Dwa światła

„Dwa światła” to niezwykła opowieść o sile przetrwania w czasach, w których nic nie jest pewne, a każda przeżyta minuta okazuje się cudem. To kronika losów wyjątkowego chłopca, który w najstraszniejszym okresie wybrał muzykę – a ona go uratowała.

To także portret niezwykłej przyjaźni dziecka i starszego mężczyzny. Akcja powieści rozgrywa się w trzech płaszczyznach czasowych: przed wojną, w trakcie II wojny światowej oraz po jej zakończeniu. Losy głównych bohaterów splatają się w wielu punktach, ale najbardziej poruszył mnie fragment, kiedy Andrzej opiekuje się swoim chorym towarzyszem. Nie chce go zostawić, a siła ich relacji i wzajemne oddanie są po prostu nie do zdarcia.

„Dwa światła” pokazują dwa skrajne światy. W pierwszym sztuka jest dla pianisty Edwarda bezpieczną przystanią, w której może tworzyć swobodnie, bez konieczności ucieczki i strachu. Z kolei druga rzeczywistość przedstawiona w tym utworze to nieustanna walka o przetrwanie, ukrywanie się, konspiracja i lęk przed tym, co przyniesie jutro.

Uwielbiam tę pisarkę za to, jak potrafi budować relacje międzyludzkie i jak wspaniale obrazuje emocje. Ubiera wszystko w takie słowa, że przez kolejne strony się dosłownie płynie i wciąż chcę więcej. W tym tomie autorka pokazała, że tamte mroczne lata to nie były tylko złe chwile – ludzie starali się czerpać radość z najmniejszego drobiazgu.

Obok tej lektury nie można przejść obojętnie. Jest wartościowa, poruszająca, pełna wzruszeń i cierpienia – ale taki właśnie był ówczesny świat. Nie każdy potrafi pisać o tamtych wydarzeniach w tak ujmujący sposób. Czy polecam ten tytuł? Oczywiście! Ta fabuła bardzo do mnie trafiła i zostawiła mnie z głęboką wdzięcznością za to, że mogę żyć w wolnym kraju.

„Pojął, że nie jest już nauczycielem Andrzeja, mistrzem i przewodnikiem, którym czuł się przez ponad dekadę, owładnięty obsesją, niezdolny dostrzec, że rzeczywistość chyba była inna. Już nie musiał o tym myśleć. Zawsze twierdził, że muzyka Chopina oczyszcza duszę, zdejmuje niepotrzebny ciężar, wypełnia pięknem, koi jak dotyk dłoni matki. Choć przez tyle lat był pewien, że mu się to nie uda, [âŚ] wyzbył się nagle poczucia winy i odpowiedzialności. Jakby kolejne dźwięki powoli, niezauważalnie, a potem coraz szybciej i szybciej zdejmowały z jego karku nazbyt długo noszone jarzmo.” Czy wierzycie w to, że muzyka mogła przynieść ukojenie? Nawet podczas największego bólu, cierpienia, ale i strachu wynikającego z wszechobecnie panującej wojny? W powieści autorstwa Marii Paszyńskiej „Dwa światła” - będącej wznowieniem, mamy podjęty właśnie ten temat. Przedstawia ona niezwykłą historię przyjaźni pomiędzy starym mistrzem, kompozytorem i profesorem muzyki, a niezwykle utalentowanym żydowskim chłopcem, cudem ocalałym od zagłady. Przyjaźń niemożliwą, bo rozgrywająca się w najbardziej nieodpowiednich czasach - podczas okupacji niemieckiej, ale jakże cenną i wartościową - z punktu widzenia przyszłości, gdyż chłopiec posiadający ten niezwykły dar, okazał się być powojennym laureatem Konkursu Chopinowskiego i zrobił wielką karierę pianistyczną. Historia przedstawiona w książce „Dwa światła” była inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Andrzej Czajkowski, a właściwie André Tchaikowsky, żył naprawdę. Był cudem ocalałym od zagłady chłopcem, który w przebraniu dziewczynki został wyprowadzony z getta. Trafił on do rodziny Edmunda Waltera, gdzie się ukrywał. Reszta jego losów niestety nie jest powszechnie znana, aż do momentu rozpoczęcia przez niego po wojnie nauki w Państwowej Szkole Muzycznej w Łodzi. Powieść więc nie jest jako tako biografią muzyka, lecz „wykwitem” wyobraźni samej Marii Paszyńskiej. Ale jakim genialnym! Przez tę historię po prostu się płynie. Styl pisania Autorki sprawia, jakbyśmy to my sami byli świadkami tych tragicznych zdarzeń w niej przedstawionych. Nie jest to lekka opowiastka, bowiem losy chłopca, wszystko to, czego był świadkiem w getcie, porzucenie przez matkę, która została po tej złej stronie muru z kochankiem, i której to decyzji nigdy jej nie wybaczył, ukrywanie się, a następnie próba przetrwania Powstania Warszawskiego - wszystko to naznaczone jest ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Nie ma tutaj owijania w bawełnę, łagodzenia opisywanych tragicznych wydarzeń. Zamiast tego jesteśmy świadkami terroru, niewyobrażalnego zła, strachu, niemocy, ludzkiego cierpienia. Ale jest też i już wspomniana przeze mnie muzyka! Muzyka, która próbuje oderwać od tego wszystkiego, co dzieje się dookoła, która przynosi odrobinę ukojenia, a nawet i radości w tych niezwykle ciężkich czasach. Powieść wywarła na mnie duże wrażenie i na pewno zostanie ze mną na dłużej. Polecam ją Wam z całego serca! Przeczytajcie, a nie pożałujecie!

