Emigranci. Tom 1. Podróż za horyzont

Sabina Waszut czaruje słowami! Każda jej powieść to zapowiedź literatury wysokich lotów i nie, nie jest to przesadą. "Emigranci. Droga za horyzont" to wstęp do sagi o ludziach, którzy wybrali życie na obcej ziemi. Autorka pokazała ten problem od dylematów związanych z podjęciem decyzji o wyjeździe, przez przygotowania aż do momentu dotarcia do celu. A u celu wcale nie jest tak cudownie jak obiecywano.

Uwielbiam powieści p. Sabiny, nie są to lekkie powieści obyczajowe, a książki, o których myśli się długo po przeczytaniu ostatniej strony. Polecam.

Lubię książki historyczne. Lubię też sagi rodzinne, a ta książka to mieszanka obu tych elementów, spójna, realistyczna i, niestety, mocno przygnębiająca.

Rodzina Gajdów mieszka w Galicji, gdzie żyje z uprawy roli. Jest 1902 rok, bieda piszczy, a najbardziej pożądaną rzeczą jest wyjazd do Brazyli, która jawi się jako kraina mlekiem i miodem płynąca. Jest to kluczowa oś tej historii. Rodzina pełna nadziei, ale też naiwności i niewiedzy wyrusza w podróż. Nie będzie to wycieczka, a ciężka przeprawa, podczas której na rodzinę spadną nieszczęścia. Podziwiam autorkę za to, że tak prawdziwie, historycznie oddała realia tamtych czasów. Ale bardzo smutnych czasów.

Książka mimo tego, że mi się podobała, to ogromnie mnie przygnębiała. To po prostu nie był odpowiedni moment. Mało tutaj radości, ciężko też nazwać tę powieść przyjemną. Jest to zapis ciężkiego losu, który spotkał wiele takich rodzin jak Gajdowie. Jest to bardzo ciekawa, nawet edukacyjna, powieść i na pewno sięgnę po kontynuację.

Jeśli szukacie poruszającej historii to najnowsza powieść Sabiny Waszut zapewni Wam wiele emocjonujących chwil. Subtelne i zarazem pełne wrażliwości pióro autorki szkicuje historię człowieka przepełnionego nadzieją znalezienia swojego miejsca na ziemi.

Pani Sabina zaprasza nas do roku 1902. Poznajemy losy mieszkającego w Galicji Włodka Gajdy. Mężczyzna natchniony opowieścią miejscowego nauczyciela o Brazylii, krainie mlekiem i miodem płynącej, postanawia opuścić ubogą wieś. Wraz z żoną i trójką dzieci zamierza wyruszyć za ocean. Hanna miała wiele obaw względem tej decyzji. Wolała swoją biedę niż obcą. Jednak zdaniem Włodka podróż ta jest dla jego rodziny jedyną możliwością do poprawy swojego życia. Dlatego też postanawia postawić wszystko na jedną kartę. Porzucenie dotychczasowego życia jest krokiem ryzykownym, lecz zdaje się być dla mężczyzny jedynym.

Niestety jak to w życiu bywa, droga ta jest dla Państwa Gajdów naznaczona trudnościami. Muszą oni zmierzyć się z bezdusznością drugiego człowieka. W Bremie przyjmują pod swą opiekę córkę warszawskiego dorożkarza. Jak bardzo Zuzanna zmieni ich plany? Czy tajemnica Hanny Gajdy skomplikuje podróż do ziemi obiecanej?

Mogę obiecać Wam, że czeka Was wiele porywów serca, gdyż historia stworzona przez Sabinę Waszut porusza do głębi. Losy tej rodziny rodzą pytanie – jak wiele będą musieli znieść, ile wytrzymać, aby odnaleźć swój wymarzony raj na ziemi.

Sabina Waszut w pierwszym tomie sagi porusza temat emigracji Polaków z początku XX wieku. Autorka dotyka kwestii „Polaków, którzy z różnych powodów i w różnym czasie zdecydowali się opuścić swój dom, by wyruszyć na poszukiwanie lepszego chleba”. I choć historia Włodka i Hanny jest fikcją literacką, to nie można oprzeć się wrażeniu, że jest kalką losów wielu Polaków dotkniętych problemem emigracji. Emigracji wymuszonej ubogą sytuacją życiową, która zmusiła człowieka, do poszukiwania szczęścia poza granicami swojego kraju.

