Felix, Net i Nika oraz Zero Szans 2. Inne Jutro

Młodzieżówka w której znajdziesz wszystko czego szukasz, mimo, że na karku masz już +30 lat? Tak, w końcu mogę to napisać… +30. Jestem w szoku!

Ale wracając do książki… gdy przeczytałam „Zero szans” musiałam, totalnie musiałam dostać drugi tom! Przecież nie można zostawić czytelnika w takim miejscu tak o… dobrze, że Rafał Kosik stanął na wysokości zadania i szybko dotarła do mnie 2 część!

Co możecie znaleźć w najnowszym tomie przygód znanych i kochanych przez czytelników nastolatków?

Otóż na pewno będziecie świadkami nie tylko tego, jak rozwija się sztuczna inteligencja, ale również nasza trójka przyjaciół. Są coraz bardziej dorośli, zmieniają się… czy to dobrze? Oceńcie sami!

Lubię książki przygodowe. A tutaj dzieje się, oj dzieje! Mam wrażenie, że strony same się przewracały. Autor przenosi nas magicznie w odległe od naszej szarej rzeczywistości rejony i robi to tak dobrze, że można wręcz poczuć ten klimat, tę temperaturę, piasek w powietrzu… wszystko. Przez te 300 stron mogłam przenieść się w niesamowitą podróż i… żałuję, że już skończyłam czytać.Chce koniecznie dalszą historię trójki przyjaciół.

Momentami się śmiałam, byłam przerażona, trzymałam kciuki w kulminacyjnych momentach… przeżywałam wszystko razem z nimi!

Czy wierni czytelnicy serii o przyjaciołach będą zadowoleni? Oczywiście. Zaskoczeni? Z pewnością!

Polecam serdecznie :)

Jest nowy „Felix, Net i Nika”. No i super, bo poprzedni tom – jak cała seria – znakomity był, a ten, stanowiący jego bezpośrednią kontynuację, jeszcze lepszy jest. Może dlatego, że bardziej trafia w mój gust, jeśli chodzi o scenerię akcji, w którą jeszcze mocniej wnika? Tak czy inaczej, świetnie jest, a pół roku oczekiwania (a przyznaję, wydawało mi się, że trwało to zdecydowanie dłużej) tylko podsyciło apetyt na tę część. A czy to już koniec tej opowieści – mówię o „Zero szans”, nie całym cyklu – to już będziecie musieli odkryć sami, ale niezmiennie warto, choć to już siedemnasta książka z tymi bohaterami.

Jeśli chodzi o treść, kiedy zaczyna się ten tom, jesteśmy w środku wydarzeń, w których pozostawiła nas część poprzednia. Zanim to jednak nastąpi, dostajemy wprowadzenie w tajemnicze wydarzenia, jakie mają związek z wojskowymi ćwiczeniami, za którymi kryje się testowanie najnowocześniejszego, niewidzialnego samolotu. Jeden z internautów ma zbyt wiele informacji na temat ściśle tajnych akcji i trzeba dowiedzieć się kto i skąd.

A co tam u Felixa, Neta, Niki i Xuana? Ich poszukiwania trwają dalej, ale nadal nie wiedzą dlaczego samolot odleciał bez bagaży, ale ani nikt z niego nie wysiadł, ani nie wsiadł. A czas do daty, którą podał Xuan, ucieka niemiłosiernie szybko. Jakby tego było mało pociąg, którym podróżują, okazuje się być prawdziwym pociągiem widmo, w którym najwyraźniej nie ma pasażerów, ani do którego nikt nie wsiada na mijanych pustych stacjach. Co tu się dzieje? i co jeszcze na nich czeka? Wszak to dopiero początek…

No i więcej nie zdradzam, bo i po co. Super, że akcja tego – i poprzedniego tomu – tak pędzi i nie pozwala się nudzić ani na moment. I super, że Kosik tak się tym wszystkim bawi, nie stroniąc od skręcania w rejony innych gatunków, a zarazem utrzymuje spójność całości. Bo to, co zaczęło się, jako polska odpowiedź na „Harry’ego Pottera”, by potem wędrować ścieżkami mocno splecionymi z SF, ale bardziej w ujęciu technologicznym, niż przyszłościowym (choć podróże w czasie czy zaglądanie w przyszłość też były) a nawet zahaczać o horror, teraz zmieniło się w iście bondowską opowieść. Podróże po świecie, zagrożenia, spiski… Bywało to wcześniej, ale nie z taką intensywnością i egzotycznością, jak teraz.

No i właśnie to mnie najbardziej kupiło w tym i poprzednim tomie. No a że dużo tu Azji, to tym bardziej się cieszę, bo jednak te regiony, te klimaty to absolutnie moja bajka, a swojskość zachowuje nadal. No i sentymentem mi powiało, bo jestem wychowankiem boomu na japońskie komiksy i animacje, a i do młodzieżówek też podobne uczucia żywię, a tu oba się spotkały i robi to robotę. Ale i samo w sobie „FNiN”, jak zawsze ma moc. Jest dramatycznie, jest zabawnie, jest ciekawie, nudy ani przez chwilę nie ma, za to sporo zaskoczeń i dobrego poprowadzenia fabuły i postaci. I jeszcze świetne pisarstwo Kosika, który wie, jak pisać, by nie było za ciężko dla młodych, ani za lekko dla takich dziadersów, jak ja, którzy młodzi są już tylko duchem i inną estetykę jednak wolą. I pisze tak, że „Inne jutro” to książka, z którą zarwać można nockę. I warto zarwać. Ale jak tu inaczej, jak siada się przeczytać parę stron i nagle okazuje się, że rozdział za nami, zapomnieliśmy o całej reszcie i już tylko powtarzamy sobie, że jeszcze parę stron i przerwa i tak… Sami wiecie. W skrócie, dla fanów serii, musisz to mieć. A reszta niech sięgnie od początku, bo warto.