Zdrada pod czerwoną gwiazdą

"Zdrada pod czerwoną gwiazdą" to kontynuacja " Miłości pod czerwoną gwiazdą", której nie mogłam się doczekać.

Sonia próbuje uwolnić się z pod opieki troskliwego ojca i chcąc zaznać wolności, wychodzi za mąż za przyjaciela z dzieciństwa Olega Paszczenkę. Niestety małżeństwo okazuje się porażką, młodzi oddalają się coraz bardziej od siebie. Oleg pokazuje prawdziwą twarz brutala, karierowicza, który nie cofnie się przed niczym by tylko osiągnąć swój cel. Sonia coraz bardziej samotna i nieszczęśliwa zakochuje się w asystencie swojego ojca Tomaszu Wyszomirskim. Czy uczucie tych dwojga ma szansę przetrwać, w czasach stalinowskiego terroru? Czy młodzi będą razem? Jak zareaguje Oleg? Drugą część tej historii pochłonęłam niemal w jedną noc nie mogąc się doczekać finału tej historii. Autorka stworzyła piękną ale też trudną historię, którą śledzi się z zapartym tchem. Jestem pod wrażeniem tła historycznego, które jest niezwykle dopracowane. Polecam serdecznie.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, bardzo cenię sobie jej powieści historyczne, dlatego nie mogłam przejść obojętnie obok cyklu "Miłość pod czerwoną gwiazdą", na którą składają się pierwszy tom o tym samym tytule oraz "Zdrada pod czerwoną gwiazdą", o której chciałabym Wam opowiedzieć. Książki z tej serii należy czytać w odpowiedniej kolejności, żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie. Ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie i nie byłam w stanie odłożyć jej choćby na moment. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w niezwykle barwny i autentyczny sposób wykreowani. To postaci które mają swoje tajemnice, a także wady i zalety, borykają się z różnymi problemami, tak jak my popełniają błędy czy postępują pod wpływem emocji, dlatego nawet pomimo dzielacycy nas lat i okoliczności śmiało możemy się z nimi utożsamić w niektórych kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Razem z bohaterami przeniosłam na terytorium Związku Radzieckiego w lata 1937-1938. Uważam, że autorka w niesamowicie plastyczny i pobudzający wyobraźnię sposób odzwierciedliła aktualną sytuację panującą w tamtym okresie na wschodzie, ukazując politykę tamtych czasów, bestialstwo, tortury, ból, strach i cierpienia wielu niewinnych ludzi, którzy po prostu narazili się władzy. Ta historia ma naprawdę bogate tło historyczne, co bardzo mi się podobało, wiele elementów naprawdę mnie zaskoczyło i mocno mną wstrząsnęło. Tutaj fikcja idealnie łączy się z faktami historycznymi twarząc wciągającą całość. Na kartach powieści mogłam lepiej poznać tak naprawdę troje bohaterów: Sonię, Olega oraz Tomasza, ich myśli, odczucia, mogłam dowiedzieć się z czym się zmagają, jakie wydarzenia wpłynęły na ich zycie, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Sonia i Tomasz w poprzednim tomie w zasadzie wywoływali we mnie w większości pozytywne odczucia, tutaj nie uległo to zmianie. Z całych sił bardzo kibicowałam obojgu, chciałam dla nich jak najlepiej. W trakcie czytania tej historii było wiele takich momentów, kiedy chciałam wejść do tej książki żeby przytulić, wesprzeć i zapewnić, w szczególności Sonię, że jeszcze wszystko się ułoży, że jeszcze będzie dobrze... Bo naprawdę nie zasługiwała na to co ją spotkało i to z rąk człowieka, który powinien być jej opoką... Jeśli chodzi o Olega... Chyba jeszcze żaden męski bohater nie wywoływał we mnie tak wielu negatywnych emocji... Z bólem serca czytałam fragmenty opisujące jego manipulacje, machlojki oraz to jaką "bestią" się stawał kiedy chciał osiągnąć założone cele. Coś strasznego i przerażającego. Istotną rolę odgrywają także postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do fabuły i życia bohaterów, dostarczając tym samym wielu skrajnych emocji i wrażeń. Ja chłonęłam całą sobą to co działo się na kartach tej powieści i tak naprawdę nie byłam w stanie przewidzieć co przyniosą kolejne czytane strony, jak potoczą się dalej losy bohaterów... I z pewnością nie spodziewałam się aż tak bolesnej, trudnej, poruszającej oraz emocjonującej historii. Zakończenie jakie zaserwowała autorka tak naprawdę daję furtkę do poznania dalszych losów bohaterów... A ja z jednej strony chciałabym dowiedzieć się co słychać u polubionych przeze mnie postaci, a z drugiej strony nie wiem czy udźwignę jeszcze więcej bestialstwa i ludzkich tragedii.. Ten cykl skłonił mnie do wielu przemyśleń, szczególnie nad złożonością ludzkiej psychiki. Chociaż zdarzały się łzy, to i tak świetnie spędziłam czas z tą historią i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki! Polecam!

