Filmowy wehikuł czasu

"Filmowy wehikuł czasu" opowiada dokładnie o tym, co zdradza tytuł oraz okładka, które od razu mnie zaintrygowały. Patrząc na to, że jest to powieść z serii wydawniczej WEHIKUŁ czasu, to tym bardziej z sobą współgrają.

Mamy tutaj historię producenta filmowego, który podejmuje ostateczny wysiłek ratowania wytwórni filmowej, gdzie pracuje. Studio jest na skraju bankructwa i potrzebuje wypuścić kinowy hit, lecz niestety nie ma na to czasu. W związku z desperacką sytuacją decyduje się on skontaktować z profesorem, który twierdzi, że wynalazł działający wehikuł czasu.

Byłoby to rozwiązanie wszystkich ich problemów - plan filmowy z XI wieku, z ery wikingów, nie kosztowałby ich ani złotówki, podobnie jak localsi jako statyści. W dodatku byłaby to szansa, by ukończyć film w nieco ponad weekend. Barney podejmuje to wyzwanie, lecz oczywiście po drodze napotyka cały szereg kłopotów - od problemów z aktorami po problemy z tubylcami.

Mamy tutaj dość odważną, acz lekką koncepcję podróży w czasie. Zazwyczaj jest to trudny motyw, wymagający wiele skupienia i uwagi, jeśli chodzi o aspekty techniczne i fizyczną naturę skoków w czasie. Autor nie potraktował tego w sposób banalny czy całkowicie uproszczony, ale jednocześnie jest to niezwykle przystępnie podane. Zapewne ktoś, kto mocniej siedzi w temacie, wychwyci różne nieścisłości, lecz intencją autora było stworzenie powieści rozrywkowej i moim zdaniem wyszło to bardzo dobrze.

Nie przepadam za komediami, ale muszę przyznać, że przy tej bawiłam się bardzo dobrze. Filmy to bliska memu sercu tematyka, więc autor pod tym względem od początku miał moją uwagę. Absurdalne pomysły i zabawne rozwiązania świetnie tu pasują.

Oprócz tego jest to tytuł z lat 60. XX wieku, co czuć zarówno w pisaniu jak i w podejściu do procesu tworzenia filmów. Sporo tu tendencyjności, a opisywanemu tu filmowi bliżej do tandety niż hitu, ale ten klimat retro totalnie mnie kupił.

Nie jest to książka bez wad i raczej nie będzie to mój ulubiony wehikuł czasu, ale bardzo dobrze się przy niej bawiłam. Na pewno pozostanie po niej miłe wspomnienie.

„Filmowy wehikuł czasu” Harry’ego Harrisona okazał się dla mnie znakomitą odskocznią od lektur cięższych tematycznie. To książka sprawnie łącząca science fiction, satyrę i historyczną przygodę. Harrison bawi się konwencją, trafnie punktując absurdy świata filmu – i robi to w sposób, który mimo upływu ponad czterdziestu lat od pierwszego wydania wciąż pozostaje zaskakująco aktualny.

To kolejne moje spotkanie z twórczością autora znanego m.in. z „Planety Śmierci”, „Przestrzeni! Przestrzeni!” czy „Planety Przeklętych” – i po raz kolejny Harrison nie zawodzi. Punktem wyjścia fabuły jest sytuacja rodem z hollywoodzkiego koszmaru: podupadłe studio Climactic stoi na skraju bankructwa, a producent Barney Hendrickson dostaje pięć dni na ukończenie filmu, który ma uratować wytwórnię. Ratunkiem okazuje się wynalazek profesora Hewetta – wehikuł czasu. Dzięki niemu ekipa przenosi się do roku 1003, by nakręcić „hiperrealistyczny” film o wikingach odkrywających Amerykę. Najlepiej w jeden weekend.

