Dziewczyna, którą chcę zabić

Autorka w tej niewielkiej powieści poruszyła wiele tematów. Na pierwszy plan wysuwa się przemoc rówieśnicza i powiązane z tym zjawisko wykluczenia. Nierzadko wynika to z problemów, które są lekceważone przez dorosłych. Zapracowani rodzice, zarówno Ci bogaci jak i biedni, nie mają czasu dla swoich dzieci, a te zabiegają o uwagę gdzie indziej lub nie radzą sobie z tym ciężarem tego zjawiska..

"Dziewczyna którą chcę zabić" zwraca również uwagę na to, jak media oddziaływują na opinię publiczną. W tym przypadku narracja z dokumentu telewizyjnego zostaje powielana, aż w końcu nikt nie słucha oskarżonej, bo mają już winnego. Autorka jednak do ostatniego rozdziału nie zdradza nam rozwiązania tej sprawy, aby pokazać czytelnikowi jak pozory mogą mylić i jakie są różne oblicza prawdy..

Lektura trzymająca w napięciu, dynamiczna, skłaniająca do przemyśleń, a jej forma oryginalna. Czekam na drugą część!

Zacznę od tego, że pomysł na napis okładkowy urzekł mnie od razu, gdy tylko go zobaczyłam. Dlaczego? Ponieważ alfabet łaciński został poniekąd upodobniony do hangeula, jak w przypadku „Z” –, „B/Ó” – czy „R” –. Nie wspominając już o tym, że sam tytuł przyciąga wzrok, a opis zachęca do lektury.

„Dziewczyna, którą chcę zabić” należy do literatury koreańskiej, do której mam słabość tak samo jak do japońskiej, a nawet chińskiej. Za każdym razem, gdy mam okazję ją czytać, wiem, że będzie mieć ten niepowtarzalny klimat. W tym przypadku doświadczyłam tego samego, choć książka przerosła moje oczekiwania! Jestem wręcz zaskoczona, że spodobała mi się aż tak bardzo, a wymazanie jej z pamięci będzie trudne, o ile nie niemożliwe.

Sposób skonstruowania tej książki okazał się strzałem w dziesiątkę, ponieważ nie poznajemy wyłącznie oskarżonej Juyeon, ale także, zgodnie z opisem, zapisy wypowiedzi prosto z wywiadów. Jeden z nich pojawia się już na samym początku

„Kogo, że niby Park Seo-eun? No pewnie, że znam. Nie, nie byłyśmy w jednej klasie. Kojarzę ją z widzenia, kilka razy po prostu minęłyśmy się gdzieś na korytarzu”

Cytat ze strony 9

Podobnych wypowiedzi jest o wiele więcej, ale chcę zaznaczyć, że dodają tylko smaku, tego ognia! Ani razu nie czułam się rozproszona czy znudzona – wręcz przeciwnie. Te, że tak to nazwę, „dodatki” brzmiały niezwykle realistycznie, dokładnie tak, jak wiele osób rzeczywiście się wypowiada. Na pierwszych stronach dostaliśmy również ostrzeżenie, że transkrypcja może nie być zawsze poprawna gramatycznie, co uważam za świetny wybór. Faktycznie mocniej uwypukla to charaktery mówiących.

Książka porusza temat prawdy i tego, co chcemy, by nią było. Pokazuje, jak łatwo wmówić sobie, że coś jest kłamstwem albo że coś naprawdę miało miejsce. Jak wystarczy cudza opinia, byśmy w kogoś zwątpili, a nawet zwątpili w siebie. Ponieważ jest to literatura młodzieżowa z mocnym przesłaniem, myślę, że warto dać ją do przeczytania młodszym odbiorcom. Znajdziemy tu elementy dochodzenia prawdy niczym w kryminałach, ale w lżejszej konstrukcji, nacechowanej emocjami, która daje pole do głębokiej refleksji.

To jedna z tych książek, które sprawiły, że miałam zaszklone oczy. I jedna z tych, które uświadomiły mi, że więcej nie będę szła za tłumem, tylko zdam się na suche fakty. Nie lubię dawać ocen punktowych, ale dla mnie skala zdecydowanie wyszła poza 10. Wow, po prostu wow.

„Nie wiedziała. Naprawdę nie miała pojęcia. Z początku z pełnym przekonaniem zeznała, że wcale nie odebrała życia Seo-eun. Ale teraz, gdy wszyscy wskazywali ją jako sprawczynię, nie miała pewności, czy nadal mogłaby tak twierdzić”

Cytat ze strony 55

Bardzo lubię literaturę azjatycką, ciekawa byłam więc jak wygląda książka młodzieżowa, a może wręcz odrobinę thriller w tym wykonaniu. No i znów się nie zawiodłam.