Twórczość Joanny Jax, autorki znanej z fantastycznych powieści osadzonych w historycznych realiach, dotąd nie zwróciła mojej uwagi, co teraz uważam za błąd. Dzięki poruszanej tematyce przesuwa granice znanego świata literatury, wywołując emocjonalną rewolucję w sercach czytelników. Jej książki są napisane perfekcyjnie, dopracowane w każdym calu, a piękny literacki język, którym się posługuje, zachwyca. Joanna Jax nie boi się poruszać kontrowersyjnych tematów, co czyni jej twórczość wyjątkową.

Przekonałam się, że czytanie książek autorki to wspaniała literacka przygoda na najwyższym poziomie. Po przeczytaniu tej dylogii naszła mnie refleksja, że czasami warto zanurzyć się w takiej historii – innej niż wszystkie, o których łatwo zapomnieć. Literatura tworzona przez Joannę Jax jest z najwyższej półki i wymaga od czytelnika maksymalnego emocjonalnego zaangażowania. Skłania do przemyśleń, wzrusza, burzy utarte poglądy na wiele tematów i dostarcza wiedzy nie tylko o minionych czasach, ale także o zakamarkach ludzkich umysłów.

Dylogia „Pod czerwona gwiazdą” przenosi czytelnika w czasy potworne, które trudno ogarnąć ludzkim umysłem. Wydawało mi się, że już mnie nic nie zaskoczy bowiem o Stalinie i jego metodach „rządzenia” nie słyszałam nic dobrego, ale to, co opisała autorka w swojej dylogii, przeszło moje wyobrażenie. Stalin to psychopata, który dał do ręki podobnym sobie ludziom narzędzia do realizowania ich chorych wizji znęcania się nad innymi. Żaden z nich nie ponosił za to kary, a wręcz przeciwnie – byli za to wynagradzani. Życie w panicznym strachu o siebie i bliskich to był chleb powszedni ówczesnego Związku Radzieckiego. Tak łatwo było podpaść władzy i dostać kulkę w łeb albo na lata trafić do łagrów, skąd się raczej nie wracało. Nieważne, czy było się zwykłym robotnikiem, wysoko postawionym urzędnikiem, czy znakomitym naukowcem – jeśli krzywo spojrzało się lub nieopatrznie wypowiedziało jakieś słowo, szybko stawało się wrogiem ludu. Niepojęte, ilu swoich pobratymców ten szaleniec, Stalin, posłał do piachu, do wspólnych mogił. Przerażająca historia, ale autorka zachowała jednak balans pomiędzy opisami mechanizmów radzieckiego systemu represji a ukazaniem prób zachowania człowieczeństwa w sytuacji, gdy absurdalny donos mógł pozbawić życia każdego, a łagry oraz masowe egzekucje odbierały ludziom marzenia. Liczyło się tylko przetrwanie. Gorsze to niż okupacja przez wroga, bo brat mordował brata. Przerażająca jest skala tego zjawiska, ale niestety prawdziwa. Joanna Jax skrupulatnie przygotowała się do napisania tej dylogii, w której przekazała ogrom wiedzy historycznej.