W roku 1935 podczas Święta Chanuki na świat przychodzi Robert. Od wczesnych lat, towarzyszył mamie na lekcjach gry na fortepianie. Profesor widział w nim ciekawość i pewną iskrę, która prawidłowo podsycana mogłaby rozpalić wielki ogień. Nadchodzi jednak rok 1939 i życie żydowskiego chłopca wisi na włosku. Egzystencja w gettcie i widoki jakich jest świadkiem odciskają na nim piętno, którego nie będzie potrafił się pozbyć. Przy pomocy profesora i jego żony opuszcza to miejsce przybierając nową tożsamość - Andrzeja Czajkowskiego i ukrywa się przed oczami innych. Po wojnie osiąga sukcesy, ale czy jest tak naprawdę szczęśliwy?

Jest jeszcze tyle histori ludzi, cichych bohaterów, naznaczonych traumą ocalonych o których nie wiemy nic. Każda z tych historii jest tylko na pozór taka sama. Przecież co człowiek to inne doświadczenia, myśli, przeżycia, sytuacje w jakich się znajduje...

Chociaż książki Marii Paszyńskiej opowiadają i skupiają się głównie w jednym czasie to jednak są różne. Emocje towarzyszące podczas ich lektur krążą wokół smutku ale każdy z tych smutków jest inny.

Dwa światła to powieść o miłości, głównie do muzyki, melodi wygrywającej raz po raz takty w sercach wyjątkowo zdolnych osób. To opowieść o ocaleniu i poczuciu niesprawiedliwości. Bo dlaczego ja żyję skoro inni zostali wymordowani. To historia ludzi kładących na szali własne bezpieczeństwo i życie dla uratowania niewinnych. Mnie jako czytelniczkę bolał wybór matki chłopca. I właśnie w tym momencie ten młody człowiek poczuł coś czego nie powinien.

Bo dziecko nie jest w stanie zrozumieć wielu z decyzji dorosłych i gdy nie zostanie to z nim przepracowane czuje sie nic nie warte.

Kolejna piękna powieść spod pióra autorki, którą gdyby nie wznowienie przez wydawnictwo Książnica pewnie bym nie poznała. Jeśli jej nie czytaliście to gorąco do tego zachęcam. Warto. Polecam.

Bardzo polecam książkę, jest dobrze napisana, prawdziwa i poruszająca, inspirowana jest losami genialnego dziecka, później światowej sławy wirtuoza Andrzeja Roberta Krauthammera Czajkowskiego, który również podczas swojej kariery posługiwał się nazwiskiem André Tchaikowsky.

Akcja książki rozpoczyna się w 1955 roku w dniu Konkursu Chopinowskiego i prowadzi bohaterów przez czasy przedwojenne, wojenne, by zatoczyć krąg do momentu w którym zaczęła się opowieść. Autorka bardzo obrazowo ukazała nam obraz Warszawy i życie jej mieszkańców w okresie tak trudnym dla tego miasta.

