Dziennik cwaniaczka 18. Główka pracuje

„Dziennik cwaniaczka. Główka pracuje” to już 18 tom cyklu o chłopcu, który ma na imię Grek. Tym razem w jego szkole nie jest dobrze. Jego gimnazjum „szoruje o dno”. Co to znaczy? Testy kompetencyjne poszły okropnie, w bibliotece są książki z ilustracjami gołych zwierząt, a na lekcji języka angielskiego dzieci porozumiewają się za pomocą języka migowego. A żeby było tego mało, nazwa szkoły zmienia nazwę na… „Śmierdź Robalom”. Czy może być coś jeszcze gorszego?

„Dziennik cwaniaczka” to seria książeczek dla dzieci, których nie trzeba czytać po kolei. Ciekawe, zabawne a czasami dziwne przygody rozbawią i zainteresują nie jedno dziecko. Książka napisana jest łatwym językiem. Tekst mieści w liniach, co ułatwia małym czytelnikom w jego śledzeniu. Dodatkowym plusem są tutaj czarno-białe ilustracje, które przykuwają wzrok. Zawierają one również dymki, dzięki czemu po części książka jest komiksem. Osobiście bardzo lubimy takie połączenie.

Zarówno Greg jak jego przyjaciele są bardzo ciekawymi postaciami, którzy potrafią rozbawić.

Jeśli szukacie ciekawych serii dla dzieci to bardzo polecam „Dziennik Cwaniaczka”.

No i mamy osiemnasty tom „Dziennika Cwaniaczka” (osiemnasty głównej serii, bo wiadomo, były już dodatki, były spin-offy i w ogóle). I już w tym momencie wiadomo, że to jeszcze nie koniec, bo w Stanach jeszcze w tym roku, a dokładniej dwudziestego drugiego października, czeka nas premiera kolejnego – „Hot Mess”, gdzie czekają go letnie zmagania z rodziną. Ale na razie mamy „Główka pracuje” i jak zwykle, niezawodnie, super jest i tyle w temacie.

W szkole Grega zaczyna źle się dziać. Nie dość, że ogólnokrajowy test poszedł tragicznie, to jeszcze w gimnazjum zaczynają się zmiany, choćby takie, że maskotką szkolnej drużyny zostaje… sedes. A to najmniejsze zmartwienie bohaterów. Co w takiej sytuacji pocznie nasz bohater?

Co tu dużo mówić, dobijamy do dwudziestki tomów (a jeśli liczyć to co poboczne to już ją przekroczyliśmy), a słowa, które napisałem przy okazji bodajże czternastego tomu, że Jeff Kinney a wraz z nim Greg Heffley nie zdejmują nogi z gazu, wciąż są aktualne. Auirtor nie traci pomysłowości, choć mógł się wypalić, a jego seria nie traci tempa, ani jakości. Wszystko jest takie, jakiego oczekujmy i na jakie mamy ochotę, wszystko niezmiennie satysfakcjonuje i wciąga. I nie tylko dzieci, sam już się do dziadersów zaliczam, a uwielbiam ten cykl.

Dlaczego? Bo przede wszystkim, tak po prostu, „Cwaniaczka” świetnie się czyta. Nie ma znaczenia, że całość przeznaczona jest dla dzieci ani też to, że napisana została bardzo prostym językiem. Powieści Jeffa Kinneya, choć nieskomplikowane, nie są też infantylne, daleko im do bycia ugrzecznionymi czy ułagodzonymi, choć nie zawierają niczego niewłaściwego dla dzieci. Poza tym „Dziennik cwaniaczka” przepełniony jest humorem i przygodami. Ale przygodami codziennymi, zwyczajnymi, które mogłoby się przydarzyć każdemu, gdyby tylko miał talent Grega do pakowania się w takie właśnie sytuacje.

No i miło to wszystko także wygląda, bo rzecz jest nie tyle ilustrowana, ile po prostu dzieląca miejsce tekstu z iście komiksowymi wstawkami. Wszystko to jest spójnie ze sobą połączone, stylistycznie bardzo proste, bez fajerwerków, takie jakby wyrwane z notesu, ale jak notes właśnie jest ta książka. Nawet cały tekst wpisany został w typowo zeszytowe linijki, a rysunki, stylizowane na to, że robił je główny bohater, wypełniają strony na równi z nim, dopowiadając czasem coś do historii i uzupełniając ją. I to w jak świetnym stylu.

Dlatego tak mi to wchodzi, tak mnie urzeka i bawi, choć swoje lata mam. I dlatego wciąż i wciąż, raz za razem chętnie tu wracam. I zamierzam wrócić przy okazji kolejnej części.