Z drżeniem serca oczekiwałam ciągu dalszego „ Miłości pod czerwoną gwiazdą”, gdyż zakończyła się w takim momencie, w którym emocje sięgały zenitu. Sytuacja szybko się wyjaśniła, jednak Sonia zmaga się z nowym kłopotem. W przypadku braku szybkiego rozwiązania, ona, Tomasz i jej rodzina będą mieli poważne kłopoty, ponieważ Oleg nie daruje jej tej sytuacji; miała tego świadomość, podobnie, jak jej ukochana babcia.

Tomasz, jako Polak, stracił już całą swoją rodzinę, a żyje tylko dlatego, że o to zadbała jego dawna kochanka, Raisa Golbergowa, dla której głowę stracił także Oleg. Wyszomirski doskonale zdaje sobie sprawę, że miłość do żony wysoko postawionego oficera NKWD może dla nich obojga skończyć się tragicznie, ale paradoksalnie właśnie to uczucie trzyma go przy życiu.

Sytuacja, w jakiej znaleźli się Rosjanie pod rządami Stalina, była przerażająca. Przeżyli rewolucję, ale wielu z nich nie przeżyło czystek Jeżowa, bolszewickiego działacza znanego ze swojego okrucieństwa, którego nazwisko stało się synonimem stalinowskiego terroru. Za czasów Jeżowa NKWD stało się machiną do automatycznego mordowania ludzi. Nie chodziło wówczas o prawdę, o zdobywanie dowodów czyjejś winy, lecz o wyrobienie kontyngentu. Ustalano po prostu, że w danym okresie należy zdemaskować tylu i tylu wrogów ludu.

Dawno żadnej powieści nie czytałam z tak wielkim zaangażowaniem emocjonalnym. Autorka pokazuje, że człowiek potrafi przystosować się do najbardziej niesprzyjających warunków oraz trudnych okoliczności i znieść więcej, niż jest w stanie sobie wyobrazić. Bez wahania potrafi zabić w obronie siebie i swojego dziecka. Z narażeniem własnego życia może pomagać bliskiej osobie, a w sytuacji podbramkowej zachować pokerową twarz i nawiązać bliskie relacje z oprawcami. Joanna Jax ukazuje, że z dziecka, które dorasta w miłości i szacunku do innych, może wyrosnąć potwór w ludzkiej skórze, którego nie zmieni żadne działanie ani osoba. Nawet w obliczu zagrożenia własnego życia nie będzie w stanie myśleć o niczym innym, jak o zemście.

Ta opowieść jest dowodem na to, że ludzie się nie zmieniają, nawet w obliczu śmierci, a zwłaszcza ludzkie bestie. Jedynie miłość zawsze była, jest i będzie tym samym. W życiu człowieka zajmuje szczególne miejsce i stanowi uczucie, które daje siłę do przetrwania, nawet w najgorszych czasach.

Chciałabym napisać, że z przyjemnością czytałam drugą część dylogii od Joanny Jax, ale czy można czerpać przyjemnoścć ze zderzenia z machiną stalinowskiego terroru? Ale jp sama czynność czytania powieści, w której na każym kroku czuje się bardzo dobry warsztat piarski, znajomość tematu i świetne przygotowanie autora daje prawdziwą satysfakcję.

Dziś jesteś na szczytach władzy, a jutro zostajesz z tego szczytu zepchnięty w niebyt. Najprawdopodobniej  będzie to ciebie oznaczać więzienie, zsyłkę lub po prostu śmierć, która może okazać się najłaskawszym wyrokiem. Twoja rodzina z pewnością także doświadczy siły reżimu stalinowskiego.

Z takim widmem przychodzi żyć bohaterom powieści Joanny Jax ''Zdrada pod czerwoną gwiazdą''. Nadal śledzimy losy Soni Gawriłowej, która popełniając największy młodzieńczy błąd wyszła za mąż za Olega Paszczenkę. Ten człowiek, który miał być wybawieniem dziewczyny spod ojcowskiego wpływu okazał się bezwzględnym oficerem NKWD, przekonanym o swojej wielkości i sprawczości, co również przenosił na grunt rodzinny.

Sonia rozczarowana małżeństwem, a wręcz przerażona wizją pozostania żoną swego oprawcy zaczyna dojrzewać do podjęcia ważnych życiowych decyzji. Przyczynia się do tego oczywiście coraz większa zażyłość z naukowcem polskiego pochodzenia, Tomaszem Wyszomirskim.