Jednym z największych atutów książki są bohaterowie: wyraziści, karykaturalni i bardzo łatwi do polubienia. Wiking Ottar grający w filmie za butelkę whisky dziennie, Barney – reżyser 73 nieudanych produkcji, czy profesor Hewett, genialny naukowiec gubiący się we własnych teoriach, skutecznie napędzają humor i fabułę.

Duży plus stanowi tempo narracji. Harrison świetnie oddaje presję czasu, chaos pracy na planie filmowym i twórczą improwizację. Dużo się dzieje, dialogi są żywe, a książkę czyta się szybko i z wyraźną przyjemnością – bez dłużyzn i przestojów.

Mimo lekkiej formy autor celnie punktuje patologie Hollywood: pogoń za zyskiem, fikcję „wielkiego dzieła” i desperacką improwizację. Przeniesienie tych mechanizmów do realiów XI wieku działa znakomicie i wzmacnia satyryczny wydźwięk opowieści.

„Filmowy wehikuł czasu” to książka, która bawi, odpręża i poprawia humor. Oferuje solidną, inteligentną rozrywkę i dokładnie taką dawkę lekkości, jakiej czasem najbardziej potrzeba. Z czystym sumieniem polecam ją każdemu, kto ma ochotę na science fiction z przymrużeniem oka, sporą dawką satyry i historycznym twistem.

Jest to wznowienie książki z 1994 roku.

Historia jest krótka ale przezabawna. Oczywiście najgłówniejszy temat będzie stanowiła maszyna przenosząca ludzi w czasie. Znajdziemy tu bowiem postacie, które będą chciały nakręcić film jak najtańszym kosztem. Pomoże im w tym wehikuł czasu, który zabierze ich do roku tysięcznego. Koniecznie chcieli od podszewki zobaczyć w jaki sposób Wikingowie osiedlili się w Ameryce. Oczywiście ich plany to było jedno, ale poznanie miejsca gdzie obecnie przebywali, to drugie. Nikt im bowiem nie powiedział, że jak tylko się w tym czasie pojawią, to znajdzie się śmiałek, który będzie chciał ich przegonić. To bardzo zabawna scena ze zwróceniem uwagi na to, że czasoprzestrzeń, którą naruszyli będzie miała jeszcze inne swoje odbicia. Nie myśląc o jakichkolwiek konsekwencjach, bo nikt nie rozumiał tutaj siebie nawzajem, zwyczajnie zabrali ze sobą, za pomocą siły, właśnie tego Wikinga. To było niczym scena z bajki, gdzie szarpał się na wszystkie strony, a z ust wychodził objaw wścieklizny. I z pewnością nikt z was nie domyśla się w jaki sposób, oprócz siły, udało im się go doprowadzić do komunikacji. Jak widać ekskluzywny alkohol działał na każdego mężczyznę na całym świecie, nawet tym wstecznym:-) Pojawił się jednak inny dużo poważniejszy problem, którym była bariera językowa. Musieli jednak zrobić wszystko, aby i to przełamać w innym wypadku niczego nie byliby w stanie się od niego dowiedzieć. Jak sądzicie, czy później poszło im już z górki?

Naprawdę świetna fantastyka. Ilekroć po nią sięgam wciąż nie wierzę i nadal pragnę dowiedzieć się, czy faktycznie taką podróż w czasie można odbyć.To temat, który hipnotyzuje bardziej niż obecność kosmitów, choć w sumie może nawet chodzić o to samo. Autor zastosował prawdziwą wiedzę otulając ją wszelkimi domysłami, by bardziej przykuć naszą uwagę. Postaci jest kilka, które często ze sobą rozmawiają. Przez cały czas trwania lektury dostajemy nadzieję na to, że i nasze plany mogą się zrealizować, jedynie musimy się odważyć, by po nie sięgnąć. Znajdziemy tutaj trochę ironii, czarnego humoru oraz czegoś, czego nie potrafiłam nazwać. Coś pomiędzy nadzieją, cudem, a całkowitą wiarą w powodzenie przedsięwzięcia. Dawało to takiego kopa do działania również we własnym życiu. Jest to książka na każdy czas, ale chyba przed gwiazdką wywołuje największe poruszenie. Zdecydowanie ją polecam:-)