Autorka napisała bardzo mądrą książkę, w której okrucieństwo wojny przeplata się z przepięknym i subtelnym światem muzyki.

To powieść, która nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. Zostaje pod powiekami, w myślach, a czasem także w ciszy, która pojawia się po zamknięciu książki.

To historia chłopca, który przychodzi na świat w Warszawie w 1935 roku, chłopca obdarzonego niezwykłym talentem muzycznym, który w normalnym świecie mógłby być początkiem pięknej historii o muzyce, wielkiej karierze i spełnianiu marzeń, tyle że nadchodzi wojna i nagle dzieciństwo kończy się w jednej chwili. Getto, głód, strach, śmierć i codzienna walka o przetrwanie, a gdzieś pośród tego wszystkiego muzyka i profesor, który dostrzega w chłopcu coś wyjątkowego. Ich relacja jest dla mnie jedną z najpiękniejszych części tej opowieści, bo czasem człowiek może drugiemu człowiekowi dać coś więcej niż pomoc. Może dać mu powód, żeby jeszcze przez chwilę wierzyć, że życie ma sens. Bardzo poruszyła mnie myśl, że muzyka może stać się schronieniem, ale nie takim, które ochroni przed kulami czy śmiercią, ale takim, do którego można uciec, kiedy świat wokół człowieka przestaje być światem, jaki znał.

Potem jest ucieczka z getta, chłopiec przebrany za dziewczynkę trafia na aryjską stronę, przeżywa i mogłoby się wydawać, że najgorsze już za nim, ale nie, bo wojna może się skończyć, można zmienić miejsce, rozpocząć karierę, osiągnąć sukces, zdobyć sławę, a a jednak wojna może nadal mieszkać w człowieku.

Bohater zostaje znakomitym pianistą, zdobywa świat, osiąga artystyczny sukces. A jednocześnie nie potrafi po prostu zapomnieć. Jak zapomnieć o tych, którzy nie mieli tyle szczęścia? Jak cieszyć się życiem, kiedy gdzieś z tyłu głowy wciąż wraca pytanie: dlaczego ja? Dlaczego to właśnie mnie udało się przeżyć?

To właśnie te pytania sprawiają, że "Dwa światła" przestają być jedynie powieścią o wojnie, stają się opowieścią o życiu po wojnie, o tym, że koniec działań wojennych nie oznacza końca wojny w człowieku. Historia może się skończyć w podręczniku, ale w ludzkiej pamięci potrafi trwać przez całe życie.

W święto Chanuka rodzi się dziecko. Chłopiec, który w normalnym świecie mógłby się bawić, uczyć, śmiać i rozwijać. Ale tamten czas nie należał do normalnych, a świat oszalał wraz z czasem. Wybucha wojna i ludzie dzielą się na tych miłych Hitlerowi i tych skazanych na śmierć. Chanukowe dziecko jest po tej drugiej stronie.

Są takie historie, które zapadają w serce i już tam zostają. Są takie życiorysy, które warto poznać i pochylić się dzięki nim nad tymi, którym się nie udało. Niczego nie ujmując ocalałym. Dlaczego o tym piszę? Bo Andrzej Czajkowski, o którym napisała Maria Paszyńska, do końca życia mierzył się z syndromem ocalałego. Wyszedł z getta dzięki babce, która przebrała go za dziewczynkę. Matka została. Z kochankiem. O tym też pisze autorka. Ale po kolei.

Postać Andrzeja Czajkowskiego jest prawdziwa. Faktem jest, że był w getcie, ocalał dzięki babce. Faktem jest też to, że matka go porzuciła, wybierając śmierć. Ostre słowa, ale nie mogę na to spojrzeć inaczej. Nie mnie oceniać, nie znam historii te kobiety, jej motywów, miłości do syna i partnera, by ocenić, dlaczego to zrobiła, ale porzuciła dziecko. I cóż, że dla życia, jak to było życie bez niej, co potem kształtowało małego chłopca i nie dawało mu spokoju przez całe życie.

Faktem jest też, że chłopak miał niesamowity talent muzyczny i tu już wkracza wyobraźnia autorki, która zetknęła genialne dziecko z prawdziwym pedagogiem i muzykiem. Namiastka rodziny, troski, tego, jak powinno wyglądać prawdziwe życie. Scena z wanną, tuż po ucieczce z getta złamała mi serce, ale jeszcze bardziej łamały je dopytywania małego, czy profesor będzie już na zawsze.