Liceum w którym dochodzi do morderstwa jednej z uczennic, główną podejrzaną jest jej najlepsza przyjaciółka, która nie pamięta nic z tego popołudnia. Sama książka ma ciekawą formę przesłuchań, lub rozmów z konkretnymi osobami, powoli więc odkrywany przeróżne informacje na temat obu dziewczyn, często są to informacje sprzeczne. To ciekawe jak możemy zmieniać nasz punkt widzenia poznając nowe zeznania.

Książkę tę czyta się niezwykle szybko, ale naprawdę aż trudno się od niej oderwać. Uwielbiam to że nie ma tam jakiś rozbudowanych opisów, a raczej same konkrety, daje to poczucie takiego prawdziwego detektywistycznego dochodzenia, gdzie liczy się właśnie konkret.

Tematyka książki też jest bardzo na czasie, przemoc rówieśnicza, samotność, trudne relacje z rodzicami, którzy ciągle pracują, zazdrość, bieda oraz "odwracanie głowy" w sytuacjach kiedy powinno się zareagować.

Dodatkowym atutem jest zaskakujące zakończenie. To chyba najlepsza książka młodzieżowa jaką do tej pory przeczytałam, jednak jest jak na nie dość mroczna.

Pierwsza moja myśl o tej książce po przeczytaniu to fakt, że autorce udało się w bardzo niepokojący sposób obnażyć ludzką naturę, mechanizmy społeczne i siłę, jaka ma w sobie plotka puszczona w przestrzeń. Autorce udało się stworzyć kryminał, który emocjonalnie ma w sobie znacznie więcej z dramatu psychologicznego.

W szkolnym budynku zostają znalezione zwłoki dziewczyny Park Seo-eun, a wszystkie tropy prowadza do jej przyjaciółki Ji Ju-yeon, która z dnia na dzień z urobienia perfekcji staje się w oczach społeczeństwa potworem. Z dnia na dzień nagonka na bohaterkę nabiera na sile, a budowany wizerunek bezdusznej manipulatorki jest potwierdzany przez kolejnych świadków.

Książka jest bardzo ciekawie zbudowana na podstawie krótkich rozdziałów i zapisów przesłuchań i wywiadów, dzięki czemu miałam poczucie zagłębiania się w myśli zarówno oskarżonej jak i innych postaci co dawało niesamowity kolaż emocji. Cała ta konstrukcja przypominała mi nieco dokument true crime, a ja starała się rekonstruować przebieg wydarzeń niczym ławnik na sali rozpraw.

?Na mnie jednak największe wrażenie zrobiło ukazanie cienkiej granicy między prawdą, a plotką bo ten motyw niby jest znany, jednak tutaj uderza z niesamowitą siłą. Każdy z bohaterów miał swoje tajemnice, każdy kłamał, jednak nie zawsze ze złych powodów i właśnie za sprawą tej sieci kłamstw sama Ji Ju-yeon nabiera wątpliwości co do wydarzeń z dramatycznego dnia, co było tylko dowodem tego jak presja publiczna może dokonać totalnego rozkładu psychicznego jednostki.

Historia jest lustrem współczesnego społeczeństwa i niestety nie jest to lustro przyjemne. Książka jest niesamowicie prowokująca co do pytań o winę i granice sprawiedliwości, a finał, finał pozostawia wątpliwości, posmak goryczy, ale dał mi pełną satysfakcję.

DZIEWCZYNA, KTÓRĄ CHCĘ ZABIĆ to historia, która intryguje już od pierwszych stron. Przede wszystkim tematyką - w jednej z koreańskich szkół ginie biedna uczennica, a jej bogata przyjaciółka uznana jest za winną. Nagonka medialna na sprawę, węszenie dziennikarzy, masa wywiadów, nagonka na różne wersje wydarzeń, renomowana prawniczka, która zawsze wygrywa, a prawda... czy kogoś w ogóle interesuje prawda?

Książka pokazuje nam tok śledztwa - wywiady, rozmowy z prawnikiem, wypowiedzi uczniów szkoły, pracowników, a także Ju-yeon, która przebywa w areszcie do zakończenia sprawy. W jaki sposób zmarła Seo-eun? Jak naprawdę wyglądała przyjaźń dziewczyn? Kto zawinił? Trzeba przyznać, że autorka w niezwykle umiejętny sposób tkała swoją opowieść i do samego końca nie byłam pewna, jak to wszystko się zakończy. Były momenty, że wierzyłam w jej winę, ale były też takie, kiedy byłam przekonana, że dziewczyna jest niewinna. Autorka bardzo trafnie poruszyła też temat kontrastów między biedą, a bogactwem, pokazując, że gdy chodzi o korzyści, wszyscy lgną do ludzi bogatych, ale jeśli coś się stanie, pierwsi wskażą palcem na osobę bogatą. I zresztą w drugą stronę bywa tak samo. Ukazano, jak łatwo nakleić łatkę na człowieka tylko ze względu na stan portfela, znajomości, reputację. I niestety, ale bardzo jasno tu widać, że często nikogo nie interesuje, jaka jest prawda, bo ludzie stworzą sobie swoją wersję wydarzeń, która będzie im bardziej odpowiadała.