Czy Soni uda się uwolnić spod tyranii męża, jak potoczą się losy jej rodziny i czego jeszcze dowiemy się o czasach stalinowskiego terroru?

Joanna Jax kolejny raz przekonała mnie o tym, że naprawdę wie o czym pisze, nie pozostawia czytelnika w sferze domysłów, a sprawy trudne i bolesne nazywa po imieniu.

W tej dylogii znajdziecie świadectwo czasów stalinizmu, ale nie oszukujmy się, również rosyjskiej mentalności. W końcu mimo upływu lat, propaganda i zakłamanie oraz niepewność jutra nadal towarzyszą mieszkańcom tego kraju. Być może w innej skali, ale jednak...

Autorka oddała w ręce czytelników powieść pełną emocji, grozy, strachu, ale również opowiadającą o pięknych i wzniosłych uczuciach, bo przecież miłość nie znikała ze słowników, ani ludzkich serc nawet w najokrutniejszych momentach w historii.

"Człowiek był najgorszym ze stworzeń chodzących po ziemskim padole".

"Zdrada pod czerwoną gwiazdą" to kontynuacja losów Soni, Tomasza i Olega, które łączą ze sobą okrutne czasy stalinowskie. Czasy, w których nie można spać spokojnie, trzeba być zawsze czujnym, oglądać się za siebie, nie ufać nikomu i dokonywać nieludzkich wyborów. Często jednak i to nie wystarczy..

W takich czasach jednak zawsze znajdą się osoby, które dostrzegą swoją szanse. Z powodu niskich pobudek, chęci pokazania innym, że jednak są coś warte, a nawet mogą więcej zaprzedają duszę diabłu...Taką osobą w tej dylogii jest Oleg Paszczenko. To postać, której nie lubimy od samego początku. Niedowartościowany, nieobliczalny, mściwy, egoistyczny... czasem myślałam że brak mu piątej klepki bo inteligencją nie grzeszył...To jednak takich ludzi hołubi aparat władzy i to takich ludzi należy się bać.

Sonia i Tomasz nadepnęli na odcisk nie tyle co niewłaściwej osobie, ale przede wszystkim nadszarpniętej dumie, kipiącemu gniewowi oraz złu, które kiełkuje na podatnym gruncie... Czy ich losy zostały już przesądzone?

"Zdradę..." uważam za lepszą część dylogii. Dzieje się tu zdecydowanie więcej dzięki czemu lekturę przeżywa się bardziej emocjonalnie. Autorka zadbała o tło historyczne powieści, dokładając określenia i ciekawostki, o których wcześniej nie słyszałam. Wśród wykreowanych bohaterów nie ma jednak postaci, którą można polubić bardziej (oprócz dalszoplanowej babci Ludmiły, która jedyna prawi rozsądnie ?) Wiele można im zarzucić. Mnie szczególnie irytowała naiwność Soni. W tych czasach i w takich okolicznościach nie powinna sobie na nią pozwalać...

Nie mogę też nie wspomnieć o zakończeniu, które niestety mnie rozczarowało. Już pod koniec książki zastanawiałam się jak autorka wybrnie, jak już tak niewiele stron zostało... Moim zdaniem nie wybrnęła. Wszystko potoczyło się zbyt nagle i zbyt gładko. Sprawiło to iż czuję niedosyt, mimo iż sama historia bardzo mnie wciągnęła.

Powieść tę będę jednak dobrze wspominać. Porusza ona bardzo ważny temat człowieczeństwa i skłania do refleksji nad tym, jacy my jesteśmy?

Sonia chce rozstać się z mężem, który okazał się niegodnym tego miana. Do tej pory chciała budować swój świat na nowo z Tomaszem, jednak po informacji jaka do niej dotarła...sama już nie wie komu wierzyć i czy chce komuś zaufać ...

Dalsze losy trójki bohaterów, którym przyszło żyć w Związku Radzieckim w 1938 roku. Nadal, żadne z nich nie jest pewne jutra, nie jest pewne ludzi którymi sie otacza. Ten, który dzisiaj jest najlepszym i oddanym przyjacielem, jutro wbije nam sztylet w plecy.

