Lato Thomasa Manna

Książka w odbiorze jest po prostu cudowna. W pierwszej chwili nie wiedziałam dlaczego czytam o kimś, kto opisywał życie rodziny Thomasa Manna, gdyż nie miałam pojęcia kim on był. Czytałam o tym jak marzyło mu się i jego rodzinie zamieszkać w dużej posiadłości, by zaznać odrobiny luksusu. Mamy opisane jak to miejsce wyglądało, ile było przestrzeni i jak późniejsze czasy pokazały, że trzeba było żebrać o każdy kawałek chleba, później o skrawek jakiejkolwiek rośliny, którą można było zjeść. Rodzina stała się chodzącymi patykami, ale wokół ludzie również głodowali. W tym wszystkim, na każdym spacerze towarzyszył mu pies. Jest opisane jak bardzo przypominał oryginał rasowy i jak pomijano jego prawdziwe pochodzenie. Jego właściciel twierdził, że najważniejsze w nim było jego wspaniałe serce. Podkreślił tutaj, że psy potrafią ładnie się uśmiechać, tylko ludzie nie zawsze zwracają na to uwagę. Dużo tekstu jest poświęcone jego towarzyszowi, który swoją obecnością i miejscem, które odwiedzali napawał go weną twórczą. Zawsze po spacerze z nim siadał na cztery do pięciu godzin do stolika i pisał. Wpierw jedną książkę, gdzie obawiał się, że sytuacja w kraju przyćmi jej wydźwięk, a później drugą, którą często poprawiał. To opisy z perspektywy świadomości powstawania wspaniałych dzieł. Czuć, że cokolwiek było tu opisane dokonało się, zakończyło w najlepszy z możliwych sposobów, tak jak przewidział to sam piszący. W tle majaczyły tutaj nerwy i lęki pisarza, który był zły na politykę, która była prowadzona. Czuć było, że on by to wszystko wyprowadził, dlatego w swoich dziełach wyprowadzał tą prawdę.

Sama książka składa się z zawężonej treści wyjazdu rodziny nad jezioro. To konkretny czas i miejsce, gdzie każdy rozdział zapoczątkowuje inne wydarzenia i jednocześnie ciągnące dalej ich pobyt w tamtym miejscu. Dosłownie zapragnąć można wyjazdu w miejsce marzeń, doznania tego luksusu choć na chwilę i podarowania sobie cudownych wspomnień z których wynosi się dobre rzeczy. To bardzo poetycki wydźwięk pokazania czasu w którym pisał swoje wielkie działa. Widać tutaj ludzi, naturę i światopogląd, który pokazywał, że pomimo złych przygód można skupić się na tych dobrych i doceniać je.

Po tej książce przynajmniej wiem skąd u mnie to odwieczne pragnienia zamieszkania w pałacu czy dworku:-) Dla mnie to była cudowna lektura i niezapomniany czas pokazania, że nawet w niedoli jest co świętować. Serdecznie wam polecam:-)

Dzisiaj opowiem Wam o książce, co do której mam bardzo mieszane uczucia. Bo „Lato Thomasa Manna” Kerstin Holzer to pozycja zdecydowanie wyjątkowa, ale trzeba umieć się z nią obejść. I wygląda na to, że ja chyba jej nie sprostałam.

Rodzina Thomasa, późniejszego laureata literackiej Nagrody Nobla, przyjeżdża do Tegernsee, gdzie wynajmuje dom nad jeziorem. To wyjątkowe lato mija w atmosferze pozornego spokoju, bo klęska Niemców w I wojnie światowej jest wyraźnie odczuwalna w codziennym życiu. W tym właśnie czasie powstaje jedno z najistotniejszych dzieł literatury światowej, ale to rozterki autora, jego refleksje nad szczekaniem psa czy deszczem rozbijającym się o źdźbła traw są tu najważniejsze. I wybrzmiewają najgłośniej. To książka-pomnik dla pochwały codzienności.

Nie można odebrać tej publikacji wartości literackich czy poetyckości, a Monice Kilis, która ją przełożyła, należą się ogromne brawa. Mnie jednak przerosło powolne tempo tej opowieści. Nadmiar opisów, choć zakładam, że celowo nadawał całości specyficzny bieg, bardzo mnie rozpraszał i sprawiał, że gubiłam wątki. Brakowało mi tu tradycyjnego układu wydarzeń. No cóż, jestem prostym czytelnikiem i to właśnie te klasyczne rozwiązania przemawiają do mnie najbardziej, nic już na to nie poradzę.

Lubicie czytać biografie? Ja bardzo! Zwłaszcza, gdy mogę poznać legendarne postaci, o których tak naprawdę tylko co nieco słyszałam. Dzisiaj przychodzę do Was z nietypową - nieco fabularyzowaną opowieścią o życiu laureata Nagrody Nobla, Thomasa Manna. W opowieści autorstwa Kerstin Holzer „Lato Thomasa Manna” czytamy o wyjątkowym lecie tego pisarza. O jego pracy twórczej - akurat wtedy pracował m.in. nad najważniejszą książką z historii literatury światowej, „Czarodziejską górą”. Ale przede wszystkim o życiu osobistym: jego lękach, tęsknotach, rozczarowaniu nad formującym się ładem politycznym u kresu pierwszej wojny światowej, a przede wszystkim rodzinie - żonie i dzieciach, a także psie (któremu także poświęcił jedno dzieło: „Pan i pies”). Opowieść wciąga. Napisana jest ze sporą dawką humoru. Autorka nie trzyma się sztywno tylko zdarzeń z opisywanego pamiętnego lata 1918 roku, w tej historii zawarła wtrącenia zarówno z przeszłości literata, jak i nawiązała do późniejszych zdarzeń. Jest ciekawie, czuć nutkę nostalgii za utraconym i jakby tę przysłowiową ciszę przed burzą - zamiast lekkiego i beztroskiego czasu, Thomas Mann doświadczył szeregu najzwyczajniejszych, ludzkich odczuć: od rozczarowania, strachu, złości, przez smutek, żal za utraconym, po niepewność o przyszłość.. Mimo iż „Lato Thomasa Manna” to niezbyt długa opowieść - liczy nieco ponad 200 stron, to zawiera w sobie bogatą treść, która zostaje z nami na dłużej. Urzekła mnie swoją nietypową formą i nawet w pewien sposób oczarowała!