Takie decyzje często obarczone są wieloma emocjami. Wielu ludzi tak samo jak Hannę targało sumienie. Zmuszeni byli oni oderwać swoje ojczyste korzenie, by wyrwać się z ubóstwa. Często zrywając kontakty z najbliższymi. To zapewne bolesne przeżycie. I dzięki Pani Sabinie możemy po części wczuć się w sytuację ludzi, których życie zmusiło do takiego kroku. Kroku bolesnego, lecz niestety w wielu przypadkach koniecznego.

Jeśli chcecie poznać tę historię, to koniecznie sięgnijcie po książkę „Emigranci. Podróż za horyzont”. Myślę, że miłośników porywających i pouczających historii nie muszę specjalnie przekonywać. Jestem przekonany, że po przeczytaniu tej powieści sami uświadomicie sobie, że warto zapisać ją na listę Najlepszych Interesujących Książek. Czyt-NIK już to zrobił. I nawet więcej, ułożyłem tę książkę wśród wcześniejszych powieści Sabiny Waszut zaznaczając w swej pamięci, że jeszcze kiedyś powrócę do twórczości autorki. Myślę, że jest ona ponadczasowa i za kilka, kilkanaście lat spojrzę na tę historię z perspektywy kolejnych życiowych doświadczeń. A „Emigranci. Podróż za horyzont” powieścią życiową jest!

http://www.czyt-nik.pl/recenzje/w-poszukiwaniu-swojego-miejsca-na-ziemi/

Rodzina Gajdów codziennie zmaga się z trudną codziennością na ziemiach Galicji. Jest rok 1902, ludziom doskwiera bieda i głód. To właśnie one sprawiają, że Gajdowie podejmą każdą próbę poprawy obecnej sytuacji. Taką możliwość ma im dać ucieczka do Brazylii. Zaufany nauczyciel obiecuje im "złote góry". Niczego nieświadomi Gajdowie wraz z trójką swoich dzieci decydują się na wyjazd. To, co ich spotyka, ma się nijak do opowieści, którymi raczył ich nauczyciel. Podróż jest dramatyczna, a Brazylia jeszcze gorsza.

Pierwsza część sagi dotyczy podróży do Brazylii, które mają przynieść szczęście ubogim rodzinom. Moja złość jest nie do opisania. Chciwość pieniądza stworzyła system skazujący ludzi na poniewierkę, na ogromną liczbę ofiar. Wcale się nie dziwię bohaterom, że podjęli taką decyzję. Galicja była bez żadnych perspektyw. Z drugiej strony wciąż bałam się o ich los, współczułam im niemiłosiernie, że dali się tak oszukać. Ta pozycja nie ma szczęśliwego zakończenia. Bohaterowie godzą się na to, co dostają od losu, bo nie ma możliwości powrotu. Nie potrafią do końca odnaleźć się w nowej rzeczywistości, nie potrafią zapomnieć o miłości do swojego kraju. Nic nie zwróci ofiary, jaką ponieśli, decydując się na ten krok.

Książkę czyta się bardzo szybko i ciężko się od niej oderwać. Pióro autorki jest przyjemne, a sama fabuła ciekawa. To dość dramatyczna historia, która przez większość czasu wzbudzała we mnie poczucie złości, strachu i bezsilności. Taki mógł być zamysł autorki, albo tak po prostu działa na mnie ta historia. Tym bardziej, że mimo fikcji, bije z niej przeogromna autentyczność, jakby została napisana na faktach. Nie jest to jednak lekka książka, więc polecam szczególnie tym, którzy lubią trudne tematy, którzy chcą poznać prawdziwe oblicze emigracji, które nie zawsze kończą się szczęśliwie. Czasem lepszy wróbel w garści, niż gołąb na dachu. Czasem wizja lepszego życia, przesłania nam rzeczywistość i wpycha nas w złą drogę.