Złe miejsce, zły czas

Grudzień sprzyja czytaniu i w moim przypadku obfituje w dobre książki.

Jedną z takich lektur jest Złe miejsce, zły czas Pani Małgorzaty Rogali.

Tym razem szkolna pedagog Weronika Nowacka staje w obliczu niesamowicie ważnej kwestii - ma bowiem do czynienia z przemocą rówieśniczą i patostreamingiem, czyli nagrywaniem epatujących przemocą filmików w których nastolatkowie napadają na obce osoby, wyzywają je lub ośmieszają często bez ich wiedzy czy też oblewają ich ubrania farbą..

Jedną z osób które padły ofiarą takiego "żartu" jest Ula Ratajska , matka Ali która niedawno przeniosła się do szkoły rejonowej na Mokotowie , ponieważ po śmierci ojca rodzicielka nastolatki przeniosła tam ją i jej brata Maćka.

Szybko okazuje się,że świat uczniów szkoły bardzo różni się od tego jak wyobrażają to sobie ich opiekunowie a młodzi ludzie twardo ze sobą konkurują.

Prym w nagrywaniu owych sytuacji wiodą Łukasz I Dorota.

Niestety żadne z nich nie przewidziało, że ich skrajnie nieodpowiedzialne postępowanie doprowadzi do tragedii.

Na terenie dzielnicy bowiem przy ulicy Odyńca dochodzi do napadu ratunkowego, którego ofiarą padła spokojna emerytka , pani Bożena.

Na jaw wychodzi, że owego feralnego dnia młoda Ratajska była na miejscu zdarzenia.

Co widziała dziewczyna? I do czego dojdzie, gdy Alicja znajdzie w sobie odwagę, by o tym odpowiedzieć?

Śledztwo zostaje przydzielone Krystynie Szubie i Szymonowi Pawelcowi.

Czy funkcjonariuszom uda się rozwiązać zagadkę zabójstwa seniorki?

Po raz kolejny autorka bardzo mnie zaskoczyła, ponieważ bardzo długo sądziłam, że wiem co się wydarzyło. Jak się okazało, byłam w błędzie a fabuła bardzo szybko mnie do siebie przekonała.

Dzięki temu czytanie było przyjemnością, a ja ciekawa rozwoju akcji przewracałam kolejne strony.

Polecam

Niezależnie od tego, jaką historię Małgorzata Rogala stworzy, to każda z nich przyciąga uwagę od początku do końca, a jej książki czyta się jednym tchem. Tym razem autorka opisuje współczesną rzeczywistość, w której zabranie nastolatkowi telefonu staje się dla niego największą katastrofą. Młodzi ludzie nie przejmują się już złymi ocenami w szkole, lecz faktem wykluczenia z grupy w mediach społecznościowych. Najważniejsze jest przyciąganie uwagi rówieśników i bycie w centrum grupy – to swoisty cel prawie każdego nastolatka. Internet i wykreowany tam świat stają się dla młodych ludzi wyrocznią i wzorcem, ponieważ pragną żyć lekko, łatwo i przyjemnie, bez wysiłku, sądząc, że tak właśnie żyją wszyscy, których spotykają w wirtualnym świecie.

Urszula Ratajska ma wystarczająco dużo problemów po tragicznej śmierci męża, a dodatkowo ktoś oblewa ją czerwoną farbą, niszcząc jej jedyny płaszcz. Po lekcjach, w drodze do domu, jeden z uczniów zostaje pobity, ale nie chce zdradzić, kto za tym stoi. W tym samym czasie w jednym z mokotowskich bloków zostają znalezione zwłoki kobiety. Policja szybko ustala, że jej śmierć nie była wynikiem nieszczęśliwego wypadku, lecz do jej zgonu przyczynił się ktoś trzeci. Do dochodzenia zostają przydzieleni Szymon Pawelec i Krystyna Szuba, jednak nic w tej sprawie im się nie układa i mimo podjętych czynności, śledztwo utyka w martwym punkcie. Alicja, córka Ratajskiej, przypadkiem odkrywa tajemnicę. Już wie, kto napadł na kolegę oraz kto zniszczył płaszcz jej matce, może też być ważnym świadkiem w sprawie zabójstwa kobiety. Kiedy dziewczyna postanawia ujawnić sekrety, uruchamia lawinę zdarzeń.

Przedstawione jest szokujące podejście rodziców do nauczycielki, bo to, co zrobiło ich dziecko, nie mogło być jego winą, lecz nauczycielki, która, ich zdaniem, nie dopilnowała sytuacji w klasie. Gdy dyrektor postanawia wezwać policję, rodzic grozi mu interwencją Kuratorium.

W końcu dochodzi do tragedii, która nie musiałaby się wydarzyć, gdyby rodzice zamiast krzyków i przemocy, naprawdę zainteresowali się tym, co ich dzieci robią po lekcjach, zamiast bagatelizować problem i zrzucać winę na szkołę oraz nauczycieli. Jedna szczera rozmowa z nastolatkami mogłaby rozwiązać niejeden problem, bo młodsze pokolenie rozumie więcej, niż dorosłym się wydaje.

