólnie wyruszą na wyprawę mającą odmienić ich życie.

Wrażenia

Nie ukrywam, że szczerze mi się spodobała. Jestem nawet zaskoczona, że tak bardzo. Na początku nie wiedziałam co o niej sądzić, bo różnorodność historii naszych bohaterów nie pozwoliła mi wczuć się w ich opowieści, jednak im dalej tym to wszystko miało więcej sensu aż w końcu się wkręciłam.

To książka przeplatająca wątki z teraźniejszości i przeszłości - bardzo spodobał mi się ten zabieg, lubię kiedy autor stosuje technikę stopniowego, naprzemiennego przedstawiania przyczyn i skutków.

Jest podzielona na kilka części, pierwsza jest dla mnie bardzo oryginalna, unosi się w niej klimat magii, niepokoju i właśnie wspomnianej już egzotyki. To były dla mnie nowe wrażenia, więc fajnie to odebrałam. Jednak z każdą kolejną częścią tej oryginalności jest mniej, nie jest to zarzut, ale spostrzeżenie, bo na przykład ostatnia część podchodzi już typowo pod znane schematy, szczerze mówiąc, ta końcówka przez to mnie rozczarowała, bo nie znalazłam w niej nic odkrywczego.

Jednak cała ta historia spodobała mi się na tyle, że naprawdę jestem ciekawa, jak autorka poprowadzi dalszą akcję, zwłaszcza, że pod koniec książki dzieje się kilka interesujących zwrotów akcji.

Jeszcze odniosłam wrażenie, że relacje między postaciami mogły zostać znacznie lepiej poprowadzone, tutaj nie zostałam przekonana ich rozbudowaniem, nie byłam w stanie odczuć więzi, o których była mowa.

Poza tym, naprawdę dobrze mi się to czytało, fajna, oryginalna książka, taka lekka dla relaksu. Ja polecam. Ode mnie 7/10.