Gdzie słychać szepty

Jak daleko sięgnęlibyście, żeby odkryć prawdę, jeśli pamięć płata figle, a wokół Was narastają szepty i niedopowiedzenia?

„Gdzie słychać szept” Kate Pearsall to powieść, która od początku kusi klimatem małego miasteczka, w którym każdy zna każdego, a dawne legendy przenikają do codzienności. Poznajemy Tilię James – siedemnastolatkę z rodziny kobiet obdarzonych niezwykłymi darami. One parzą zioła, odprawiają rytuały, pomagają mieszkańcom, ale w tle zawsze unosi się cień podejrzeń, że to może nie magia, a czary…

Tilia wyróżnia się szczególnym talentem – potrafi wyczuwać i smakować emocje innych. To dar, który potrafi być piękny, ale i przeklęty. Pewnej letniej nocy dziewczyna znika w lesie, by wrócić następnego ranka z pustką w pamięci i koszmarami, które nie dają jej spokoju. Rok później w tym samym lesie zostaje znalezione ciało innej nastolatki – i wtedy Tilia postanawia zmierzyć się z własnym lękiem oraz odkryć, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy.

Nie ukrywam – początek nie do końca mnie porwał. Fabuła rozwija się powoli, chwilami dłużyła mi się tak, że zastanawiałam się, czy w ogóle dotrwam do finału. Ale im głębiej w las, tym więcej emocji – dosłownie i w przenośni. Końcówka totalnie zmieniła moje nastawienie: nagle wszystkie porozrzucane wcześniej elementy zaczęły układać się w całość, a napięcie i emocje wystrzeliły. Zamykając książkę, czułam mieszankę satysfakcji, ulgi i tego przyjemnego mrowienia, gdy wiesz, że historia zostanie w głowie jeszcze na długo.

Moja ocena: 7,5/10

Punkt odejmuję za ospały start, ale finał i gęsty, pełen magii klimat sprawiają, że to lektura warta czasu. To książka, w której bardziej liczy się atmosfera, powolne odkrywanie tajemnicy i emocje bohaterki niż sama akcja. Zostałam z uczuciem, że dotknęłam czegoś mrocznego, pięknego i niepokojącego zarazem

„Gdzie słychać szepty” to książka z gatunku literatury młodzieżowej, ale łączy w sobie elementy fantasy oraz thrillera. Od samego początku czułam się zaintrygowana, sama postać głównej bohaterki jak i jej magicznej rodziny już podsyca ciekawość, a do tego dochodzą tajemnicze wydarzenia. Tilia, posiada wyjątkową zdolność, odczuwa smak emocji innych ludzi. Zeszłego lata zniknęła w lesie na całą noc, wróciła, a jej wspomnienia są mgliste, pozostał strach, koszmary i tajemnicza blizna. Rok później zostaje zamordowana jej koleżanka. Tilia rozpoczyna własne śledztwo.

W powieści wybrzmiewa niezwykle silnie, siostrzana oraz rodzinna więź, dzięki której ma ogromne wsparcie. Kobiety z rodu James od pokoleń mają niezwykłe magiczne zdolności i czerpią siłę z bliskości natury. Zioła zbierane w odpowiednim czasie, fazy księżyca - to wszystko jest istotne do przeprowadzenia odpowiednich rytuałów. Małomiasteczkowy klimat, gdzie wszyscy się znają, ktoś jednak żywi do nich urazę, a wypadek Tilii to nie przypadek. Tilia pragnąc rozwikłać tajemnicę wydarzeń, odkrywa rodzinny sekret, który nią wstrząśnie. Autorka stworzyła wciągającą fabułę, gdzie magia przenika się z realizmem. Wątek kryminalny po prowadzony doskonale, pełen sekretów i niedopowiedzeń, gdzie prawda kryje się w tajemnicy z przeszłości. Mroczny klimat, górskie miasteczko, miejscowy folklor, legenda o Człowieku Ćmie oraz napięcie między realnym a nadprzyrodzonym podsycają ciekawość czytelnika. Dynamiczna akcja pełna magii, nietuzinkowych zdolności bohaterek i subtelnego wątku romantycznego. Powieść pełna emocji, bohaterka z którą łatwo się utożsamić, wciągająca historia z zaskakującym zakończeniem. Polecam

Rodzina James od zawsze czerpała z darów ziemi i mądrości poprzednich pokoleń. W niewielkim miasteczku Caball Hollow kobiety prowadzą familijną restaurację, chociaż ich umiejętności nie ograniczają się wyłącznie do gotowania posiłków i parzenia kawy...

Tilia próbuje żyć jak każda typowa nastolatka, nie ma w niej jednak nic przeciętnego. Po pierwsze: w jej pamięci są wielkie luki sprzed roku kiedy zaginęła i nikt nie wie, co się wtedy z nią działo. Po drugie: potrafi odczuwać emocje innych, które stają jej w gardle i osiadają na języku, a zbrodnia, która miała miejsce w ich małym mieście, jedynie potęguje te doznania.

Dziewczyna chciałaby odnaleźć zabójcę koleżanki, ale kolejne wydarzenia doprowadzają ją do wielkich rodzinnych sekretów, tajemnic ukrytych w ciemnym lesie i walki z własnymi lękami.

Magia w tej książce jest nieoczywista, nie ma tu machania różdżką i latania na miotłach-całość mocno bazuje na emocjach, zapachach, smakach. Przedstawione kobiety z rodziny James to nie szalone czarownice, a szeptuchy czerpiące z darów ziemi i wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie, które w mojej opinii zasługują na szacunek. Bo widziecie, treść tej powieści trafiła na podatny grunt-wychowałam się na „Czarodziejkach”, Sandrę Bullock najbardziej lubię w filmie „Totalna magia”, a „Zasady magii” Alice Hoffman są jedną z moich ukochanych książek. Największym jednak plusem tej powieści jest jej język: kiedy autorka pisała o skrzypiącej podłodze, wyobrażałam sobie, że staram się nie nadepnąć na poluzowane deski, zakończenia rozdziałów pozostawiały mnie z uczuciem niedosytu, musiałam więc czytać kolejne, a barwne opisy momentalnie przenosiły mnie do tego małego miasteczka - cudo!?

Mocno inspirująca historia, powiedziałabym nawet, że trochę dla takich outsiderów, dziewczyn, które wyplatają wianki z mleczy na wycieczkach klasowych, a włosy wciąż czeszą w warkocze. Podobała mi się w wersji angielskiej, przekład mnie rozkochał i cieszę się, że ta historia znalazła się na polskim rynku, bo jest warta zachwytu.