Dzieci często nie radzą sobie z problemami, które spotykają je w szkole. To rola rodzica, aby dostrzec, że dziecko zmaga się z trudnym doświadczeniem i stanąć na wysokości zadania, pomagając mu poradzić sobie z tym, co je trapi. Nie powinno się tego robić za pomocą siły, jak jeden z ojców, który przy pomocy pasa „tłumaczy” dziecku, że oberwało nie za to, co zrobiło, lecz dlatego, że dało się złapać, a on musi teraz tłumaczyć się z jego wyczynów w szkole i tracić czas. Kiedy wychodzi na jaw, kto i dlaczego zniszczył odzież przypadkowym przechodniom, Urszula Ratajska postanawia przeprowadzić rozmowę z rodzicami dzieci, które dopuściły się tego czynu. W obecności pedagoga chciała się przekonać, czy rodzice zdają sobie sprawę z tego, co zrobili ich syn i córka. Niestety, kobieta nie doczekała się przeprosin, a jej wyznanie spotkało się z niedowierzaniem rodziców, mimo że przedstawiła im konkretne dowody.

Małgorzata Rogala jak zawsze opisuje ważne problemy dotykające dzisiejszych ludzi, szczególnie nastolatki, które nie widza zagrożeń związanych z używaniem telefonów komórkowych i internetu, a także na wyzwaniach dotyczących relacji między rówieśnikami. Autorka przedstawia autentyczne dylematy, z którymi borykają się młodzi ludzie, pokazując, jak łatwo mogą znaleźć się w niebezpiecznej sytuacji. To dom powinien być dla młodego człowieka oazą spokoju, dającą poczucie bezpieczeństwa. Rodzic powinien być dla niego wsparciem w każdej , a szczególnie trudnej sytuacji.

Kolejna świetna powieść Małgorzaty Rogali, którą powinni przeczytać wszyscy, a szczególnie rodzice, i wziąć sobie do serca opisywane w książce zdarzenia, zanim ich dzieci znajdą się w złym miejscu i w złym czasie. „Złe miejsce, zły czas” to wstrząsająca powieść, która skłania do głębokich refleksji. Epilog powieści poraża swoją wymową, gdyż jasno ukazuje, że najgorsi są domowi oprawcy.

Często za agresywnym zachowaniem nastolatków kryje się brutalność, której doświadczają w domu. Dorośli, którzy nie mają czasu na rozmowy z dziećmi, zamiast szukać porozumienia, wymuszają swoje racje siłą, co tylko pogłębia problem. Przemoc rodzi przemoc – ktoś zawsze musi za nią zapłacić. Jak powiedziała Meryl Streep: „Jeśli ktoś silniejszy używa przemocy wobec słabszych, przegrywamy wszyscy”. Domowe konflikty mogą prowadzić do agresji w szkole, w pracy, na ulicy, na parkingu przed supermarketem, na stadionie – dosłownie wszędzie!

Powieść zasmucająca, przygnębiająca, jednocześnie bardzo ważna, bo przedstawiająca bieżące problemy. Kto z nas nie zastanawiał się nad tym, skąd bierze się zbrodnia? Jak rodzi się zło? Czy w innym miejscu, innym czasie, odmiennych okolicznościach ludzie postępowaliby inaczej, podejmowali alternatywne decyzje?

Czasami życie komplikuje się momentalnie… To właśnie przydarzyło się Urszuli – nagłą śmiercią zginął mąż, zmieniła mieszkanie, straciła pracę. Nowe warunki zmusiły ją do przeniesienia dzieci z prywatnej szkoły do rejonowej. Alicji i Maćkowi również trudno odnaleźć się w nowej sytuacji, cierpią, buntują się, chociaż naprawdę nie chcą świadomie dodawać mamie zmartwień…

A w szkole? Nie jest łatwo… Nowemu towarzystwu daleko od ideału, szczególnie uciążliwa jest Dorota i Łukasz, dwa silne charaktery, nieustannie próbujące wywrzeć na innych wrażenie i dążące do władzy nad słabszymi. Nie jest im obca przemoc i używki. Nie reagują na działania nauczycieli i prośby rodziców. I tutaj pojawia się kolejny problem – brak współpracy między szkołą i domem. Na zarzuty pedagogów rodzice reagują niedowierzaniem, wypierając rzeczywistość, broniąc dzieci i przerzucając odpowiedzialność za wychowawcze niepowodzenia.

Odwracając kolejne strony, brnąc w historię nastolatków i ich rodzin, trudno złapać oddech, ostudzić emocje, bo uświadamiamy sobie, że są to sprawy tak bolesne, że okazujemy się wobec nich bezsilni, bezbronni, pomimo najlepszych chęci.

Trudno oprzeć się rozmyślaniu, jak dobrze wychować dziecko, nauczyć reagować na przemoc, agresję? Jak dodać pokrzywdzonemu odwagi, jak nauczyć odpowiedzialności za własne czyny czy chociażby mądrego korzystania z mediów społecznościowych? Tyle tutaj zagadnień, że wiruje w głowie, a wszystkie są ważne.

Cała ta historia przedstawiona jest tak sugestywnie, empatycznie, że nie sposób nie zrozumieć którejkolwiek ze stron. Zawszę jednak marzę o tym, by dobro zwyciężyło, by krzywdy zostały wynagrodzone, chociaż zdaję sobie sprawę z nierealności takich oczekiwań. Tutaj, gdy już wydawało mi się, że życie bohaterów powoli wychodzi na prostą, autorka wrzuca kolejny wątek i serce znowu się rozpada. Zgadzam się, że nie można tłumaczyć wyrządzanego zła żadnymi okolicznościami. Nawet traumatyczne dzieciństwo, stres, silne emocje nie mogą usprawiedliwiać krzywdzenia innych. A już na pewno nie nienawiść, chęć zemsty czy marzenia o popularności… A jednak – sami zobaczycie… Nic nie jest czarno białe…

#małgorzatarogala #złemiejscezłyczas #skarpawarszawska #polecampowieść