Maria Paszyńska z niezwykłym wyczuciem opowiada o potwornościach wojny, o tym, co się zdarzyło, choć nie miało prawa. I o tym, że nawet w tym świecie pogrążonym w rozpaczy i nurzającym się w śmierci jest miejsce na radość z muzyki, na tworzenie piękna i zachwyt nim. Chwilami jest to nawet nie do uwierzenia, że gdzieś tam za ścianą łomocą buciory nazistów, a tutaj płynie delikatna melodia. Inny świat, inny czas, choć ta sama przestrzeń.

To wydanie jest wznowieniem powieści Marii Paszyńskiej. Wcześniejsze zostało wydane w 2019 roku i nie miałam odwagi go przeczytać. Dziś wiem, że zgodnie z podejrzeniami, rozwaliła mnie ta książka na atomy, ale wiem również, że nie mogłam jej nie przeczytać. Nie tylko dlatego, by oddać hołd Andrzejowi, który mimo wszystko nigdy wielkiej kariery nie zrobił. Ale także tym, którzy kariery zrobić nie mogli, bo ich życie zostało przerwane przez kaprys człowieka dzielącego ludzi na dobrych i złych. Nie przez ich uczynki, a pochodzenie. To również hołd oddany tym, którzy pomagali, ukrywali, załatwiali papiery, użyczali podłogi, pieca czy szafy. To cisi bohaterowie wojny, który uczynili ten czas lepszym. Światełka w mroku.

Zawsze niezmiernie cieszy mnie wznawianie starych powieści. Tych, po których pozostało już tylko mgliste wspomnienie. Stojących na bibliotecznych regałach jako te omijane, przyćmione blaskiem nowości. „Dwa światła” pani Marii Paszyńskiej swoją premierę miały już w 2019 r. Książka opowiada o niezwykłej więzi, która utworzyła się pomiędzy uratowanym z warszawskiego getta chłopcem a profesorem muzyki, w domu którego bezpieczne schronienie znajduje dziecko. Pomiędzy tymi dwojgiem buduje się relacja oparta na wzajemnym szacunku i miłości do muzyki klasycznej. Dają sobie światło, które rozprasza czający się za drzwiami mrok i okrucieństwo wojny. Przyjaźń, która ich połączyła, ratowała ich w tak trudnym czasie. Andrzej okazuje się dzieckiem o słuchu absolutnym, miłującym fortepian i dźwięki. W tak niesprzyjających warunkach rodzi się genialny muzyk, w którego żagle talentu dmucha spokojny, rozmarzony, stary nauczyciel.

Pani Maria Paszyńska serwuje nam muzyczną ucztę, która wzrusza i pozwala wierzyć w dobro oraz drugiego człowieka. Z przyjemnością odkrywałam wizję historii wspaniałego, aczkolwiek mniej mi znanego, pianisty Andrzeja Roberta Krauthammera Czajkowskiego. Trudne przeżycia, tragedie, których doświadczył, oraz poczucie winy, że to on ocalał, słychać w jego utworach, które tym bardziej przejmują.

W 1935 roku w Warszawie przychodzi na świat chłopiec. Syn Żydówki i Niemca. Nikt nawet nie podejrzewa, jak wielkim talentem został on obdarzony. Podczas wojny Robert trafia z mamą i babcią do getta. Chłopiec staje się każdego dnia świadkiem okrucieństwa, bólu, ludzkiej rozpaczy. Z pomocą profesora Sokołowskiego wraz z babcią przechodzi na stronę aryjską. Otrzymuje nową tożsamość i już jako Andrzej Czajkowski rozpoczyna rozdział życia, w którym muzyka staje się jego przeznaczeniem...

„Dwa światła” Marii Paszyńskiej to niezwykle poruszająca i fascynująca opowieść o wojnie, przetrwaniu i sile muzyki, która potrafi dać człowiekowi odrobinę światła nawet w najciemniejszych chwilach.

