Frajda

Młodość, pierwsze zauroczenie, nastoletnia miłość. Ten czas w życiu człowieka rządzi się swoimi prawami. Żyjemy z dnia na dzień, oddychamy tym samym powietrzem, w brzuchu czujemy motyle, a długie spacery wypełniają rozmowy o wszystkim i o niczym. O takiej relacji, która narodziła się w młodości, opowiadają nam bohaterowie książki Marty Dzido @marta_dzido pt. „Frajda” z oferty Wydawnictwa Relacja, udowadniając, że nie każda młodzieńcza miłość ma szansę przetrwać próbę czasu i odnaleźć swoje miejsce w dorosłym życiu.

W tej historii poznajemy dwie perspektywy. Jest tu wszystko to, co kojarzy się z młodością: szał uniesień, bezpruderyjność, wzajemna fascynacja i ciekawość napędzana pragnieniem. Jest jednak także miejsce na rozczarowania, tęsknotę, bolesne rozstania i ciche nadzieje na przypadkowe spotkanie, które mogłoby odmienić bieg wydarzeń. Miłość bohaterów nie gaśnie, lecz tli się gdzieś głęboko pod warstwą codzienności, przypominając o sobie nawet wtedy, gdy życie zdążyło poprowadzić ich zupełnie innymi drogami.

To moje pierwsze, ale z pewnością nie ostatnie spotkanie z twórczością Marty Dzido. Autorka ujęła mnie językową delikatnością, która — gdy wymaga tego opowieść — potrafi być zaskakująco dosadna. Pisze z ogromną wrażliwością, nie uciekając przy tym od emocjonalnej szczerości. Dzięki temu jej bohaterowie wydają się autentyczni, a ich decyzje, choć nie zawsze łatwe do zaakceptowania, pozostają zrozumiałe.

„Frajda” nie jest historią opartą na spektakularnych zwrotach akcji. Jej siła tkwi w codzienności, w niedopowiedzeniach i drobnych gestach, które często znaczą więcej niż najpiękniejsze wyznania. To powieść o pamięci, o tym, jak przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość, i o uczuciach, których nie da się zamknąć w jednym rozdziale życia.

Ta narracja jest subtelna, nostalgiczna i niezwykle prawdziwa. To opowieść, która nie krzyczy, lecz mówi szeptem: o młodości, o miłości, o nas samych.