Garnet Tom 2. Cel

Montana, 1989 rok.

Dotarłyśmy do Garnet.

Nie mamy pieniędzy, domu. Jesteśmy zdane na łaskę obcych ludzi. Mam nadzieję, że praca nauczycielki pomoże nam przetrwać ten trudny czas. Papa, jak dowie się co nas spotkało, pośle pieniądze dzięki którym wrócimy do Londynu. Bo wrócimy, prawda?

.

Drugi tom serii Garnet to dalsze losy Izabelle i Katie, które rzucone na głęboką wodę, muszą stawić czoła nowej, nieznanej im dotąd rzeczywistości.

Londyn i jego ton, angielska socjeta, rządzi się swoimi prawami, zupełnie innymi aniżeli małe, górnicze miasteczko w Ameryce.

Czy panny z dobrego domu, przyzwyczajone do wygód, odnajdą się w Garnet?

.

Bardzo czekałam na drugi tom, a po jego skończeniu jeszcze bardziej czekam na kolejny. Bardzo mnie cieszy, że w tej części pojawił się wątek romantyczny, poprowadzony w stylu slow burn. Pięknie się on rozwija, jest wciągający, podczas czytania wyczekiwałam scen z rozwijającą się relacją Izabelle i Williama. Postać Williama jest bardzo ciekawa, przyciąga jak magnes. Outsider owiany złą sławą, ponieważ rzekomo ciąży na nim klątwa. I jak się można domyśleć, Izabelle klątwy się nie lęka.

W drugiej części jesteśmy też świadkami zmian, jakie zachodzą w siostrach. Dojrzewają, uczą się samodzielności, walczą o przetrwanie. Mierzą się z nowymi porządkami, pozycją zgoła inną niż ta, którą miały w Londynie.

.

Pokochałam tę serię. Naprawdę. Jest dla mnie powiewem świeżości. Bardzo mi pasuje taki mieszaniec gatunkowy. Ja mam tu wszystko. Wątek romantyczny, przygodę, trochę historii w tle (Karolina w książce pisze przecież o miasteczku i ludziach, którzy naprawdę istnieli). Uwielbiam obserwować Izabelle, jej próby dostosowania się do nowego miejsca i panujących tam zwyczajów. Czasem hamuje ją jej konserwatywne wychowanie, innym razem jest spontaniczna i robi rzeczy, które w jej starym świecie, byłyby źle postrzegane.

Dzisiejsza recenzja dotyczy drugiego tomu serii „Garnet” autorstwa Karoliny Wójciak. Jeśli nie znasz jeszcze pierwszej części, koniecznie nadrób ją przed przystąpieniem do lektury tego tomu. Nie myślcie, że to, co najciekawsze, już przeczytaliście w pierwszej części. Zdziwicie się, jak akcja jeszcze bardziej się rozkręca, a to, co wydarzyło się w poprzedniej książce, to jedynie wstęp do tego, co was czeka. Wiecie, co mnie przeraża? Jeszcze dwa tomy, a ja już „płacze”, że zaraz się skończy. Po przeczytaniu stwierdzam jedno!

Po lekturze mogę stwierdzić jedno: książka skłania do refleksji nad tym, jak wiele mamy, w porównaniu do naszych pradziadków, którzy musieli włożyć ogromny wysiłek, aby zapewnić byt sobie i swoim rodzinom. Bez udogodnień, takich jak prąd, bieżąca woda, toaleta czy centralne ogrzewanie. Nasza Isabelle, wraz z siostrą, mimo trudnych doświadczeń, nie poddaje się. Trzeba jednak przyznać, że młodsza z sióstr ma w sobie charyzmę i determinację, by walczyć o siebie, siostrę i rodzinę. Społeczeństwo, w którym żyją, nie jest łatwe, a ograniczenia dotyczące np. praw kobiet wobec mężczyzn, np. w kontekście zawodów konnych, są wyraźnie odczuwalne. Czy jednak to może powstrzymać naszą buntowniczkę?

Pomimo że akcja toczy się w XIX wieku, to wiele ma wspólnego z obecnymi czasami, dajmy na to, niesprawiedliwość w prawach kobiet, determinacja do kształcenia się przez kobiety, niesprawiedliwość, że mężczyzna może więcej itp. Każdy dzień w Garnet toczy się według niezmiennego schematu, a rytmem dnia jest gwizd zmian w kopalniach złota, lecz to, co przydarzyło się naszym wojowniczkom, to już zostawiam do waszego poznania. Książka jest tak wciągająca, że zarywasz noc, pragnąc ją skończyć, ale z drugiej strony, chcesz ją przedłużyć, by nie narażać się na szybkie zakończenie. Nie chcę myśleć, co wydarzy się w ostatniej części. Brrr…. Aż mam ciarki, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Wsiąkasz w atmosferę miasta, jednoczysz się z jego mieszkańcami, odczuwasz każdą emocję, które nimi targają, kibicujesz im i zżywasz się z nimi, jakby byli twoimi sąsiadami czy rodziną. Jak więc oderwać się od tej książki? Nie pożałujesz wydanej na tę serię kwoty ani czasu, jaki jej poświęcisz.

Biorę się za trzecią część. <3