Książkę czyta się szybko, ze względu na krótkie rozdziały, ale dzieje się w nich wiele - umysł czytelnika pracuje na wysokich obrotach, próbując rozwikłać zagadkę przed wszystkimi innymi. Autorce udało się zaangażować mnie w lekturę - pochłonęłam ją naprawdę szybko i cały czas czułam się zaintrygowana.

Polecam wszystkim, nie tylko nastolatkom!

Park Seo-eun i Ji Ju-jeon to nierozłączne przyjaciółki. Są dla siebie wszystkim tym, czego nie zapewniają im rodzice. Wspierają się w samotności, braku bliskości i niezrozumieniu, które obie silnie odczuwają. Park Seo-eun boryka się również z wykluczeniem i niechęcią środowiska, bo w świecie, gdzie wyznacznikiem wartości człowieka jest status materialny, dla biednych nie ma miejsca. Ji Ju-jeon pod tym względem ma wszystko. Ale i tak nie jest szczęśliwa. Dziewczyny wydają się doskonale uzupełniać i kompensować sobie wzajemnie wszelkie braki. Gdy Seo-eun zostaje znaleziona martwa na terenie szkoły, podejrzenie padają na Ju-jeon. Z relacji osób postronnych wynika, że Ju-jeon to egoistyczna psychopatka z niekontrolowanymi napadami gniewu i agresji, a Seo-eun to cicha, spokojna dziewczyna, ofiara przemocy i manipulacji ze strony koleżanki. Dowody i opinie innych świadczą na niekorzyść Ju-jeon, ale ona nie pamięta kluczowego momentu. Nie wie, czy wyrządziła krzywdę swojej przyjaciółce. Jest zaszczuta przez opinię publiczną, która wydała na nią wyrok, zanim zrobił to sąd. Bo "Świat słyszy tylko to, co chce usłyszeć. Nie interesuje go prawda".

I o tym przede wszystkim jest ta książka – o prawdzie i zaufaniu. To kluczowe elementy tej opowieści.

Czym jest prawda, jak ją postrzegamy i rozumiemy. Czy dla każdego prawda jest taka sama i znaczy to samo? Czy każdy może mieć jej własną wersję i kształtować ją wedle uznania? Czy prawda to fakty i to, co widzimy na pierwszy rzut oka czy może to coś więcej? Coś, czego nie dopuszczamy, bo nie jest dla nas wygodne; opinia ogółu, której nie poddaje się w wątpliwość, bo przecież skoro wszyscy tak mówią, to z pewnością tak jest... Ju-jeon zarzeka się, że nie zabiła, ale nikt jej nie wierzy. Nie ufają jej nawet rodzice i sowicie opłacani prawnicy. Prawda rozmywa się w morzu wielu głosów.

Choć ta historia w całości jest fikcją, to nie można odmówić jej realizmu. To po prostu może się zdarzyć. Wszę¬dzie, nie tylko w Korei Południowej. Bo prześladowanie, hejt, przemoc, szykany, znęcanie i ostracyzm środowiskowy obecne są wszędzie. I prawie zawsze prowadzą do tragedii. Biedny równa się przegryw. Niegodny szacunku i akceptacji. I to leżało u podstaw tej historii. A jaka jest prawda? Znajdziemy ją w jednym z rozdziałów. Tam kryje się to, co zapomniane, pominięte i przeinaczone. I tam jest motyw. Czy Ju-jeon to naprawdę wcielone zło, a Seo-eun niewinna ofiara?

Fenomenalna książka! Niezwykle mocno dotykająca współczesnych problemów nastolatków, kwestii wychowawczych, rodzinnych i środowiskowych. Napisana z dużym wyczuciem w trudnym temacie, trochę ku przestrodze, trochę, by zwrócić uwagę na ważkie problemy. Pełna skrywanych frustracji, żalu, smutku, poniżenia i nienawiści. Arogancji, plotek i pogłosek. To manifest przeciwko przemocy i w obronie prawdy. Były tu takie momenty, kiedy czytało się to ciężko, bo emocje i bezsilność wręcz przytłaczały. Trudno było zająć stanowisko, trudno było go nie zajmować. Trudno było nie znienawidzić głównej bohaterki. I trudno jest pozostać obojętnym wobec opisanych wydarzeń… Wystarczy otworzyć Internet, by odnaleźć tam wiele podobnych historii…

Polecam bardzo.