Furia rodzi się w sławie

Początek z tą książką nie był łatwy. Pierwsze dwadzieścia-trzydzieści stron czytałam trochę ze zgrzytaniem zębami, nie całkiem przekonana do sposobu pisania, do zarysowanego klimatu i bohaterów. I później, dość niespodziewanie, stało się to, co tak lubię w czytaniu książek - wkręciłam się niesamowicie i zdałam sobie sprawę z tego, że to, co jeszcze chwilę temu mi przeszkadzało, teraz okazuje się być plusem. Najpierw więc klimat! Akcja osadzona została w Sławie, w niezwykle cichym miejscu położonym z daleka od armatnich wybuchów. Wraz z przewracaniem stron książki w mojej głowie tworzyła się coraz dokładniejsza wizja tego skrawka świata, zarysowana najpierw w czerni i bieli, później w pożółkłych, smutnych od upływu czasu barwach, a na końcu w kolorach pełnych życia, w filmowym blasku. Nie stało się tak natychmiast. Dopiero po dwusetnej stronie zrozumiałam, że bardzo chciałabym obejrzeć tę książkę na dużym ekranie. Widzę ją w filmowych klatkach i pojedynczych scenach, ale widzę ją też jako całość. I tu wspomnieć muszę o bohaterach. Nie wiem, czy któregoś z nich lubię. Nie jest to takie proste, bo w każdym są rzeczy, które mi nie pasują, które denerwują. Jednak Habicht, członek NSDAP i policjant prowadzący sprawę dotyczącą morderstw, jak i Franziska, dość ekscentryczna hrabina niezwykle istotna dla fabuły powieści, stali się dla mnie w czasie czytania powieści niezwykle interesującymi elementami konstrukcji świata przedstawionego. Coś w nich jest, coś, co chce się czytać, poznawać i co chce się zderzyć z wydarzeniami rozgrywającymi się w miasteczku. Nie zawiedziemy się też bohaterami drugoplanowymi, choć w niektórych momentach było mi trudno odnaleźć się w niemieckich nazwiskach, tytułach i stopniach. Postaci są różne, nie ugładzone i często wchodzące z sobą w konflikty. Dużą część dialogów okraszono ciętymi ripostami, a im dalej w książkę, tym lepiej prezentują się rozmowy oraz tym więcej wiemy o myślach i opiniach bohaterów. Świat stworzony przez autora z biegiem czytania zaczynał być coraz bardziej namacalny, a jednocześnie kiełkowało coraz więcej tajemnic, których rozwiązania chciałam doczekać.

Odnoszę wrażenie, że Furia to dość klasyczny kryminał retro, choć nie mam oczywiście porównania i chętnie wysłucham opinii innych. Jeśli jednak przeanalizować podstawowe elementy, oddają one to, czego po kryminale retro się spodziewałam, nie mając go wcześniej przed sobą. Morderstwom i poszukiwaniu sprawców towarzyszy odpowiednio silny wątek szpiegowski oraz wtrącane łagodnie akapity dotyczące historii Sławy lub poszczególnych kwestii dotyczących wojny. Podobało mi się to, że w niektórych momentach narracja wychodziła z ram historycznych, ujawniając rąbka historii późniejszej, tej, która nie dotyczy bezpośrednio bohaterów, ale może zainteresować miłośników czasów wojny. Objętościowo jednak książka nie przeraża i nie wystraszy także sposób, w jaki została napisana.

Pełna opinia: http://pannakac-pisze.blogspot.com/2015/08/furia-rodzi-sie-w-sawie-krzysztof.html