Głodni

Irlandia kojarzy Nam się ze św. Patrykiem, pięknymi krajobrazami i typową wyspiarską pogodą. Mało kto pamięta jednak, że mieszkańcy tego kraju nie mieli łatwej przeszłości. O jednym z takich epizodów z historii Zielonej Wyspy przeczytacie w powieści autorstwa Agaty Bizuk pt. „Głodni”, która ukazała się w ofercie Wydawnictwa Bookend.

Powieściowa historia obejmuje dwie perspektywy czasowe równocześnie. Mamy tu współczesną Nam bohaterkę, próbującą odnaleźć w Irlandii spokój dla swojego złamanego serca i zranionej duszy oraz Marię O’Brien, matkę czwórki dzieci, której rodzina doświadczyła tzw. Wielkiego Głodu. Kobiety równolegle opowiadają swoje historie a każda z nich porusza do głębi. I choć dzielą je od siebie stulecia, to obie mają w sobie wolę życia, pragnienie bycia szczęśliwymi a przy tym ogromną wrażliwość na cierpienie drugiego człowieka.

Głód w tej powieści urasta do rangi symbolu. Jego dosłowna i metaforyczna obecność sprawia, że także odbiorcy zaczynają odczuwać jego intensywność. Bohaterowie głodni z powodu niedożywienia, odczuwający głód życia, miłości i powrotu do minionych czasów skłaniają do refleksji nad tym, czym tak naprawdę jest dostatek i jak bardzo powinniśmy być za niego wdzięczni.

„Głodni” to niepozorna, acz wyjątkowo udana powieść, która odkrywa przed czytelnikiem inne, zdecydowanie mniej przyjazne oblicze Irlandii. Dzięki tej narracji mamy okazję poczuć choć namiastkę tego, co stało się udziałem Irlandczyków skazanych przed laty przez Anglików na śmierć z głodu, chorób i wycieńczenia. I choć obozowa tematyka tej książki do łatwych nie należy, to Agata Bizuk zadbała, by opowieść toczyła się niespiesznie, własnym tempem a dzięki przywołanym na kartkach książki losom Moniki, dała czytelnikom szansę na oddech od tej ponurej XIX-wiecznej rzeczywistości.

Oczarowana lekkością, z jaką autorka potrafi mówić o bolesnych ludzkich losach i zachwycona nieznanymi mi dotąd epizodami z historii Irlandii, z czystym sumieniem polecam Wam tę powieść i pewnie jeszcze nie raz skuszę się na przyjemność obcowania z prozą Agaty Bizuk, która potrafi ująć czytelnika niemal od pierwszej strony.

Muszę przyznać, iż do końca nie byłam pewna, czego mogę się spodziewać po powieści "Głodni". Kiedyś gdzieś tam słyszałam o Wielkim Głodzie w Irlandii, ale nie wiem czemu nie zagłębiłam się w ten temat. Może potrzebowałam nie tyle samych suchych faktów, a powieści, która rozbudzi moją ciekawość. A poza tym zwykle autorzy skupiają się na okresie II wojny światowej, gdzie jednym z przygnębiającej rzeczywistości były obozy pracy. A one jak widać, były już znacznie wcześniej. Dlatego wielkie chapeau bas dla autorki, że wyszła poza utarte schematy.

Jak już wspomniałam, Agata Bizuk porusza ważny problem wyzysku Irlandczyków przez Anglików w 1845 roku. Trafiamy w samo centrum tych wydarzeń. Czasów, gdzie za najmniejsze przewinienie można było umrzeć. Nie sposób nie przeżywać tego wszystkiego, co bohaterowie. Namacalnie czujemy ich ból, cierpienie, rozpacz i beznadzieję. Emocje przygniatają, uwierają. Nieco oddechu od tych wstrząsających momentów daje przeplatanie przeszłości i teraźniejszości. Ale nawet gdy czytamy bardziej optymistyczne, napawające nadzieją fragmenty, to trudno usunąć z głowy te szokujące obrazy.

"Głodni" bez wątpienia jest tytułem dosadnym, i jakże trafnym w kontekście tego, o czym czytamy. To lektura wstrząsająca, przejmująca i pozostawiająca po sobie ślad. To jedna z tych książek i poruszanej w niej tematyki, którą trzeba ocalić od zapomnienia, by nigdy więcej się nie piwtórzyła. Głodni miłości, głodni życia. I głodni naprawdę. Ale za wszelką cenę trzymający się życia! To trzeba przeczytać!