Kolejny tom Wehikułu czasu to powrót autora, którego bardzo lubię. Harry Harrison dał nam już dwie pomysłowe (w tym jedną bardzo zabawną) książki, przy których niejedna klasyka SF, ze „Star Wars” na czele, wygląda niemal jak plagiat, a tu otrzymujemy kolejną świetną rzecz w komediowym tonie. I chociaż jest zabawnie i pośmiać się jest z czego, bo „Filmowy wehikuł czasu” autentycznie rozbraja, jest to też proza świetnie pomyślana, także od strony naukowej i absolutnie doskonale wykonana.

Opis wydawcy: Jedyny powód, dla którego Wikingowie osiedlili się w Ameryce? Decyzja o nakręceniu filmu pokazującego, jak Wikingowie osiedlili się w Ameryce!

Po co płacić za kostiumy, scenografię, rekwizyty, zatrudniać aktorów i mnóstwo statystów, skoro barwne, dramatyczne wydarzenia XI wieku mogą się rozgrywać na naszych oczach?

Reżyser Barney Hendrickson postanawia wykorzystać wynalazek profesora Hewitta, by przenieść się do roku 1000 i nakręcić tani, hiperrealistyczny film o odkryciu Ameryki przez wikingów. Czy coś może pójść nie tak? Początkowo pewnych trudności nastręcza skłonienie do współpracy skandynawskich wojowników, ale czegóż nie załatwi porządna whisky…

Potem już tylko kilka, hmm, drobnych przeszkód i gotowe!!! „Wiking Kolumb”, najbardziej realistyczny film historyczny wszech czasów już na ekranach!

Po opisie sami widzicie, jak to wygląda. Oszczędzić na efektach specjalnych i nakręcić epickie kino o wikingach przenosząc się w czasie do ery wikingów? I już wiadomo, że zabawa będzie przednia. Jeszcze z taką ekipą, jak ci tu bohaterowie – nie da się inaczej. I nie inaczej jest. Książka wciąga, rozbraja i daje tyle frajdy, że czytelnik nie ma ochoty odkładać jej na półkę, póki nie skończy. To skończenie nie zajmuje wiele, bo cegłówka z tego żadna, ale nawet jeśli uznać, że jest krótko, to jest krótko, treściwie i czytelnik nie żałuje ani moment, że wszedł w ten świat.

I już samo to zabawne wystarczyłoby, żeby czytelnik był usatysfakcjonowany, ale autor poszedł dalej. Zrobił błyskotliwą opowieść, w której kryje się sporo satyry, a także znakomicie przemyślał kwestie podróży w czasie, dzięki czemu rzecz, choć oparta na akcji i żartach przecież, jest znakomita także od strony Science. I tak właśnie być powinno.

Wszystko to jest, oczywiście, obowiązkowo świetnie napisane, chociaż też w zasadzie dość prosto. Klasyka jednak w prostocie zawsze była satysfakcjonująca i ta jedynie potwierdza tę regułę. I świetnie wydane także jest. kto szuka dobrej, klasycznej powieści pełnej luzu, humoru, nonszalancji i pomysłowości, niech bierze w ciemno, bo znajdzie tu wszystko to i jeszcze więcej.

Czy powieść science-fiction może być komedią? Pewnie, że może. Jak macie ochotę sprawdzić, to sięgnijcie po „Filmowy wehikuł czasu” Harry’ego Harrisona.

To żadna poważna literatura. To książka, przy której można odpocząć i dobrze się bawić. Nie ma żadnego przesłania z ratowaniem świata na czele. Nic takiego tutaj nie znajdziecie, ale za to będzie sposób śmiechu.