Historia chłopca, który dorasta w cieniu wojny i warszawskiego getta, a dzięki niezwykłemu talentowi muzycznemu odnajduje w dźwiękach odrobinę normalności, mocno zapada w pamięć. Szczególnie poruszyła mnie relacja młodego bohatera z jego mistrzem oraz późniejsze zmagania z ciężarem przeszłości i poczuciem winy ocalałego. To nie jest łatwa historia, ale właśnie dzięki temu możemy się zatrzymać i pomyśleć o tym, jak wiele człowiek może przetrwać i jak trudno jest nauczyć się żyć po tragedii.

Piękna, bolesna i pełna emocji opowieść o tym, że nawet pośród największego mroku można odnaleźć choć odrobinę światła. Dla mnie duży wpływ na przeżywanie tej historii miał również fakt, że jest ona inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

Ogromnie polecam!

W 1935 roku w Warszawie przychodzi na świat chłopiec. Syn Żydówki i Niemca. Nikt nawet nie podejrzewa, jak wielkim talentem został on obdarzony. Podczas wojny Robert trafia z mamą i babcią do getta. Chłopiec staje się każdego dnia świadkiem okrucieństwa, bólu, ludzkiej rozpaczy. Z pomocą profesora Sokołowskiego wraz z babcią przechodzi na stronę aryjską. Otrzymuje nową tożsamość i już jako Andrzej Czajkowski rozpoczyna rozdział życia, w którym muzyka staje się jego przeznaczeniem...

„Dwa światła” Marii Paszyńskiej to niezwykle poruszająca i fascynująca opowieść o wojnie, przetrwaniu i sile muzyki, która potrafi dać człowiekowi odrobinę światła nawet w najciemniejszych chwilach.

Historia chłopca, który dorasta w cieniu wojny i warszawskiego getta, a dzięki niezwykłemu talentowi muzycznemu odnajduje w dźwiękach odrobinę normalności, mocno zapada w pamięć. Szczególnie poruszyła mnie relacja młodego bohatera z jego mistrzem oraz późniejsze zmagania z ciężarem przeszłości i poczuciem winy ocalałego. To nie jest łatwa historia, ale właśnie dzięki temu możemy się zatrzymać i pomyśleć o tym, jak wiele człowiek może przetrwać i jak trudno jest nauczyć się żyć po tragedii.

Piękna, bolesna i pełna emocji opowieść o tym, że nawet pośród największego mroku można odnaleźć choć odrobinę światła. Dla mnie duży wpływ na przeżywanie tej historii miał również fakt, że jest ona inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

Ogromnie polecam!

1955r.

Edward Sokołowski - starszy, schorowany i po ciężkich wojennych przeżyciach nauczyciel muzyki i kompozytor. Wspomina Andrzeja -swego wybitnie utalentowanego ucznia, któremu musi wyjaśnić pewną sprawę, która to nie daje mu spokoju. Ma poczucie, że musi to załatwić, by mógł odejść ze świata bez żalu. Wciąż wspominał i tęsknił za tym małym utalentowanym chłopcemâŚ

1935r.

Żydowska rodzina Sandlerów to sąsiedzi Edwarda Sokołowskiego. Mężczyzna uczył ich córkę Felicję gry na fortepianie, a później jej syna Roberta. Chłopiec urodził się podczas Święta Chanuki i profesor nazwał go cudem chanukowym, dzieciakiem urodzonym w czasie Święta Świateł. W czasie wojny profesor i jego żona Wanda pomagają babci chłopca i jemu samemu wydostać się z getta. Od tego czasu Robert jest już Andrzejem Czajkowskim, który okazał się geniuszem muzycznym.

Losy Edwarda i chłopca splatają się. Niestety chłopak po wydarzeniach wojennych ma żal do profesora. Dlaczego? Co takiego się stało, że chłopak nie chce rozmawiać ze swym dawnym nauczycielem i przyjacielem? Czy mężczyźni wszystko sobie wyjaśnili? Tego dowiecie się, czytając tę powieść.

đšđšđšđšđšđšđšđšđšđšđšđš

W tej historii bardzo przejmujące były wspomnienia i opisy emocji Edwarda oraz Andrzejka (szczególnie te opisujące jego życie w getcie, przyjaźń ze starszym Szlomo).

Bardzo podobała mi się postać Wandy - żony Edwarda i niezwykle silnej kobiety.

To przepiękna powieść o małżeńskiej miłości i oddaniu, o wielkiej tęsknocie za rodziną, za normalnością, o piętnie przeżyć wojennych, ale i i niezwykłym talencie. Polecam đ.