Propaganda, nieludzkie warunki przesłuchań, wiele, zdecydowanie zbyt wiele niepotrzebnych śmierci wykonywanych by przypodobać się jednemu człowiekowi.

Brak poszanowania życia ludzkiego, masowe mordy, nie wiedza, napuszczanie człowieka na człowieka. Jak ma rozwijać się kraj gdzie nikt nie jest niczego pewny i jest tłamszony przez najwyższe władze? Jak żyć w ciągłym lęku, jak patrzeć na świat widząc nienawiść i pogardę wobec życia ludzkiego.

Autorka w sposób niezwykle obrazowy i dokładny przestawiła ówczesne realia, zresztą, trzeba przyznać,że Pani Joanna zawsze dba o zarys historyczny, pomimo fikcyjnych postaci wplata konkretne wydarzenia w sposób doskonały i ciekawy dla czytelnika.

Moim idolem w tej dylogii był Tomasz, co do którego w pewnym momencie miałam mieszane uczucia, który mnie zaskoczył...ale czy pozytywnie...tego nie powiem.

Natomiast Sonia, była dla mnie postacią miotającą się, niepewną własnych uczuć, a przez to troszkę mniej lubianą. Oleg...wiadomo przedstawiciel władzy, bezwzględny i z ogromnym poczuciem własnej wartości. Świetna dylogia, okraszona pięknymi obrazkami i dopracowana w najmniejszym szczególe, zarówno wizualnym jak i językowym. Ogromnie polecam.

"Zdrada pod czerwoną gwiazdą" to kontynuacja "Miłości pod czerwoną gwiazdą". Ależ ja czekałam na kolejny tom i poznanie dalszych losów bohaterów. I powiem tak, zdecydowanie warto było czekać!

Ponownie przenosimy się do Związku Radzieckiego, do okrutnych czasów stalinowskiego terroru. Czasów trudnych, kiedy niczego nie można było być pewnym. Gdzie jednego dnia było się zasłużonym dla kraju, a drugiego zdrajcą. Czasów, w których na porządku dziennym były donosy, niesłuszne wyroki i morderstwa. I to właśnie w tym strasznym okresie spotkali się Sonia i Tomasz. Ich uczucie od początku było skazane na porażkę. Czy na przekór wszystkiemu i wszystkim uda im się być razem?

Po raz kolejny jestem pod ogromnym wrażeniem powieści napisanej przez Panią Joannę Jax. Autorka ma niebywały talent do tworzenia historii, od których nie sposób się oderwać. Dodatkowo są napisane w tak świetnym stylu, że ciężko je odłożyć dopóki nie pozna się zakończenia. Tak właśnie było w przypadku tej książki. Od początku dałam się wciągnąć w tę niezwykle ciekawą historię. Tym bardziej, że poprzedni tom zakończył się w takim momencie, że potrzebowałam kolejnego na już. Od pierwszych stron dużo się dzieje, a akcja nabiera tempa z każdą kolejną stroną.

Ponownie jestem również pod wrażeniem dbałości o każdy najdrobniejszy szczegół. Autorka z niezwykłą wnikliwością i starannością przedstawiła sytuację polityczną w Związku Radzieckim w latach 30. XX wieku. Ukazała nam okrutny, bestialski system totalitarny za rządów Stalina, który nie wybaczał i nie tolerował sprzeciwu. Niektóre z opisanych sytuacji sprawiły, że aż gotowało się we mnie ze złości. To nie do pomyślenia, jak w jednej chwili można było stać się wrogiem narodu i zostać niesprawiedliwie ukaranym.

A na tle wydarzeń historycznych śledzimy uczucie Soni i Tomasza. Uczucie zakazane, które nie miało prawa mieć miejsca, z drugiej strony piękne i szczere.

Chylę czoła za idealne połączenie fikcji z prawdziwymi wydarzeniami. Za autentyczność, świetne przygotowanie pod względem historycznym i dodanie do powieści emocji. To wszystko składa się na naprawdę świetną książkę, którą szczerze polecam! I tylko szkoda, że to już koniec...Czekam więc z niecierpliwością na kolejną powieść Autorki, a do lektury tej dylogii ogromnie zachęcam!