Wikingowie, a w zasadzie film o nich mają uratować studio filmowe, ale żeby zaoszczędzić, ekipa przenosi się po prostu do roku 1000. Nie muszą szyć kostiumów, budować dekoracji, wszystko mają w naturze. Wszystko i czasami aż za dużo, bo wyobraźcie sobie, że to Wy wybieracie się do tamtych czasów i macie się w nich odnaleźć, a jeszcze zrealizować duży projekt. Filmowcy mają jednak od zawsze mnóstwo siły przebicia i są bardzo, ala to bardzo kreatywni.

Humor i satyra – mistrzostwo świata. Absurd goni absurd, a jak spotkacie Wikinga Ottara, to spodziewajcie się zawsze wielkiej porcji problemów. Bohaterowie są znakomicie sportretowani. Generalnie czyta się książkę i… ogląda film, który mógłby na jej podstawie powstać. Napisana bardzo sugestywnie.

Lubicie science-fiction, historię, film i dobrą zabawę? To znakomicie, bo ta książka bardzo Wam się też spodoba.

Filmowy wehikuł czasu to krótka, ale dobrze i z pomysłem napisana powieść, w której główną rolę odgrywa, jak się łatwo domyślić, wehikuł czasu, ale jest on wykorzystany w zasadzie tylko jako narzędzie, żeby przenieść się w czasie i nakręcić interesujące ujęcia do filmu. Było to dla mnie niezwykle ciekawe spojrzenie na motyw podróżowania w czasie, ponieważ wcześniej z reguły ludzie wykorzystywali je do bardziej wzniosłych lub ważnych zadań, a nie do nakręcenia filmu... Dlatego byłem ciekawy jak to wyjdzie autorowi, czy nie będzie to po prostu kolejna książka związana z podróżowaniem w czasie, ale nic bardziej mylnego. Oczywiście autor nie przedstawia tutaj żadnych nowych współcześnie rozważań, czy paradoksów związanych z podróżowaniem w czasie, ale warto mieć na uwadze to że książka powstała w 1967 roku. Ponadto, autor nie skupia się jakoś szczególnie na wehikule, raczej na tym do czego ma to służyć, do jak prozaicznych czynności może być wykorzystany, ale przy okazji oczywiście pokazuje pewne rozważania związane z podróżą w czasie. Sama zaś historia Hendricksona jest na tyle obfitująca w różne nieprzewidziane niespodzianki, że nie sposób się nudzić przy tej książce.

Głównym bohaterem jest Barney Hendrickson, który musi nakręcić film, i to dobry film, a na dodatek w kilka dni, w przeciwnym wypadku, studio zostanie zamknięte, a on jako przeciętny reżyser nigdy już nie znajdzie zatrudnienia. Chwyta się więc wszelkich sposobów i przez to inwestuje w rozwój wehikułu czasu, dzięki któremu przenosi się w czasie i nagrywa swój film. Brzmi prosto, prawda? Tylko w teorii, jak coś może pójść źle, to tak będzie i bohater co chwilę musi szukać rozwiązań kolejnych problemów, czasami są to prozaiczne, a czasami zdecydowanie większe. Oczywiście do rozwiązania problemów najczęściej wykorzystuje wehikuł czasu i związane z tym udogodnienia. Ludzie potrzebują weekendów, ale na planie nie może być przestojów, więc co robi? Wysyła pracowników w przeszłość w jakiejś spokojne miejsce, spędzają tam 2 dni po czym wracają kilka sekund później. A jak napisać scenariusz całego filmu w godzinę? Bardzo prosto - wysłać kogoś w przeszłość na kilka miesięcy, żeby tam mógł pisać i później wróci do teraźniejszości po zaledwie kilku sekundach. To są dopiero oszczędności!

Filmowy wehikuł czasu to lekka i przyjemna lektura, wykorzystująca w dość niecodzienny sposób podróżowanie w czasie. Polecam, nie tylko fanom science fiction.