🎼🎹 RECENZJA 🎹🎼

Maria Paszyńska „Dwa światła”. W 1935 roku w pewnej żydowskiej rodzinie w Warszawie przychodzi na świat chłopiec. W dniu jego urodzin nikt jeszcze nie wie, jak niezwykły talent posiada to dziecko i ile trudności będzie musiało pokonać, aby móc robić to, co kocha, by w jego życiu najważniejsza była muzyka.

Chłopiec otrzymuje imię Robert, co oznacza „ten, który jest sławny”, ale kręta i pełna trudnych doświadczeń droga doprowadzi go do tej sławy. Robert Krauthammer podczas wojny wraz z matką i babką trafia do getta. Jako mały chłopiec widzi tam wiele zła i brutalności. Dzięki profesorowi Sokołowskiemu, dawnemu sąsiadowi i nauczycielowi muzyki, ucieka wraz z babką na aryjską stronę. Musi zmienić swoją tożsamość i odtąd nazywa się Andrzej Czajkowski.

Bardzo poruszyła mnie scena, w której chłopiec wraz z babką ucieka z getta, a jego matka decyduje się w nim pozostać ze względu na ukochanego mężczyznę. Trudno było mi sobie poukładać w głowie to, że matka zostawia własne dziecko dla miłości. Ta decyzja bardzo mnie poruszyła i jednocześnie pokazała, jak dramatyczne i niewyobrażalnie trudne wybory musieli podejmować ludzie w czasie wojny. Po ucieczce chłopiec zaczyna uczyć się muzyki i bardzo szybko przekonuje otoczenie o swoim niezwykłym talencie. Muzyka staje się najważniejszą częścią jego życia. Jego talent prowadzi go aż do Konkursu Chopinowskiego, którego zostaje laureatem.

Jednak sukces nie jest w stanie wymazać wojennych wspomnień. Cień getta przez całe życie pozostaje obecny w jego pamięci. Poczucie winy ocalałego, pamięć o tych, którzy zginęli, oraz doświadczenia z dzieciństwa głęboko w nim tkwią. Muzyka, która miała być jego największą miłością, staje się również sposobem na wyrażenie emocji i przepracowanie tego, czego nie da się zapomnieć.

Maria Paszyńska w piękny sposób pokazuje miłość swoich bohaterów do muzyki. Czytając tę książkę, niemal słyszałam w głowie chopinowskie etiudy. Muzyka jest tutaj czymś więcej niż tylko tłem wydarzeń. Staje się językiem emocji i ważną częścią historii bohaterów.

Ogromnym atutem powieści jest również obraz Żydów, getta i wojennej Warszawy. To wspaniała lekcja historii przedstawiona w zbeletryzowanej i przystępnej formie. Bardzo podobał mi się klimat tej powieści. Dom profesora, klasa, atmosfera warszawskiej inteligencji, szyk i elegancja dawnej Warszawy tworzą niezwykły obraz miasta i ludzi żyjących w tak trudnych czasach.

Zachwyciły mnie również plastyczne opisy oraz autentyczne fakty umiejętnie wplecione w fabułę. Czytelnik obcuje tutaj z wielkimi nazwiskami, takimi jak Chopin, Wagner, Beethoven czy Szpilman. Dzięki temu historia muzyki i historia Warszawy wzajemnie się przenikają.

Bardzo podobała mi się postać profesora Sokołowskiego oraz jego relacja z uczniem. To bohater, który pokazuje, jak ogromne znaczenie może mieć drugi człowiek, szczególnie wtedy, gdy młody człowiek próbuje odnaleźć siebie i swoje miejsce w świecie.

To dla mnie nie tylko opowieść o niezwykłym talencie i miłości do muzyki. To przede wszystkim historia człowieka naznaczonego wojną, traumą, pamięcią i poczuciem winy, który mimo wszystko próbuje odnaleźć swoją drogę.

Warto poznać tę historię. Warto przenieść się do okupowanej Warszawy i do tych trudnych czasów, ale także do Warszawy pełnej klasy, szyku, elegancji i niezwykłego muzycznego świata.

Świetna lekcja historii, piękna opowieść o muzyce, poruszająca historia człowieka i cudowna postać profesora Sokołowskiego. Serdecznie polecam Wam tę powieść. ❤️📖🎼