Coś specjalnego dla miłośników kinematografii, historii i ciekawych konceptów. Coś dla tych z Was, którzy lubią zabawę konwencją i szukają fantastycznej (bo to science fiction) literackiej rozrywki. Tych, którzy czasem zmęczeni są oczywistością i chcieliby skosztować czegoś innego. Powieść z 1967 r., która dzięki Dom Wydawniczy REBIS powraca w nowej odsłonie i obnaża absurdy amerykańskiego snu, ale i kondycję ludzkości, bo znajdziemy w niej wiele tego, co wciąż aktualne.

W „Filmowym wehikule czasu” Harry Harrison zabiera nas w niezwykłą podróż. Oto producent Barney Hendrickson, stojąc na krawędzi upadku swojego studia filmowego, dostaje szansę niemal niemożliwą do wykorzystania - musi ukończyć wielką kinematograficzną produkcję w pięć dni. Czy takie cuda się zdarzają? Przecież każdy coach powie, że rzeczy niemożliwych nie ma, więc...

Jego tajną bronią jest wehikuł czasu profesora Hewitta, który pozwala przenieść całą ekipę filmową aż do roku 1000, by sfilmować prawdziwe odkrycie Ameryki przez Wikingów, pół tysiąca lat przed Kolumbem. Tu się dopiero dzieje.

Harrison z humorem i błyskotliwością łączy hollywoodzkie realia z przemieszczaniem się w czasoprzestrzeni. Jest satyrycznie, dowcipnie, ale z tej, zdawać by się mogło, luźnej treści, wyłuskać można i ważne pytania. Bo kto w rzeczywistości pisze historię? Jakie wersje dziejów trafiają do podręczników, a jakie do scenariuszy filmowych? I co by było, gdyby kino miało wpływ na przeszłość?

To opowieść pełna absurdu, energii i szalonych pomysłów. Ale pod tą grubą warstwą rozrywki kryje się też refleksja nad mocą opowieści. Tych, które tworzymy, i tych, które wybieramy do zapamiętania. Bo choć (podobno) prawda jest tylko jedna to zależy jak, kto ją przedstawia, czyż nie?

„Filmowy wehikuł czasu” to lektura lekka, ale nie pozbawiona głębszego. Zabierze nas za kulisy filmowych produkcji i zwróci uwagę alternatywne wersje historii. Bo gdyby minione zdarzenia miały inny przebieg, to i przyszłość nie byłaby taka sama. Intrygująco?

Gdybyście mieli maszynę do przenoszenia się w czasie, jaki okres historyczny byście wybrali, by go odwiedzić?

Reżyser Barney Hendrickson nie ma za bardzo wyboru. Wykorzystując wynalazek profesora Hewitta przenosi się wraz ze swoją ekipą do 1000 roku, by nakręcić najbardziej realistyczny film historyczny, jaki kiedykolwiek powstał. Celem jest ratunek studia filmowego, któremu grozi plajta oraz udowodnienie niedowiarkom, że przed Krzysztofem Kolumbem Amerykę odkryli Wikingowie. Pomysł wydaje się genialny w swojej prostocie, bo dzięki temu zabiegowi odpadną koszty statystów, rekwizytów i choreografii, jednak rzeczywistość pozostaje daleka od marzeń. Wikingowie są mało przystępni i zainteresowani współpracą (zarąbaliby ekipę toporami, gdyby nie broń palna, a potem całe morze whisky). Reżyser i jego ekipa filmowa stają przed koniecznością przekonania ich co do swoich racji.

Filmowy wehikuł czasu Harry’ego Harrisona wydany nakładem @dom_wydawniczy_rebis to przezabawna historia i doskonała rozrywka. Sama fabuła jest nieskomplikowana, ale to właśnie stanowi jej urok. Dzięki niej można oderwać się od problemów dnia codziennego. Tu nie ma kwestii, które by nas zbulwersowały czy drażniły, jest za to komedia w najczystszej postaci obfitująca w kolejne absurdalne momenty. Język powieści jest prosty, a wyobraźnia autora nieskończona. Robi on sobie żarty nawet z samego gatunku, który tworzy, a nade wszystko z pogoni za pieniądzem przez Hollywood.

Polecam serdecznie!